ଦୟାଳୁ ଋଷି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏହି ପୋଖରୀରେ ଶୀଘ୍ର ସ୍ନାନ କର; ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କର। ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏହି ଦୁଃଖଦ ଜନ୍ମକୁ ସିଘ୍ର ଛାଡ଼ିପାରିବେ।” ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ସେ ପିଶାଚ ଦୟାମୟ ଋଷିଙ୍କ ଉପରେ ଅତି ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ସେ ତିନି ଆଖି ଥିବା ଦିବ୍ୟ ଭଗବାନ, ଜଟାଧାରୀ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମନକୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗାଇଲେ। ସେ ଋଷିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପୋଖରୀରେ ଡୁବିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ତାଙ୍କ ଦେହ ଛାଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଗଲା ଯେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିଛନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ର ଚିହ୍ନିତ ଶିରୋଭୂଷଣ ରହିଛି। ସେ ଚାରିପାଖରେ ରୁଦ୍ର, ଦେବତାମାନେ, ଅପୂର୍ବ ଯୋଗୀମାନେ ଘିରି ରହିଛନ୍ତି; ଭାଲଖିଲ୍ୟାଦି ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛନ୍ତି। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପରି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି। ସିଦ୍ଧ, ଦେବଗଣ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, କିନ୍ନରମାନେ ଫୁଲ ଓ ପାଣିର ଝଡ଼ି ପକାଇ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଉଛନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ ମହାମୁନିମାନେ ସ୍ତୁତି କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପାରେ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ସେ ତିନି ବେଦର ମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରୁଦ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି। ଏହି ପିଶାଚ ଓ ପ୍ରେତ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଦେଖି, ଋଷି ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ଜଟାଧାରୀ ଏକମାତ୍ର କବି ଓ ଅଗ୍ନି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ, “ହେ ଜଟାଧାରୀ, ଅପାର, ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ, ଆଦିପୁରୁଷ! ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ଅଭିଷ୍ଟ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ପିଙ୍ଗଳବାହନ।” “ଆପଣ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱର ସାର, ହୃଦୟରେ ବିରାଜିତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ, ଆଦିଯୋଗୀ। ମୁଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ, ବ୍ରହ୍ମମୟ, ପବିତ୍ର।” “ହଜାର ଚରଣ, ହଜାର ଆଖି, ହଜାର ମୁଣ୍ଡ, ହଜାର ରୂପର ଧାରୀ, ଅନ୍ଧକାର ଉପରେ, ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱର ସୀମା, ସୁବର୍ଣ୍ଣଗର୍ଭ, ତିନି ଆଖି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।” “ଯେଉଁଠାରେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ ହୁଏ, ଯିଏ ସମସ୍ତକୁ ମଙ୍ଗଳମୟତାରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ବ୍ରହ୍ମସୀମା ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ, ଶରଣ ନେଉଛି।” “ଯିଏ ନିରାକାର, ଦୃଶ୍ୟ ରୂପ ନାହିଁ, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ଚେତନାର ନାଥ, ଏକ ରୂପର, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ, କାରଣ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।” “ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ବୀଜ ଯୋଗ ତ୍ୟାଗ କରି, ସମାଧି ପାଇ, ପରମାତ୍ମା ସହ ଏକତାରେ ଲିନ ହୁଅନ୍ତି, ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ।” “ଯେଉଁଠାରେ ନାମ ବା ଗୁଣର ଭେଦ ନାହିଁ, ଯାହାର ସତ୍ୟ ରୂପ ଦୃଶ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମସୀମାକୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ, ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।” “ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଉପଦେଶରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ଦେହ ଶୂନ୍ୟ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଅନେକ ଏକାନ୍ତିକ ସତ୍ୟ ରୂପକୁ ଦେଖନ୍ତି; ସେଇ ବ୍ରହ୍ମସୀମାକୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ।” “ଯାଁଠାରୁ ପ୍ରକୃତି ଓ ପୁରୁଷ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଦେବମାନେ ଯାହାର ତେଜକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେଇ ଆପଣଙ୍କ ବିରାଟ ରୂପକୁ, ଆଲୋକରେ ବିରାଜିତ, ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।” “ମୁଁ ସଦା ଗୁହାବାସୀ, ଦୃଢ଼, ପାହାଡ଼ର ପୁରାତନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି; ଶିବ, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର, ଧନୁର୍ଧରଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି; ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।” ଏପରି ଭାବେ ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ପରମ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଶିବସ୍ୱରୂପ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ, ଅଗ୍ନିର ଶତକୋଟି ଚ୍ଛଟା ପରି ଏକ ପରମ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ତାପରେ, ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ ଆତ୍ମା, ପବିତ୍ର, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ହୋଇ, ନିର୍ମଳ ଲିଙ୍ଗରେ ଲୀନ ହେଲେ, ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା। ଏହି ଗୁପ୍ତ ଗଥା, ଜଟାଧାରୀଙ୍କ ମହିମା, ତୁମକୁ କୁହାଗଲା; ଏହା କେହି ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଶିକ୍ଷିତମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଅଳଜିଯାନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି କଥା ଦୈନିକ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପମୁକ୍ତ, ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ପାଆନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ବ୍ରହ୍ମସୀମା ମହାସ୍ତୁତିକୁ ପ୍ରଭାତ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ଯୋଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ନାରଦ କହିଲେ, “ହେ ମହାରାଜ, କାଶୀରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମଧ୍ୟମେଶ୍ୱର ଥିବା ସ୍ଥାନ ଅଛି; ସେଠି ମହେଶ୍ୱର ଦେବୀ ସହ ବିରାଜିତ। ପ୍ରଭୁ ସେଠି ସଦା ରୁଦ୍ରମାନେ ଘିରି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି; ପୁରାତନ କାଳରେ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ବିଶ୍ୱାତ୍ମା, ହୃଷୀକେଶ, କୃଷ୍ଣ ସେଠି ଏକ ବର୍ଷ ବସିଥିଲେ। ସେ ପଶୁପତି ଭକ୍ତମାନେ ସହିତ ସଦା ରହି, ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ରୁଦ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲିନ ଥିଲେ। ହରି ପଶୁପତି ବ୍ରତ ଧରି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ; ତାଙ୍କର ଅନେକ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ଶିଷ୍ୟମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କୁ ନୀଳ-ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଦେବ ମହାଦେବ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ଦେଲେ। ଭଗବାନ ଦୟାଲୁ ଭାବେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ: “ମୋର ଭକ୍ତ ଯେଉଁମାନେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି— ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଦିଆଯିବ; ମୋତେ ପୂଜିବେ, ଧ୍ୟାନ କରିବେ, ଏହି ଭକ୍ତମାନେ। ମୋ କୃପାରେ, ଏଠାରେ ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା ପିଣାକୀନ୍କୁ ଦେଖି, ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସହ, ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହେବ। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଏଠି ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମଣ୍ଡାକିନୀରେ ଜଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ ଓ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ। ଏଠି ମଧ୍ୟମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜି, ଜ୍ଞାନ, ଦାନ, ତପ, ପିତୃକର୍ମ, ପିଣ୍ଡଦାନ— ଏଠି କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟ ସପ୍ତମ ପୂର୍ବଜ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର କରେ; ରାହୁ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ, ଏଠିର ଜଳ ସ୍ପର୍ଶକୁ ଅନନ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ।