ସୂତଜୀ ଶୌନକଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଶୌନକ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ଏକ ପବିତ୍ର କଥା କହିବି, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୃପା ଉଦିତ ହୁଏ, ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ, ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ପୂଜା କରେ, ସେମାନଙ୍କର କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ଦୋଷ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ସ୍ରୀରାମଙ୍କର କୃପା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମିଳିଯାଏ। ଯିଏ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଅନ୍ନ ଦାନ କରେ, ତାଙ୍କର ପାପ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପରେ ଅନ୍ଧାର ଯେପରି ଦୂରିଯାଏ, ସେପରି ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଯିଏ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନେ ଦୁଧ, ଚିନି ଓ ଏହାଦି ସହିତ ଅଭିଷେକ କରେ, ସେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର କୃପା ଅର୍ଜନ କରେ। କିନ୍ତୁ ଯିଏ ମନ୍ତ୍ର ବିନା ବା ଅନୁଚିତ ଭାବେ ଫୁଲ ବା ଦାନ ଦିଏ, ସେ ଅବନତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏବଂ ଯଦି ଅପାତ୍ର କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନୀକୁ ଦାନ ଦିଏ, ତେଣୁ ସେ ତାହାର କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବେ, ଯିଏ ଦ୍ୱିଜ ଅଜ୍ଞାନରେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ନରକକୁ ଯାଏ। ଜେମିତି କାଠର ହାତୀ କିମ୍ବା ଚିତ୍ରିତ ହରିଣ, ସେପରି ଅଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱିଜ ମାନେ କେବଳ ନାମମାତ୍ର। ପଥରେ ଥିବା ପାଣି ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ତେଣୁ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ପାପ ଦୂରିଯାଏ। ଏହିପରି, ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଲାଭା ଓ ଘୃତ, କିମ୍ବା ଏକ ଛୋଟ ମୁଦ୍ରା ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ମିଳେ। ଯଦି କେହି ମୂଢତାରେ ଦାନ ନ କରେ, ହରି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦିନ ଯେତେ ଛୋଟ ମୁଦ୍ରା ଦେଇପାରନ୍ତି, ସେମାନେ ତିନି ଦିନ ହରିଧାମରେ ରହନ୍ତି। କରବୀରପୁର ନଗରରେ କାଳଦ୍ୱିଜ ନାମକ ଏକ କ୍ରୂର ଶୂଦ୍ର ଥିଲେ, ସେ ସବୁବେଳେ ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଥିଲେ, ମାଲିକଙ୍କ କାମ ନଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଏବଂ ଯମଦୂତ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଯମଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ। ଯମ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ଲୋକ କ'ଣ କରିଛି?' ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ, 'ଏହି ପାପୀ ମାଲିକଙ୍କ କାମ ନଷ୍ଟ କରିଛି, ଏକ ମାତ୍ର ପୁଣ୍ୟ ନାହିଁ, ଏହାକୁ ନରକରେ ଦଣ୍ଡିତ କର।' ସେ ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ସାପର ଗର୍ଭରେ ଦୁଃଖଭୋଗ କରିବ, ପଛରେ ପଥର ଭଳି ଘରେ ଜନ୍ମ ନେବ। ଏହିପରି, ସେ ନରକରେ ପଡ଼ିଲା, ପଛରେ ସାପର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଦୁଃଖିତ ହେଲା। ଏକ ଦିନ ଆଶ୍ୱିନ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ସେ ସାପ ତାହାର ଗୋଡ଼ଠାରୁ ଲାଭା ଓ ଏକ ଛୋଟ ମୁଦ୍ରା ବାହାର କଲା। ସେ ଦାନ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପାଖରେ ପଡ଼ିଲା, ଭଗବାନ ଦୟା କରି ତାଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ କଲେ। ସମୟ ଆସିଲା, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଯମଦୂତ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁଦୂତ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରି ଆସି, ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସାଇ ହରିଧାମକୁ ନେଇଗଲେ। ତାହାଠାରେ ସେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ନେଇ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟରେ ରହିଲେ। ଏହିପରି, ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଲାଭା ଓ ଛୋଟ ମୁଦ୍ରା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ତାଙ୍କର ପାପ କ'ଣ ନ ନଶ୍ଟ ହୁଏ କହିପାରିବି ନାହିଁ। ଯିଏ ଏହି ପାପନାଶକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପାପ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ କୃପାରେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହାପରେ ଶୌନକ ପଚାରିଲେ, "ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଦୟାବଶତଃ ତୁଳସୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏମିତି କୃପାମୟ ଗୁଣ କହ, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।" ସୂତଜୀ କହିଲେ, "ଯେଉଁଘରେ ତୁଳସୀ ଉଦ୍ୟାନ ଅଛି, ସେଘର କ୍ଷେତ୍ରସମ ହୁଏ, ଯମଦୂତ ଶେଖାନିକଟକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ତୁଳସୀ ଉଦ୍ୟାନ ଶୁଭ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ। ଯେଉଁଘରେ ଏହା ରହିଛି, ସେଘର ଲୋକମାନେ କଦାଚିତ୍ ସୂର୍ୟଲୋକ (ନରକ) ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯିଏ ତୁଳସୀ ରୋପଣ, ପାଳନ, ସେବା, ଦର୍ଶନ ବା ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଯିଏ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ କୋମଳ ତୁଳସୀ ଦଳ ଦେଇ ପୂଜା କରେ, ସେ କଦାପି ମୃତ୍ୟୁ ଘରକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ତୁଳସୀ ଦଳରେ ଗଙ୍ଗା, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଏବଂ ପୁଷ୍କର ଏବଂ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥ ନିବାସ କରନ୍ତି। ଯିଏ ତୁଳସୀ ଦଳ ଧାରଣ କରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଧାମକୁ ଯାଏ। ଶତପାପୀ ମଧ୍ୟ ତୁଳସୀ ମୃତିକା ଲେପନ କରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ମୁକ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ହରିମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ତୁଳସୀ କାଠ ଓ ଚନ୍ଦନ ଯିଏ ଶରୀରରେ ପିନ୍ଧନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ପାପ ସ୍ପର୍ଶ କରେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ତୁଳସୀ କାଠର ମାଳା ଗଲାରେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଅପବିତ୍ର ବା ଦୁଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହରିଘରକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଧାତ୍ରୀ ଫଳ ଓ ତୁଳସୀ କାଠର ମାଳା ଯାହା ଶରୀରରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଭଗବାନଙ୍କ ଭକ୍ତ ଅବଶ୍ୟ। ବିଶେଷକରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ତୁଳସୀ ଦଳର ମାଳା ଗଲାରେ ଯିଏ ପିନ୍ଧନ୍ତି, ସେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜ୍ୟ।" ଏହିପରି, ଶୌନକ, ମହାପୁଣ୍ୟମୟ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁଳସୀ ଓ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ସେବା କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ କୃପା ଅର୍ଜନ ହୁଏ।