ଏକ ଦ୍ୱିଜ ଜନ ଦୁଇଟି ଦଣ୍ଡ ବହିବା ଉଚିତ—ଏକଟି ବାଉଁସ ଦଣ୍ଡ ଏବଂ ଏକଟି ପଳାଶ ଦଣ୍ଡ, ଦୁଇଟି ମୁଣ୍ଡର କେଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲମ୍ବା ହେବା ଉଚିତ; କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞରେ ଯୋଗ୍ୟ ଜଣେ ଗଛର ଦଣ୍ଡ, ମୃଦୁ ଏବଂ ଦୋଷ ହୀନ ହେବା ଉଚିତ। ସକାଳ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ଦ୍ୱିଜ ଜନ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ସନ୍ଧ୍ୟା-ବନ୍ଦନା କରିବା ଉଚିତ; ଚାହିଦା, ଲୋଭ, ଭୟ କିମ୍ବା ମୂହ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ସେ ପତିତ ହୋଇଯାଏ। ଏହା ପରେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ମନ ଦ୍ୱାରା ସେ ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ସକାଳର ଅଗ୍ନି-କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ନିସ୍ପତ୍ର ହୋଇ ଦେବତା, ଋଷି ଏବଂ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି ଦେବା ଉଚିତ। ଫୁଲ, ପତ୍ର, ଯବ ଏବଂ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ବଡ଼ମାନଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବାରେ ସଦା ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସମ୍ମାନ ରଖିବା ଉଚିତ। ଯଥାଯଥ ନମସ୍କାର ଦେଇ, "ମୁଁ ଏମିତି ଅମୁକ, ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠଜନ," ଭାବରେ, ନିଦ୍ରା ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ କ୍ଷୁଦ୍ର ଭାବ ଛାଡି, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ନମସ୍କାର ପ୍ରତିଉତ୍ତରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିବେ, "ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ, ମୃଦୁଜନ," ଏବଂ ନାମର ଶେଷ ଅକ୍ଷରକୁ ଦୀର୍ଘ କରି କହିବା ଉଚିତ। ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନମସ୍କାର ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେବା ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ସେ ଶୂଦ୍ର ସମାନ। ଶିକ୍ଷକଙ୍କର ପାଦ ଧରିବାବେଳେ, ବାମ ପାଦକୁ ବାମ ହାତ ଦ୍ୱାରା, ଡାହାଣ ପାଦକୁ ଡାହାଣ ହାତ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ। ଜ୍ଞାନ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ—ସାମାନ୍ୟ, ବେଦୀୟ କିମ୍ବା ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ—ପ୍ରଥମେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ପାଣି, ଭିକ୍ଷା, ଫୁଲ, ଯଜ୍ଞ ଦଣ୍ଡ କିମ୍ବା ଏପରି ଅନ୍ୟ କିଛି ଜିନିଷ ନେଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କୁଶଳ ଜିଜ୍ଞାସା କରିବା ଉଚିତ, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବିଷୟରେ, ବୈଶ୍ୟଙ୍କୁ ସମୃଦ୍ଧି ବିଷୟରେ, ଏବଂ ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ଭଲ ଅଛି କି ନାହିଁ ତାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁମାନ୍ୟ ମାନ୍ୟଙ୍କର ତାଲିକାରେ ଅଛନ୍ତି—ଶିକ୍ଷକ, ପିତା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ, ବିପଦରେ ରକ୍ଷକ, ମାମୁ, ଶ୍ୱଶୁର, ମାମା, ଦାଦା, ଏବଂ ଜାତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପିତୃବନ୍ଧୁ; ମା, ମାମୀ, ଏବଂ ପିତା ଓ ମାଙ୍କର ବହିନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁ ଭାବରେ ଗଣନା ହୁଏ। ଶ୍ୱଶୁରୀ, ଦାଦୀ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଧାଇ—ଏହି ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁ; ଏହି ଦୁଇ ପକ୍ଷର ଗୁରୁମାନ୍ୟ ଜାଣିବା ଉଚିତ। ଏମାନେ ଯାହା କହନ୍ତି, କରନ୍ତି, ଭାବନ୍ତି, ସେହିପରି ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସିଲେ, ଉଠି, ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି ଦଉଡିବା ଉଚିତ। ଏମାନେ ସହ ଏକାଠି ବସିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ତର୍କ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଜୀବନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁତା ଭାବରେ କଥା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟ ଗୁଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେ ଗୁରୁମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ, ସେ ନିମ୍ନ ଭୂମିକାକୁ ଯାଏ; ଗୁରୁମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମ ତିନି ଜଣ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ଏମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ମା ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ—ପୋଷଣ କରୁଥିବା, ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବା, ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା। ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ ଓ ପତି—ଏହି ପାଞ୍ଚ ଜଣ ଗୁରୁ ସ୍ଥାନରେ ଅଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟମରେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ, ଜୀବନ ଦେଇ ମଧ୍ୟ। ଏହି ପାଞ୍ଚ ଜଣ ନିଜେ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଚାହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅତି ସମ୍ମାନିତ; ପିତା ଓ ମା ଯାଏଁ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହନ୍ତି। ପୁଅ ସମସ୍ତ କାମ ଛାଡି, ସେମାନେ ପାଇଁ ଭକ୍ତି ରଖିବା ଉଚିତ; ଯଦି ପିତା ଓ ମା ପୁଅର ଗୁଣରେ ଖୁସି ହୋଇଛନ୍ତି, ତାହାର ଫଳରେ ପୁଅ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଲାଭ କରେ। ମା ପାଇଁ କୌଣସି ଦେବତା ସମାନ ନାହିଁ, ପିତା ପାଇଁ କୌଣସି ଶିକ୍ଷକ ସମାନ ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ଭାବରେ ଫେରାଇ ଦେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ସଦା ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ପାଇଁ କାମ, ମନ, ଓ ଶବ୍ଦରେ କରିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ଛଡି, ଅନ୍ୟ କାମ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା କାମ କିମ୍ବା ଦୈନିକ/ଅବସର କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟତୀତ। ଏହା ହେଉଛି କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ସାର, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଶିଷ୍ୟ ଶିକ୍ଷକଙ୍କର ଅନୁମତିରେ ଜ୍ଞାନର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରେ। ଶିଷ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରେ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ; ଯେ ମୂଢ଼ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇକୁ ପିତା ସମାନ ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ। ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ପତି ସଦା ସମ୍ମାନିତ; ଏହା ନିୟମ। ଏହି ଜଗତରେ ମା ସହଯୋଗରେ ସମ୍ମାନିତ; ମାମୁ, ପିତୃବନ୍ଧୁ, ଶ୍ୱଶୁର, ଯଜ୍ଞପୁରୋହିତ, ଏବଂ ଶିକ୍ଷକ—ଏମାନେ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସିଲେ, ଉଠି, ନମସ୍କାର କରି, "ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି," କହିବା ଉଚିତ। ଅପରିପକ୍୵ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୀକ୍ଷିତ ଜନଙ୍କୁ ନାମରେ ଡାକିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଧର୍ମଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି "ଏ ମହାଶୟ," କିମ୍ବା "ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠଜନ," ଭାବରେ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ନମସ୍କାର କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକେ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଚାହୁଥିଲେ ସଦା ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଜାତିକୁ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏମାନେ ଜ୍ଞାନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗୁଣରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ବେଦ କହିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ଜାତିକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବା ଉଚିତ। ସମାନ ଜାତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ; ଦ୍ୱିଜ ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ଗୁରୁ, ଜାତିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁରୁ। ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ପତି ଏକମାତ୍ର ଗୁରୁ; ଅତିଥି ସଦା ଗୁରୁ; ଜ୍ଞାନ, କାର୍ଯ୍ୟ, ବୟସ, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଏହି ଚାରି, ଧନ ପଞ୍ଚମ। ଏହି ପାଞ୍ଚ ଟି ସମ୍ମାନର ଅବସ୍ଥାନ ଅଟୁଟ; ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥାନ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ; ତିନି ଜାତିମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସମ୍ମାନିତ। ଯେଉଁଠି ଉପସ୍ଥିତ, ସେ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ—ଦଶମ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ଶୂଦ୍ର ମଧ୍ୟ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମହିଳା, ରାଜା, କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ପଥ ଦେବା ଉଚିତ।