ଏକ ସମୟର କଥା, ସୃଷ୍ଟିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଧର୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଗଭୀର ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା—“ହେ ପାପୀ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ କଦାପି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ହାତରୁ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ । ଯେଉଁମାନେ ଭ୍ରମରେ ପଡି ଏହା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂଢ଼ ଏବଂ ସହଅପରାଧୀ ହୁଅନ୍ତି ।” ପୁନି କହାଯାଇଛି, “ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏ ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁଠି କେହି ଏକ ଥୁପୁରି ପାଣି ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି । ଏହିପରି, ଅର୍ଥ ସଂଗ୍ରହ କରି, ତାହାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଯେଉଁମାନେ କଞ୍ଚନ ହେଇ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ଧନ ଛାଡ଼ି ଦୁଃଖରେ ଏହି ଲୋକରୁ ଚାଲିଯାନ୍ତି ।” “ଯେଉଁମାନେ ଦାନ କରି କରି ଦରିଦ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଲୋକରେ ଦରିଦ୍ର ଠାରେ, କିନ୍ତୁ ପରଲୋକରେ ଯାହା ଦାନ ହୋଇନାହିଁ, ତାହା ସାଙ୍ଗ ନଯାଏ । ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ଭୋଗ କରେନାହିଁ, ଦାନ କରେନାହିଁ, ସେ ଦରିଦ୍ର ବୋଲି ଗଣିବା ଉଚିତ୍ । ଦାନ କରାକୁ ତତ୍ପର ହେବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ଦାନ ତପସ୍ୟାଠାରୁ ଉତ୍ତମ । ଯଦି କେହି ଦାନ ଦେବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି ଦିଏନାହିଁ, ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ । ଦାତା କିମ୍ବା ଗ୍ରାହକ, ଉପହାରକୁ ସ୍ମରଣ କିମ୍ବା ଅନୁରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନହେଲେ ଦୁଇଁଜଣ ଚିରକାଳ ନରକରେ ରହିଯାନ୍ତି । ଦାନ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପ ନଶ୍ୱନ୍ତି ।” ଏପରେ, ପଦ୍ମପୁରାଣର ବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଠି ଆମ୍ବ ଗଛ ବିଷୟରେ କଥା ହେବାକୁ ଯାଉଛି । ଏଠାରେ ଶୌନକ ମୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ସୂତ, କଳିଯୁଗ ଆସିଲେ ଜନମାନେ କିପରି ଉଦ୍ଧାର ପାଇବେ ? ଦୟାକରି ଏହା ମୋତେ କୁହ ।” ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମେ ମହାପୁଣ୍ୟଶୀଳୀ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତା କରୁଛ । ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପୂର୍ବରେ ଜୟମିନି ମୁନି ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କୁ କରିଥିଲେ । ସେଥିରେ ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଜୟମିନି ପଚାରିଲେ, ‘କଳିଯୁଗରେ ଲୋକେ କିପରି ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରିବେ ? ମାନବମାନେ ଅଳ୍ପ ଆୟୁ ଓ ଅଳ୍ପ ପୁଣ୍ୟର ହୋଇଥିବାବେଳେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ?’” ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ, “ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗରୁ ଶାସ୍ତ୍ରଶ୍ରବଣ ହୁଏ, ଏହାରୁ ହରିଭକ୍ତି ଜନ୍ମେ, ଏହାରୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ତାହାରୁ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ । ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ପ୍ରଥମ ପାପୀ । କିନ୍ତୁ ଏକ ବୈଷ୍ଣବ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା କୁହି ମିଥ୍ୟା କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପାପୀ । ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣକଥା ହୁଏ, ସେଠି ଭଗବାନ୍ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ । ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣକଥା ଆରମ୍ଭରେ ବିଘ୍ନ ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତାବ୍ଦୀ ମାନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ । ଯେଉଁମାନେ ପୁରାଣ କଥା ଶୁଣି ଉପହାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଉଁଠି ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି । ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳା କଥା ଶୁଣିବା ଇଚ୍ଛା କଲେ, ଜନ୍ମଜନ୍ମାନ୍ତର ପାପ ନଶ୍ଵନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଏହି କଥା କୁହନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ କ’ଣ ହେବ ମୁଁ ଜାଣେନି । ଯଦି କେହି ପାପ କରି, ପରେ ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ଅଗ୍ନିରେ ପତି ତୁଳି ମାନେ ପାପ ଦହିଯାଏ । ଯେଉଁଘରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ସଂଗ୍ରହ ଅଛି, ସେଠି ଯମଦୂତ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ ।” ତା’ପରେ ଜୟମିନି ପଚାରିଲେ, “ହେ ଗୁରୁଦେବ, ଆପଣ ଯେଉଁ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମା ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ ।” ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ, “ଭକ୍ତିରେ ଯେଉଁମାନେ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ପାଦୋଦକ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ତୀର୍ଥସ୍ନାନର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ । ଏକ କ୍ଷଣ କିମ୍ବା ଅର୍ଧକ୍ଷଣ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ କଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଵନ୍ତି । ଯେଉଁ ପରିବାରରେ ଏକ ବୈଷ୍ଣବ ଅଛନ୍ତି, ସେ ପରିବାର ପାପୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଏ । ଯେଉଁମାନେ ହିଂସା, ଧୂର୍ତ୍ତତା, କାମ, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ ଓ ମୋହ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ । ଯେଉଁମାନେ ପିତାପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ଦୟାଶୀଳ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାମନାରେ ଲିନ୍, ଅସୂୟାହୀନ ଓ ସତ୍ୟବାଦୀ, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ । ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ପରସ୍ତ୍ରୀରୁ ଦୂର ଓ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ । ଯେଉଁମାନେ ହରିନାମ ଗାନ କରନ୍ତି, ତୁଳସୀ ମାଳା ପିନ୍ଧନ୍ତି, ଓ ହରିଙ୍କ ପାଦୋଦକ ଧରନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ । ଯେଉଁମାନେ କାନ କିମ୍ବା ମୁଣ୍ଡରେ ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଧରନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ । ଯେଉଁମାନେ ନାସ୍ତିକ ସଙ୍ଗ ଛାଡ଼ନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ତୁଳସୀ ଛିଟନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ । ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ତୁଳସୀ ସହିତ ପୂଜନ୍ତି, କନ୍ୟାଦାନ କରନ୍ତି, ଅତିଥି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ । ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ଘରେ ଶାଳଗ୍ରାମ ଭଲରେ ବିସ୍ଥାପିତ, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ । ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କ ମନ୍ଦିର ସଫା କରନ୍ତି, ପିତୃତର୍ପଣ କରନ୍ତି, ଦରିଦ୍ରଙ୍କୁ ଦୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ।” ଏଭଳି, ଶ୍ରୀବ୍ୟାସଦେବ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଦାନ, ଭକ୍ତି, ଶୁଭ କର୍ମ ଓ ବୈଷ୍ଣବ ଧର୍ମର ମହିମା କଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ବିବେଚନା କରିଥିଲେ ।