ଏହି କଥାରେ କୁହାଯାଇଛି, ଯେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହର ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୋଜନ କରେ କିମ୍ବା ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରେ, ସେ ମଣିଷ ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱୟଂ ହୋଇଯାଏ—ଯେଉଁଠାରେ ଯମ ଓ ଦୁଃଖର ନାଶ ହୁଏ। ଏଠି କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ହରିଙ୍କୁ ମାତ୍ର ପୂଜିବା ଓ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ, ସେ ଅବ୍ୟକ୍ତ ମହା ବିଷ୍ଣୁ ରୂପେ କିମ୍ବା ମହେଶ୍ୱର ଦେବତା ରୂପେ ହେଉନ୍ତୁ କିଛି ମାନେ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦୁଇଁଠିକୁ ଏକାତ୍ମ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି; ଏହିପରି, ଅଜନ୍ମା, ଅନନ୍ତ, ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ। ହରିଙ୍କୁ ମାତ୍ର ଦେଖିବା ଓ ସେଠି ପୂଜିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁମାନେ ହରି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି—ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ସେମାନେ ଅଜ୍ଞାନୀ, ପଣ୍ଡିତ କିମ୍ବା କେଶବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଗଣନା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ଏମିତି ଭଗବାନ ଯିଏ କୁକୁର ମାଂସ ଭୋଜନକାରୀକୁ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ଦେଇପାରନ୍ତି; ନାରାୟଣଠାରୁ ବଡ କିଛି ନାହିଁ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପର ଅଗ୍ନି। ଯଦି ଏକ ଭୟଙ୍କର ପାପ ହେଉଛି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ସେଥିରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ନାମରେ ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ ଅଛନ୍ତି। ଧର୍ମିକ ଲୋକେ ନିଜଠାରୁ ବଡ ଶକ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ; ଯେଉଁମାନେ ଏଠି ତର୍କ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବଳ ଉପାୟ ଓ ଅସୁବିଧାର ହ୍ରସ୍ୱ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖାନ୍ତି। ଏହି ଫଳର ଭାରରେ, ସେମାନେ ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି; ତେଣୁ, ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବା ଓ ତାଙ୍କର ନାମରେ ଶରଣ ନେବା ଉଚିତ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ପୂଜାକାରୀକୁ ପଛରୁ ଓ ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣକାରୀକୁ ଛାତିରେ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ହରିଙ୍କ ନାମର ମହା ବଜ୍ର ଅପାର ପାପ ପର୍ବତକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଥାଏ। ତାଙ୍କ ଚରଣ ତଥା ଫଳଦାୟକ ଓ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଚଳିବା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ; ସେହି ହାତମାନେ ଧନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ମୁଣ୍ଡ ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଥାଏ, ସେହି ଶିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଯେଉଁ ଜିଭ ହରିଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରେ, ସେ ଧନ୍ୟ; ଯେଉଁ ମନ ତାଙ୍କ ଚରଣରୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ମନ ଧନ୍ୟ। ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ଲୋମ ତାଙ୍କର ନାମ ଶୁଣି ଦଣ୍ଡ ହୋଇଯାଏ, ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ; ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଚକୁରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝରେ, ସେହି ଅଶ୍ରୁ ଧନ୍ୟ। ହାଏ, ଲୋକମାନେ ବଡ ଭାଗ୍ୟରେ ମୋହିତ; କେବଳ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ମୁକ୍ତି ମିଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଏହା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଅଶୁଦ୍ଧ ଲୋକମାନେ ନାରୀସଙ୍ଗରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ଲୋମ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ଶୁଣି ଦଣ୍ଡ ହୁଏ ନାହିଁ। ସେମାନେ ମୂଢ, ଅନିୟତ, ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରୟରେ ଶୋକରେ ଡୁବିଯାଆନ୍ତି; ସେମାନେ ବହୁ କଥା କହି କାନ୍ଦନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ କହନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଜନ୍ମରେ ଜିଭ ମିଳିଲା ବେଳେ ମଧ୍ୟ, ତାହା ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ସିଢି ମିଳିଲା ବେଳେ ମଧ୍ୟ, ଅବହେଳାରେ ତାହାରୁ ଖସିଯାଆନ୍ତି। ଏହିପରି, ମଣିଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କର୍ମଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିରନ୍ତର ପୂଜିବା ଉଚିତ; କର୍ମଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଲେ ବିଷ୍ଣୁ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥଠାରୁ ବଡ ତୀର୍ଥ ମନାଯାଇଛି; ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ, ପାନ କିମ୍ବା ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେବାରେ ସେଉଁଠି ଫଳ ମିଳେ। କେବଳ ଧନ୍ୟ ପୁରୁଷମାନେ କର୍ମଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ଏହିପରି, ମୁନିମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତୁ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମଙ୍ଗଳ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ପଦ୍ମପୁରାଣର ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡର “ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିର ମହିମା” ନାମକ ପଞ୍ଚାଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହା ପରେ, ମୁନିମାନେ ପଚାରିଲେ: “ହେ ସୂତ, କେମିତି କର୍ମ ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜାଯାଏ? ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆମକୁ କୁହ, ସେ କେମିତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି?” “କେଉଁ ଉପାୟରେ ପ୍ରଭୁ, ପରମେଶ୍ୱର, ମୋକ୍ଷକାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି? ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୁରକ୍ଷା ଓ ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏହା କୁହ। ହେ ସୂତ, ଏହି ଶାରୀରିକ କର୍ମ ଶିକ୍ଷା ବିଷୟରେ ଆମକୁ କୁହ। ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ତେବେ ସୂତ କହିଲେ: ଏଭଳି ଭାବରେ ପୂର୍ବକାଳରେ ସତ୍ୟବତୀପୁତ୍ର ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିପ୍ରଭା ଋଷିମାନେ ପଚାରିଥିଲେ। ବ୍ୟାସ ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲେ; ଏହା ଶୁଣ। ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ମୁନିମାନେ, ମୁଁ ଏଉଁଥିରେ ଯାହା କହିବି, ଏହା ହେଉଛି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଶାଶ୍ୱତ କର୍ମ ଶିକ୍ଷା, ଯାହା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଫଳ ଦେଉଛି। ଯାହା କୁଳପରମ୍ପରାରେ ସ୍ଥାପିତ, ତାହା ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦର୍ଶାଯାଇଛି। ପୂର୍ବକାଳରେ ମନୁ ପ୍ରଜାପତି ଏହି ଶିକ୍ଷା ମୁନିମାନେ ଶୁଣିଥିଲେ। ଏହା ସମସ୍ତ ରୋଗ ଦୂର କରେ, ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଓ ଋଷିମଣ୍ଡଳୀ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଷ୍ଠିତ। ଏହି କଥାକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶୁଣ। ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର ପରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ନିଜ ଧର୍ମାନୁସାରେ ଅଷ୍ଟମ ବର୍ଷରେ ବେଦାଧ୍ୟୟନ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ଦଣ୍ଡ ଧରିବା, ମେଖଲା ପିନ୍ଧିବା, ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିବା, କୃଷ୍ଣାଜିନ ପିନ୍ଧିବା, ମୁନି ଭାବେ ରହିବା, ମାଧୁକରୀ ଭିକ୍ଷା ନେବା, ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ କାମ କରିବା, ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିବା ଉଚିତ। ଉପବୀତ ପାଇଁ ପୂର୍ବକାଳରେ ବ୍ରହ୍ମା କପାସ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଗାଁଠିର ସୂତା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ବନାଇଥିଲେ, କିମ୍ବା କୁଶ ଘାସ କିମ୍ବା ବସ୍ତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ତିଆରି ହୋଇପାରେ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ସଦା ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିବା ଓ ଶିଖା ବାନ୍ଧି ରଖିବା ଉଚିତ; ନହିଁଲେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଭ ହୁଏ ନାହିଁ। ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଗେରୁଆ କପାସ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ; ଏହି ବସ୍ତ୍ର ଧଳା ଓ ସୁକ୍ଷ୍ମ ସୂତାରେ ତିଆରି ହେବା ଉଚିତ। ଉପରି ବସ୍ତ୍ର ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କୃଷ୍ଣାଜିନ; ଏହି ଅଭାବରେ ଗୋର ଚର୍ମ କିମ୍ବା ଛାଗ ଉଲ ଚାଲିବ। ଡାହାଣ ହାତକୁ ଉଠାଇ ବାମ ଉପରେ ରଖି ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ; ଗଳାରେ ପିନ୍ଧିଲେ ଏହା ନିବୀତ।