ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ ଯିଏ ମୂଳ ସଂହିତାକୁ ସମାବେଶରେ ଶୁଣିଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରଚାର କରିଥିଲେ। ସେ ଅନେକ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡ ପାଠ କରି, ସେ ବିଭିନ୍ନ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ; ଯେପରି ରାଜମହଳର ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଏଇଥିବା ଜଣେ ସୁଖୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଜାଗିଉଠନ୍ତି, ସେପରି ସେ ଉପଲବ୍ଧି ଅନୁଭବ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଘଂଟି ଓ ଅଳଙ୍କାରର ଧ୍ୱନି ଏବଂ ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆସନର ଅର୍ଧ ଉପଭୋଗ କରି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକରେ ବାସ କଲେ। ତାପରେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ନିବାସକୁ, ପୁଣି ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଗଲେ; ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଗୃହରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ଧ୍ରୁବଲୋକକୁ ଗଲେ। ଏହା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଦେହ ନେଇ, ସେଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋକ୍ଷ ପାଇଲେ। ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ସଦା ଧର୍ମିକଙ୍କ ସହିତ ବାସ କରିବା, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିବା, ଉତ୍ତମ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବା ଏବଂ ନିଜର ଶ୍ରବଣ ଶକ୍ତିକୁ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣିବାରେ ଲାଗାଇବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ପଦ୍ମ ନାମକ ମହାଶାସ୍ତ୍ର ରହିଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପରମ୍ପରାର ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଏହାର ଭିତରେ ଅଛି ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡ, ଯାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଉପାସନା କର, ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର, ଯିଏ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକମାତ୍ର ପରମ; ତୁମେ ପବିତ୍ର ଆନନ୍ଦର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ। ହେ ଲୋକମାନେ, ହରିଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କର; ଯଦି ତୁମେ ନରକର ଦୁଃଖ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଚାହିତା ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ଏହିପରି ଉତ୍ତମ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ସମାପ୍ତ ହେଲା ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ଗୌରବମୟ ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡର ବାଉଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟରେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶୌନକ ମହାମୁନି ପଚାରିଲେ: “ହେ ସୂତଜୀ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ? ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଦୟା ବଡ଼ ହେଉ; ଦୟାକରି ଆମକୁ କୁହନ୍ତୁ।” ସୂତଜୀ କହିଲେ: “ହେ ଶୌନକ, ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି କେଉଁପରି ଶୁଣିଲେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ; ଯାହାଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୟା ଉପଜିଥାଏ, ଅପରାଧ ଦୂରିଯାଏ। ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ, ଯିଏ ଭକ୍ତିଭାବରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ପୂଜା କରେ, ସେ ଅନେକ ଜନ୍ମର ଅପବିତ୍ରତା ନାଶ କରିଥାଏ, ଏବଂ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଦୟା ତା'ପରେ ହୁଏ। ଯିଏ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଅନ୍ନଦାନ କରେ, ତାଙ୍କର ପାପ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପରେ ଅନ୍ଧକାର ଭଳି ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଯିଏ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଦୁଧ, ଚିନି ଇତ୍ୟାଦି ସହିତ ସ୍ନାନ କରାଏ, ସେ ସତ୍ଵର ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ କୃପା ପାଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ମନ୍ତ୍ର ବିନା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ କିଛି ଦେଉଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ପଥର ଭଳି ଫୁଲ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେ ନିଚ୍ଚିତ ନିମ୍ନ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯଦି କେହି ଅଯୋଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନୀକୁ ପଥର ଭଳି ଦାନ କରେ, ସେଥିରୁ କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ ନାହିଁ। ଏକ ଦ୍ୱିଜ ଯଦି ଜ୍ଞାନ ବିନା ମୂଢ଼ ଭାବେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ଅଗ୍ନି ଗିଳିବା ଭଳି ନରକକୁ ଯାଏ। କାଠର ହାତୀ, ଚିତ୍ରିତ ହରିଣ ଯେପରି ନାମମାତ୍ର, ସେପରି ଜ୍ଞାନ ବିନା ଦ୍ୱିଜ; ଏହି ତିନି ନାମକୁ ବହନ କରିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ତାର ଅର୍ଥ ନାହିଁ। ପଥରେ ପାଣି ଯେପରି ବାୟୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଏ, ତେଣୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଅପବିତ୍ରତା ଦୂରିଯାଏ। ଯିଏ ଆଶ୍ୱିନ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଚିଡ଼ା ଘିଅ ମିଶାଇ ଦେଉଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଖେଳ ପାଇଁ ଛୋଟ ମୁଦ୍ରା ଦେଉଛନ୍ତି, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ମୂଢ଼ତାରେ ଦେଉନାହିଁ, ହରି ତା'ପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଯିଏ ଯେତେ ଛୋଟ ମୁଦ୍ରା ଦେଉଛନ୍ତି ତା' ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ଆଶ୍ୱିନ ମାସରେ ହରିଙ୍କ ଧାମରେ ସେତେ ଦିନ ବାସ କରିବେ। କରବୀରପୁର ନଗରରେ କାଳଦ୍ୱିଜ ନାମକ ଏକ ନିଷ୍ଠୁର ଶୂଦ୍ର ଥିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ ଓ ଭୟଙ୍କର। ସେ ସଦା ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଥିଲେ, ମାଲିକଙ୍କ କାମ ନଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଯମର ଭୟଙ୍କର ଦୁତମାନେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଯମନିବାସକୁ ନେଇଗଲେ; ଯମ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି କଣ ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କାମ କରିଛି?” ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ: “ଏହି ପାପୀ, ଅପରାଧୀ, ମାଲିକଙ୍କ କାମ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ଏକ କଣା ପୁଣ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହାକୁ ଭଳିଭାବେ ନରକରେ ରନ୍ଧାଯାଉ।” ସେ ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାପର ଗର୍ଭରେ ଦୁଃଖଭୋଗ କରିବେ, ପୁଣି ପଥର ଭଳି ଜନ୍ମ ନେଇ ଘରେ ରହିବେ। ଏହି ସମୟ ସେ ନରକରେ ପଡ଼ିଲେ; ପରେ ଘରରେ ପଥର ଭଳି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସାପର ଗର୍ଭରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କଲେ। ଏକ ଦିନ, ଆଶ୍ୱିନ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ, ସାପ ତାହାର ବିଲରୁ ଚିଡ଼ା ଓ ଏକ ଛୋଟ ମୁଦ୍ରା ବାହାର କଲା। ଏହି ଦାନ ହରିଙ୍କ ପାଖରେ ପଡ଼ିଲା; ଭଗବାନ ନିଜେ, ଦୟାମୟ ଏବଂ ଦୁଃଖ ହରଣ କରୁଥିବା, ସେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ପାପ ଦୂର କଲେ। ଯେତେବେଳେ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ଆସିଲା, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ; ତା'ପରେ ଅନେକ ଯମଦୁତ ଆସି ତାଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେମାନେ ବାନ୍ଧି ଯମନିବାସକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଯିବାବେଳେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ନେଇ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଯମଦୂତଙ୍କ ରସ୍ସୀ କାଟି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ପାପମୁକ୍ତ କରି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସାଇଲେ; ଯମଦୂତମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ତା'ପରେ, ବିଷ୍ଣୁଦୂତମାନେ ଘେରି ଏହି ସାପକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ନେଇଗଲେ; ସେଠାରେ ସେ ହରିଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଲେ, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ହେଲା। ଏହିପରି ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଚିଡ଼ା ଘିଅ ମିଶାଇ ଏବଂ ଛୋଟ ମୁଦ୍ରା ଦେଉଛନ୍ତି, ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ କିଏ ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ ମିଳେନାହିଁ। ଏହି ପାପ ନାଶକ ଅଧ୍ୟାୟ ଯିଏ ଶୁଣନ୍ତି, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ କୃପାରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ପୁଣି ଶୌନକ ମହାମୁନି ପଚାରିଲେ: “ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମେ ଦୟାକରି ତୁଳସୀଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପାରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଶ୍ରବଣ କରିବା ମାତ୍ରେ ଯେଉଁ ମହିମା ପାପ ନାଶ କରେ, ତାହା କୁହନ୍ତୁ।