ଏକ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି କେବେ ବି ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ ଭାବେ ନଖ ଫୁଟିବା, ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରିବା, ଦେହ କାଟିବା, ଖୁନ୍ଡିବା କିମ୍ବା ଘସିବା ପାଇଁ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଜଣେ ଜଣେ ଶୟାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଖାଇବା, ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା, ନାଚିବା, ଗାଇବା, କିମ୍ବା ଗୀତ ବାଦ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦୁଇ ହାତ ଏକାଠି କରି ମୁଣ୍ଡ ଖୁନ୍ଡିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏଭଳି ବ୍ୟକ୍ତି ଲୋକ ଶବ୍ଦର ଦେବତାକୁ ବି ସାଧାରଣ ଶ୍ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି କେବେ ଦାୟ ଖେଳିବା, ଦୌଡିବା, କିମ୍ବା ପାଣିରେ ମୂତ୍ର କିମ୍ବା ପୂରିଷ ବିସର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଖାଇବା ପରେ ବା ନିର୍ବସ୍ତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ନାହାଇବା ଆଦତ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଚାଲିବା ବେଳେ ଶ୍ଲୋକ ପଢିବା, ନିଜର ମୁଣ୍ଡ ଛୁଇବା, ଦାନ୍ତରେ ନଖ ବା କେଶ କାଟିବା, ଶୁଅଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଜାଗାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଯଥା ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜକୁ ଦେଖାଇବା, ଶବ ଧୂଆଁ ନିକଟକୁ ଯିବା, ଖାଲି ଘରରେ ଶୁଇବା, ନିଜେ ଚମ୍ପଲ୍ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କାରଣ ବିନା ଥୁକିବା, ହାତ ଦ୍ୱାରା ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରିବା, ପା ଦ୍ୱାରା ପା ଧୋଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପା ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତାପିତ କରିବା, କଂସର ଭାଣ୍ଡରେ ପା ଧୋଇବା, ପାକୁ ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଗାଁର ଦିଗରେ ଉତ୍ତାପିତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ନିକଟକୁ ଯିବା, ଶୁଇବା, ପିଇବା, ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା, ନାହାଇବା, ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ବାହାରିବା, ଶୁଇବା, ପଢିବା, ନାହାଇବା, ଦେହରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇବା, ଖାଇବା, ଯାତ୍ରା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ସମୟରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଅଶୁଚି ବ୍ୟକ୍ତି ହାତ ଦ୍ୱାରା ଖାଦ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଁ, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ଛୁଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାର ପ୍ରତିମା ଛୁଇବା, ଅଶୁଚି ଅଗ୍ନିକୁ ଚାଲାଇବା, ଏହି ସମୟରେ ଦେବତା ବା ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଗଭୀର ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା, ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ ଭାବେ ଧୋଇବା, ବାମ ହାତ କିମ୍ବା ମୁଁହ ଦ୍ୱାରା ପାଣି ପିଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପ୍ରଭାତର ଶୁଧି ନାହିଁ କରି ଶୁଧି କରିବା, ପାଣିରେ ଶୁକ୍ର ବିସର୍ଜନ କରିବା, ଅପବିତ୍ର, ରକ୍ତ ବା ଶିଙ୍ଗ ଲଗାଇଥିବା ଜିନିଷ ଛୁଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପ୍ରବାହି ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରିବା, ପାଣିରେ ଯୌନ କ୍ରିୟା କରିବା, ପବିତ୍ର ବୃକ୍ଷ କାଟିବା, ପାଣିରେ ଥୁକିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ହଡ଼, ଭସ୍ମ, ଖପ୍ର, କେଶ, କଂଟ, ଚାଉଳ ଚଞ୍ଚା, କୋଇଳା, ଗୋବର ଉପରେ ବସିବା କେବେ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏକ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି କେବେ ବି ଅଗ୍ନି ଉପରେ ଚାଲିବା, ତଳେ ରଖିବା, ପା ଦ୍ୱାରା ଛୁଇବା, କୁଲି କିମ୍ବା ଚାଉଳ ଚଞ୍ଚା ଦ୍ୱାରା ଉଡ଼େଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବୃକ୍ଷ ଉପରେ ଚଢ଼ିବା, ଅଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିବା, ଅଗ୍ନିକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଫେଙ୍ଗିବା, ପାଣିରେ ଅଗ୍ନି ବୁଝାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଜଣେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନିଜ ବନ୍ଧୁ ମୃତ୍ୟୁ ବା ନିଜର ବି ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ନିଷିଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଠକା ଦ୍ବାରା ବସ୍ତୁ ବିକ୍ରି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ ଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ଜଳାଇବା, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ପାଣି ବା ସୀମାର ଜଳ ଆଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପୂର୍ବ ଚୁକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରିବା, ପଶୁ, ବାଘ ବା ପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ମୁହାଁମୁହିଁ ଲ଼ଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ପାଣି, ବାୟୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଦି ଦ୍ୱାରା କଷ୍ଟ ଦେବା, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଉପକାର କରି ଠକିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତରେ ଘର ଦ୍ୱାର ଦେଖିବା ଉଚିତ୍; ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରାଣୀ ମାଳା ବା ଗନ୍ଧ ଲଗାଇ ଜନାନୀ ସହ ଘର ବାହାରେ ଖାଇପାରିବେ। କିନ୍ତୁ ବିବାଦ ପରେ ଘରକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦାନ୍ତ କାମଡ଼ିବା, ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ ଭାବେ ଚାଲିବା, କିମ୍ବା ହସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନିଜ ଅଗ୍ନିକୁ ହାତ ଦ୍ୱାରା ଛୁଇବା ଉଚିତ୍, କିନ୍ତୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଣିରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅଗ୍ନିକୁ ଡେଙ୍ଗା କିମ୍ବା ଚାଉଳ ଚଞ୍ଚା ଦ୍ୱାରା ଉଡ଼େଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଗ୍ନି ମୁଁହ ଦ୍ୱାରା ଜଳାଇବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ଅଗ୍ନି ମୁଁହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କୁ କଥା ନ କହିବା ଉଚିତ୍, ଅପାତ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କେବେ ବି ସଦା ଏକା ଯିବା, ଲୋକମାନ୍ୟ ଭିତରେ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମନ୍ଦିରକୁ ବିନା ପରିକ୍ରମା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କପଡ଼ା ଚିପିବା, ମନ୍ଦିରରେ ଶୁଇବା, ଏକା ରାସ୍ତା ଚାଲିବା, ଅଧର୍ମୀ ଲୋକଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅସୁସ୍ଥ, ଶୂଦ୍ର ବା ପତିତଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ କରିବା, ଚମ୍ପଲ୍ ଛାଡ଼ି ଯିବା, ପାଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ବିନା ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦ୍ୱିଜ କେବେ ବି ଶବ ଚିତା ରାସ୍ତା ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯୋଗୀ, ସିଦ୍ଧ, ତପସ୍ବୀ ବା ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ମନ୍ଦିର, ଦେବତା, ଯଜ୍ଞ କର୍ତ୍ତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଁର ଛାୟା ଉପରେ ଚାଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନିଜ ଛାୟା, ପତିତ ବା ଅସୁସ୍ଥଙ୍କ ଛାୟା ଉପରେ ଚାଲିବା, ଭସ୍ମ, ଜଳନ୍ତା କୋଇଳା, କେଶ ଆଦି ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଝାଡ଼ୁର ଧୁଳି, ଅସ୍ନାନ କପଡ଼ା ବା ଘଡ଼ିର ଜଳ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍; ଦ୍ୱିଜ ନିଷିଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା, ନିଷିଦ୍ଧ ପାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବ୍ୟାସ ଜୀ କହିଲେ: ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କେବେ ବି ଶୂଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଚାହେଁ ଭ୍ରମ ବା ଆକାଂକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ହେଉ। ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିଲେ, ଶୂଦ୍ର ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ଦ୍ୱିଜ ଶୂଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ନିଷିଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଛଅ ମାସ ଖାଇଲେ, ବଞ୍ଜୀବନେ ଶୂଦ୍ର ହେବେ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କୁକୁର ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେବେ।