ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମର ଗଭୀର ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଉଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, ଯେ ଯେଉଁ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ ଅତ୍ୟୁତ୍କୃଷ୍ଟ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ବିଶେଷତଃ କୃଷ୍ଣ ଚତୁର୍ଦଶୀ ଓ କୃଷ୍ଣାଷ୍ଟମୀ ଦିନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା ପୂଜା ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନରେ ଭକ୍ତମାନେ ତ୍ରିବିକ୍ରମଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏକାଦଶୀରେ ଉପବାସ କରିବା ଓ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯେଉଁ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ବିଶେଷ ଭାବରେ ବୈଷ୍ଣବୀ ଦିନ ଭାବେ ପରିଗଣିତ। ଏହି ଦିନରେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ବିବେଚନା କରି ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଅସୀମ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଏହା ଏକ ପ୍ରଭୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି ବୋଲି ଗଣାଯାଏ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଯେକୌଣସି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେ ଉତ୍ସାହରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି। ଦେବମାନେ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶରୀରରେ ବସିଥାନ୍ତି; ଚିତ୍ରରେ ବା ଅନ୍ୟ ରୂପରେ କିଛି ଲୋକ ପୂଜା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିମାରେ ଉତ୍ସାହରେ ପୂଜା କରିଲେ, ଚାହିଥିବା ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଦେବତାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ଜଣେ ସମୃଦ୍ଧି ଚାହାନ୍ତି, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି; ଆତ୍ମିକ ଭାସ୍କର୍ୟ ଚାହାନ୍ତି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ; ଜ୍ଞାନ ଚାହାନ୍ତି, ପଣ୍ଡିତମାନେ; ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ; ଧନ ଚାହାନ୍ତି, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ। କାର୍ଯ୍ୟରେ ସିଦ୍ଧି ଚାହାନ୍ତି, ସେ ବିନାୟକଙ୍କୁ; ଭୋଗ ଚାହାନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ; ଶକ୍ତି ଚାହାନ୍ତି, ବାୟୁଙ୍କୁ। ମୋକ୍ଷ ଚାହାନ୍ତି, ସେ ହରିଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହରେ ପୂଜା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ; ଯୋଗ, ମୋକ୍ଷ, ଜ୍ଞାନ ବା ଆଇଶ୍ୱର୍ୟ ଚାହାନ୍ତି, ସେ ଦେବମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ ବିରୂପାକ୍ଷଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ବଡ଼ ଭୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନ ଚାହାନ୍ତି, ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ; ଭୂତେଶ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ଭୋଗାନ୍ତି; ଯେଉଁ ଜଣେ ଜଳ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ମେଘ ମାନେ ବର୍ଷା ଦେଇ ଯେପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଆନ୍ତି, ତେଉଁ ଭଳି ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଆନ୍ତି। ତେଲ ଦେଇଥିଲେ ଇଚ୍ଛିତ ସନ୍ତାନ ମିଳେ; ଦୀପ ଦେଇଥିଲେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ମିଳେ; ଜମି ଦେଇଥିଲେ ସବୁ କିଛି ମିଳେ; ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେଇଥିଲେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ମିଳେ। ଘର ଦେଇଥିଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବାସ ମିଳେ; ଚାନ୍ଦି ଦେଇଥିଲେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ମିଳେ; ବସ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ମିଳେ; ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯାନ ମିଳେ। ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ ଇଚ୍ଛିତ ସମୃଦ୍ଧି ମିଳେ; ଗାଁ ଦେଇଥିଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ମିଳେ; ଯାନ ଓ ବିଛା ଦେଇଥିଲେ ଜନାନୀ ଓ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ମିଳେ; ଭୟମୁକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ ଭୟମୁକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତି ମିଳେ। ଧାନ ଦେଇଥିଲେ ଦୀର୍ଘ ସୁଖ ମିଳେ; ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତି ମିଳେ; ଅନୁସାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧାନ ଦେଇବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ରଖିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ; ଗାଁ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଫୁଲି ଦେଇଥିଲେ ଦହୁଁଥିବା ଅଗ୍ନି ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ; ଫଳ, ପାନୀୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଶାକ ଦେଇଥିଲେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେବା ଉଚିତ୍। ରୋଗୀଙ୍କୁ ଔଷଧ, ତେଲ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ରୋଗ ରିଲିଫ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ଦାନ କରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ରୋଗମୁକ୍ତ, ସୁଖୀ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଏ; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳବାନ ଜଙ୍ଗଲର ଦୁଃଖମୟ ମାର୍ଗକୁ ଉତ୍କ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି। ଛତା ଓ ପାଦୁକା ଦେଇଥିଲେ ଭୟଙ୍କର ତାପକୁ ଉତ୍କ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି; ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଅତି ଆବଶ୍ୟକ ଓ ଘରେ ଆବଶ୍ୟକ, ସେ ଦାନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍। ଅସୀମ ପୁଣ୍ୟ ଚାହିଁଥିଲେ, ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ତାହା ସଂକ୍ରାନ୍ତି, ବିଷୁବ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ, ଗ୍ରହ ଚଳାପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ଅନ୍ୟ ମହା ଅବସରରେ ଅସୀମ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ପ୍ରୟାଗ ଓ ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର, ନଦୀ ସଙ୍ଗମ ଭୂମିରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଅସୀମ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦାନ ଧର୍ମ ଠାରୁ ଉପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମ ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇବା ଉଚିତ୍, ସ୍ୱର୍ଗ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ପାପ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ। ମୋକ୍ଷ ଚାହିଁଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ଦାନ ଦେଇବା ଉଚିତ୍। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଜଣେ ମୂଢ଼ତାରେ ଗାଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନି ବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବାକୁ ବାଧା ଦିଅନ୍ତି, ସେ ଅଧର୍ମୀ ଅମାନବ ଜନ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଯେଉଁ ଜଣେ ଧନ ଥିଲାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ରାଜା ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧନ ଦଣ୍ଡ କରିବା ଓ ରାଜ୍ୟରୁ ବାହାର କରିବା ଉଚିତ୍। ଅନ୍ୟଥା, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷରେ ଯେଉଁ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇନାହିଁ, ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ସହିତ ବାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ରାଜା ଏହି ଜ୍ଞାନ ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରୁ ବାହାର କରିବା ଉଚିତ୍। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଜଣେ ପରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱଧନ ଦାନ କରିବା ଉପାୟରେ ଧର୍ମ କରନ୍ତି, ସେ ଆଗରୁ ଅଧିକ ପାପୀ ହୁଏ ଓ ନରକରେ ତାପିତ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ, ବେଦ ଅଭ୍ୟାସୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ନିଗ୍ରହୀ, ସତ୍ୟ ଓ ଶମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍। ପଣ୍ଡିତ ଓ ଧର୍ମୀ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଖାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍। କିନ୍ତୁ ମୂଢ଼, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର, ଦଶ ଦିନ ଉପବାସ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।