ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁମାନେ ସଂସାରର ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ, ମୋକ୍ଷ, ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଆଇଶ୍ୱର୍ୟ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଭାବେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିବେ। ଯେଉଁମାନେ ମହାନ ଭୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହେଶ୍ୱର ଭାବେ ବିରୂପାକ୍ଷଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଭୂତେଶ୍ୱର ଓ କେଶବଙ୍କୁ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ ଲୋକେ ପୂଜନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଜଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମେଘ ଯେପରି ବର୍ଷା କରି ସନ୍ତୋଷ ପାଆନ୍ତି, ସେପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଲାଭ କରନ୍ତି। ତେଣୁ ତେଲ ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକ ଆଶା କରିଥିବା ସନ୍ତାନ ପାଆନ୍ତି, ଦୀପ ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକ ଉତ୍ତମ ଦୃଷ୍ଟି ପାଆନ୍ତି, ଜମି ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକ ସମସ୍ତ କିଛି ଲାଭ କରନ୍ତି, ସୁନା ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଆନ୍ତି। ଘର ଦାନ କରିଥିଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହ ଲାଭ ହୁଏ, ଚାଁଦି ଦାନ କରିଲେ ଉତ୍ତମ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରିଲେ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକ ଲାଭ ହୁଏ, ଘୋଡା ଦାନ କରିଲେ ଉତ୍ତମ ବାହନ ମିଳେ। ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରିଲେ ଇଛିତ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ମିଳେ, ଗାଈ ଦାନ କରିଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ଯାନ ଓ ଶୟନ ଦାନ କରିଲେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ, ଭୟ ମୁକ୍ତି ଦାନ କରିଲେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଭୟ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଧାନ୍ୟ ଦାନ କରିଲେ ଦୀର୍ଘ ସୁଖ ପାଉଥିବା, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ ଦାନ କରିଲେ ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହିପରି ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧାନ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ଦେବଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି, ଗାଈ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଇଂଧନ ଦାନ କରିଲେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନି ଲାଭ କରନ୍ତି, ଫଳ, ପାନୀୟ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଶାକସବ୍ଜୀ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେବା ଉଚିତ। ଅସୁସ୍ଥଙ୍କୁ ଔଷଧ, ତେଲ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ରୋଗ ମୁକ୍ତି ଦେବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ରୋଗ ମୁକ୍ତ, ସୁଖୀ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଏ; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାରର ତଳେ ଥିବା ପଥ ଚାଲିଯିବାରେ ସେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ। ଛତା ଓ ଜୁତା ଦାନ କରିଲେ ତୀବ୍ର ତାପ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ସବୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ କିମ୍ବା ଆଶା କରାଯାଏ, ସେଗୁଡିକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, ଅକ୍ଷୟ ପୁଣ୍ୟ ଆଶା କରୁଥିଲେ। ଉତ୍ତରାୟଣ, ଦକ୍ଷିଣାୟଣ, ବିଷୁବ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର-ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ, ଗ୍ରହ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ଅବସରରେ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ। ପ୍ରୟାଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତୀର୍ଥ, ନଦୀ ସଙ୍ଗମ ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଯାହା ଦାନ ହୁଏ, ତାହାର ଫଳ ଅନନ୍ତ। ଦାନ ଧର୍ମ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ। ଏହିପରି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ସ୍ବର୍ଗ, ଶ୍ରୀ ଓ ପାପ ନାଶ ପାଇଁ ବେଦପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ମୂଢତାବଶତଃ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ ରୋକିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଧର୍ମୀ ହୋଇ ମାନବ ଜନ୍ମ ହରାଇ ଅପମାନ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଧନ ଲାଭ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ରାଜା ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ହରଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ଦେଶରୁ ତାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ। ଦୁର୍ଭିକ୍ଷରେ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୃତ୍ୟୁଶୟ୍ୟାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିନ୍ଦିତ ହୁଏ; ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କଠାରୁ କିଛି ଗ୍ରହଣ କରିବା କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କ ସହ ବାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ନୀତି ଜାଣି, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଶରୁ ତାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ, ଯଦି ଏହିପରି ବ୍ୟକ୍ତି ପରେ ନିଜ ସମ୍ପତି ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଧର୍ମପାଇଁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ପୂର୍ବପେକ୍ଷା ଅଧିକ ପାପୀ ହୋଇ ନରକରେ ପଚାଯାଏ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଜ ଅଧ୍ୟୟନରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଜ୍ଞାନୀ, ଏବଂ ନିୟମିତ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଦମଶୀଳ, ସେମାନେ ଦାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏମିତି ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧର୍ମାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଖାଇଥିବା ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ମୂଢ଼, ଦୁର୍ବ୍ୟବହାରୀ କିମ୍ବା ଦଶ ଦିନ ଉପବାସୀକୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଏପରି ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଛାଡ଼ି ଅଯୋଗ୍ୟକୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି କ୍ରିୟାରେ ପାପୀ ହୁଏ ଓ ସପ୍ତ ପୂର୍ବଜ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନାଶ କରନ୍ତି। ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚରିତ୍ର, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାହାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବ୍ୟତୀତ କରି ଦେବା ଉଚିତ। ସମ୍ମାନ ସହିତ ଦିଆଯାଏ, ସମ୍ମାନ ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଦୁଇଜଣେ ସ୍ବର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି; ବିପରୀତ ହେଲେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ନାସ୍ତିକ କିମ୍ବା ବେଦବିରୋଧୀକୁ ଜଳ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପାଖଣ୍ଡୀ, ବେଦ ଓ ଧର୍ମ ଅଜ୍ଞାତ, ଯେଉଁମାନେ ହେଉନ୍ତି, ସେମାନେ କୁହୁଡ଼ି, ସୁନା, ଗାଈ, ଘୋଡା, ଜମି, ତିଳ ଆଦି ଦାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହନ୍ତି। ଯଦି ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ଜଳା ଲକଡ଼ା ପରି ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାନେ କେବଳ ଯୋଗ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କଠାରୁ ଧନ ଚାହିଁବା ଉଚିତ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଶୂଦ୍ରଠାରୁ ନୁହେଁ। ଏଠି ମାତ୍ର ଜୀବିକା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, ଧନ ଆର୍ଜନ ନୁହେଁ। ଧନ ଲୋଭୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଧର୍ମ ହରାଇଦିଅନ୍ତି; ସମସ୍ତ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସନ୍ତୋଷର ଫଳ ନ ପାଆନ୍ତି। ଶୂଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ କିଛି ନ ଚାହିଁବା ଓ ଗ୍ରହଣ ନ କରିବା ଉଚିତ। ଅଧିକ ଧନ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିମ୍ନ ଦଶାରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ କେବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ବର୍ଗ ପାଇବେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଚୋର ପରି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ୱସ୍ଥ କରନ୍ତି। ଗୁରୁ କିମ୍ବା ଦାସଙ୍କୁ ବଞ୍ଚି ଦେଇ, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିମାନେକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତଠାରୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ତାହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।