ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ମହାନ ଋଷିଙ୍କୁ ଏହି ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଉଥିଲା। ଏହି ଉପଦେଶରେ କୁହାଯାଇଛି, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଜ୍ଞାନରେ ଜମିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋହରେ ପଡ଼ି ଏ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଅନ୍ୟଠାରୁ ଜମି ପାଇଁ, ଏହାକୁ ଜଣେ ଦ୍ୱିଜାତିକୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଏକ ଦ୍ୱିଜାତି ନିଜେ ଦିଆଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଜମି ନିଅନ୍ତି, ସେ ଅଗଣିତ ପରିବାର ସହିତ ଏକ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯିଏ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କରୁ ଜମି ନେଇଥାଏ, ସେଥିପାଇଁ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଯିଏ ଅନ୍ୟେ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଜମିକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ଅନେକ ଲକ୍ଷ ଗୁଣ ଧର୍ମ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଯେପରିମାଣେ ଲୋକେ ଦାନ କରିଥାନ୍ତି ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ। ପୃଥିବୀର ସାତ ଦ୍ୱୀପ ଦାନ କଲେ ଯେପରି ଫଳ ମିଳେ, ଏହିପରି ଏକ ଦ୍ୱିଜାତିକୁ ଗାଈ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଫଳ ମିଳେ। ଏକ ଦରିଦ୍ର ଗୃହସ୍ଥକୁ ବୃଷଭ ଦାନ କଲେ ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ଶିବଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ତିଳ ପରି ଛୋଟ ସୁନା ଦାନ କଲେ, ସେ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ପରିବାର ସହ ହରିଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ନ୍ୟାୟବାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ରୌପ୍ୟ ଦାନ କରିଲେ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ସେଠାରେ ଅମୃତ ପାନ କରନ୍ତି। କୋରଲ, ମୁକ୍ତା, ହୀରା, ରତ୍ନ ଦାନ କରିଲେ ଦେବଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ତୁଳାପୁରୁଷ ଦାନର ଯେତେ ଫଳ ମିଳେ, ତାହାର ଦଶ ମିଳିଯାଏ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଦାନ କଲେ। ସାତ ଦ୍ୱୀପ, ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ ପୃଥିବୀ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଦାନ କଲେ ସେଇ ଫଳ ମିଳେ। ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଦାନ କଲେ, ସେ ଚଉଦ ଭୂବନ ଦାନ କରିଥିବା ପରି ହୁଏ। ତୁଳାପୁରୁଷ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଆଉ ମାଆର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। ଏକ ସୁସଜ୍ଜିତ କନ୍ୟା ଦାନ କଲେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଯାଇ ଆଉ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। ଯିଏ କନ୍ୟା ବିକ୍ରୟ କରେ, ସେପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ; ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପୁନଃ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଚପ୍ପଲ କିମ୍ବା ପତ୍ର ବାୟୁରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦାନ କଲେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଚାରି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୀରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ରହନ୍ତି। ଏକ ବୃଦ୍ଧ ଗାଈ ଓ ପୁରୁଣା ବସ୍ତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କିମ୍ବା ଏକ ନୂତନ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଦୁହେଁ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। କନ୍ୟା ବିକ୍ରୟ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସହ କଥା ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯଦି ଅଜାଣି ଦେଖି ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଉଚିତ୍। ଫଳ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅମୃତ ସମ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଶାକ ଦାନ କଲେ ଶିବଲୋକକୁ ଯାଇ ଦୁଇ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ପାୟସ ଖାନ୍ତି, ସେଇ ଦୁର୍ଲଭ ପାୟସ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଘିଅ, ଦହି, ମଠା କିମ୍ବା ଦୁଧ ଦାନ କଲେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ଯାଇ ଅମୃତ ପାନ କରନ୍ତି। ଗନ୍ଧ କିମ୍ବା ଫୁଲ ଦାନ କଲେ, ସେ ଦେବଲୋକରେ ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ଫୁଲ ଓ ଗନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ରହନ୍ତି। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଶୟନାସନ କିମ୍ବା ଶେଯ୍ୟା ଦାନ କଲେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଶେଯ୍ୟାରେ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି। ଆସନ କିମ୍ବା ଦୀପ ଦାନ କଲେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସିଂହାସନରେ ବସି ଦୀପମାଳାରେ ଆଲୋକିତ ହୁଅନ୍ତି। ପାନ ଦାନ କଲେ ଭୂମିରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବାଙ୍ଗନାଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ପାନ ଖାନ୍ତି। ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ତିନି ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହନ୍ତି। ସେଠାରେ ଦୁର୍ଲଭ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ହରିଙ୍କ କୃପାରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଦୁଃଖୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶ୍ରୁତି ପାଠ କରାନ୍ତି, ସେ ହରିଲୋକକୁ ଯାଇ ପୁନର୍ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଗ୍ରନ୍ଥ ଦାନ କଲେ, ପ୍ରତି ଅକ୍ଷର ପାଇଁ ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ଗାଈ ଦାନର ଫଳ ମିଳେ। ମଧୁ କିମ୍ବା ଗୁଡ଼ ଦାନ କଲେ, ସେ ଇଖୁର ସାଗରକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଲୁଣ ଦାନ କଲେ ବରୁଣଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ମୁନିମାନେ କହିଛନ୍ତି। ଏହି ଭୂମିରେ ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦାନ କରିଥିବା ପରି ହୁଅନ୍ତି। ଖାଦ୍ୟ ଦାତାକୁ ଜୀବନ ଦାତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ତିନି ଫଳ ମିଳେ। ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦୁହେଁ ସମାନ, କିନ୍ତୁ ପାନୀୟ ବିନା ଖାଦ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ। ଭୁକ୍ ଓ ତିରିଷ୍ଣା ଦୁହେଁ ସମାନ, ଏହିପରି ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହିଛନ୍ତି। ଯିଏ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ହରିଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେତେ ବେଳେ ଜଣେ ଭୂମିରେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେତେ ବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରିଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦେହରେ ଥିବା ପାପ ନୂତନ ଦେହ ପାଇବା ସମୟରେ ସହଜରେ ଚାଲିଯାଏ। ଏହିପରି ଦାନ ଓ ତାହାର ଫଳ ଉପରେ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ମହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ।