ଏକ ଦିନ, ରାଜାଙ୍କୁ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା—“ହେ ରାଜନ୍, ପଦ୍ମନାଭଙ୍କର ଦୁଇ ଦିନ ପାଳନ କଲେ ଶରୀରର ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦୂର ହୋଇଯାଏ; ପଦ୍ମନାଭଙ୍କର ଶୁଭ ଦିନ ପାଳନ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାପ ଶରୀରରେ ରହିଥାଏ। ଏହି ଦିନ ପାଳନ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଣେ ଜୀବ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ, ଶତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକାଦଶୀର ଉପବାସର ଏକ ଶୋଳାଂଶ ଫଳକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ବ୍ୟାପାରୀମାନେ ଓ ଏକାଦଶ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଲୋକ ଯେତେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥାନ୍ତି, ସେଗୁଡିକ ଏକାଦଶୀର ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚୟ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଏକାଦଶୀର ଫଳ ପୃଥିବୀରେ କିଛି ଓଡ଼ିକୁ ନାହିଁ। ଏହି ଦିନ କିଛି ଅଭିନୟ କରି ପାଳନ କରୁଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଅଧୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଏହି ଦିନ ସ୍ଵର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ ଓ ଶରୀର ଶୁସ୍ଥତା ଦେଇଥାଏ। ଏହି ଦିନ ଭଲ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଜୀବନ୍ତ ପୁଅ ପ୍ରଦାନ କରେ; ଗଙ୍ଗା, ଗୟା, କାଶୀ, ପୁଷ୍କର କିମ୍ବା କୌଣସି ବୈଷ୍ଣବ ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କ ଦିନ ସମାନ ନୁହେଁ; ଯମୁନା କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କ ଦିନ ସମାନ ନୁହେଁ। ଏହି ଦିନରେ ରାତିଜାଗା ଓ ଉପବାସ କଲେ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକ ସହଜରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ କରୁଥିବା ବୈଶ୍ୟ ଦଶ ପିତୃ, ଦଶ ମାତୃ, ଦଶ ପ୍ରିୟଙ୍କ ପରିବାର ଲୋକଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ସମ୍ବନ୍ଧ ଛାଡି, ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ଛାଡି, ନିଷ୍ଠା ନେଇ, ମାଳା ଓ ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଲୋକ ହରିଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି। ଶିଶୁ, ଯୁବା, ବୃଦ୍ଧ କିଏ ଯେଉଁଠି ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ କରିଥିଲେ, ସେ ଦୁର୍ଲଭ ଦୁଃଖ ଭାଗ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ତିନି ରାତି ଉପବାସ କଲେ, କିମ୍ବା ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ସୋନା ଓ ତିଳ ଦାନ କଲେ, ଲୋକ ଏହି ଜଗତରେ ସ୍ଵର୍ଗ ପାଇଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିନାହାନ୍ତି, ସୋନା ଦାନ କରିନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା କୌଣସି ତପସ୍ୟା କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତଠି ଦୁଃଖରେ ଭୋଗିବେ। ସାରାଂଶ ଭାବରେ ଧର୍ମ ଓ ନରକର ବର୍ଣ୍ନନା କରାଯାଇଛି: ବାଣୀ, ମନ, ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଅହିଂସା କରିବା; ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟମନ, ଦାନ, ହରିଙ୍କୁ ସେବା, ଏବଂ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମର ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରିବା। ଯେଉଁମାନେ ସ୍ଵର୍ଗ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଦାନର ଗର୍ବ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍, ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁ। ଜୁତା, ବସ୍ତ୍ର, ଖାଦ୍ୟ, ପତ୍ର, ମୂଳ, ଫଳ, ଜଳ—ପ୍ରତିଦିନ ଦାନ କରିଲେ ଦିନ ଫଳଦାୟକ ହୁଏ, ଦରିଦ୍ର ବୈଶ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିପାରିବେ। ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକରେ ଯାହା ଦାନ ହୋଇନାହିଁ, ସେ କିଛି ସାଥି ହୋଇନାହିଁ; ଦାନକାରୀ ଲୋକ ଯମଙ୍କ ନାନା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଖିନାହାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଧନୀ, ସେମାନେ ପୁନଃପୁନ ଏଠି ଜନ୍ମ ନେନ୍ତି; ଅଧର୍ମ କରିଲେ ଖରାପ ଭାଗ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଧର୍ମ କରିଲେ ସମସ୍ତଠି ଏବଂ ସବୁବେଳେ ସ୍ଵର୍ଗ ପାଇଯାଏ। ଏଥିପାଇଁ ଶିଶୁବା ଦିନରୁ ଧର୍ମ ସଂଗ୍ରହ କରିବା ଉଚିତ୍; ଏହିପରି ସବୁ କଥା ତୁମକୁ କୁହିଦେଲି—ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଛ? ତାପରେ ବିକୁଣ୍ଡଳ କହିଲେ: “ମୂଦୁବାଣୀ ଶୁଣି ମୋ ମନ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଯାଇଛି; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କର କଥା ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ପରି ତୁରନ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ। ଭଲ ଲୋକଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ହେଉଛି ସହଯୋଗ ଓ ମୂଦୁ କଥା କହିବା; ଚନ୍ଦ୍ରକୁ କିଏ ଶୀତଳ କରେ, ତାହାର ଅମୃତ ଅଂଶ କେଉଁଠି ଶିତଳତା ଦେଉଛି?” “ଏହିପରି ଦୟାରୁ, ଦୈବ ଦୂତ, ମୋର ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର କହ: କିପରି ମୋର ଭାଇକୁ ତୁରନ୍ତ ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇ ଯାଇପାରିବି?” ଦୈବ ଦୂତ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କିଛି ଦିନ ଚିନ୍ତା କରି, ମୂଦୁ ମନରେ ମିତ୍ରତା ସୂତ୍ର ବାନ୍ଧିଲେ। ତୁମେ ଏଠି ବୈଶ୍ୟ ଭାବରେ ଏଠି ଅଷ୍ଟମ ଜନ୍ମରେ ଯେତେ ଫଳ ସଂଗ୍ରହ କରିଛ, ସେଗୁଡିକ ତୁମ ଭାଇକୁ ଦେଇପାରିବା, ଯଦି ତୁମେ ଚାହୁଛ। ବିକୁଣ୍ଡଳ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ସେ ଫଳ କଣ, କିପରି ଉପଜିଲା, ପୂର୍ବ ଜନ୍ମ କଣ ଥିଲା? ଦୂତ, ଏହି ସବୁ କଥା କହ, ତାପରେ ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଦାନ କରିବି।” ଦୈବ ଦୂତ କହିଲେ: “ବ୍ୟାପାରୀ, ଶୁଣ, ମୁଁ ସେ ଫଳ ଓ ତାହାର କାରଣ କଥା କହିବି। ଗୋଟେ ସମୟରେ ମଧୁବନରେ ଶାକୁନି ନାମକ ଏକ ଋଷି ଥିଲେ। ତିନି ତପସ୍ୟା ଓ ଅଧ୍ୟୟନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ବ୍ରହ୍ମା ପରି ତେଜସ୍ଵୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ରେବତୀ ଠାରୁ ନଉଟି ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଗ୍ରହମାନେ ପରି। ଧ୍ରୁବ, ଶୀଳ, ବୁଧ, ତାରା, ଓ ପଞ୍ଚମ ଜ୍ୟୋତିଷ୍ମାନ—ଏମାନେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଓ ଗୃହସ୍ଥ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ। ନିର୍ମୋହ, ଜିତକାମ, ଧ୍ୟାନକୋଷ, ଗୁଣାଧିକ—ଏହି ଚାରି ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ର ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ଛାଡି ଦିଏଥିଲେ। ଚତୁର୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଛାଡି, ସମସ୍ତେ ଏକ ଗ୍ରାମରେ ଅସଙ୍ଗ ଓ ନିର୍ମାମ ରହୁଥିଲେ। ଆଶା ନଥିଲା, ଚେଷ୍ଟା ନଥିଲା, ମାଟି, ପଥର, ସୋନାକୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯାହା ମିଳିଥିଲା ତାହା ଖାଇ ବସ୍ତ୍ର ଯାହା ମିଳିଥିଲା ପିନ୍ଧୁଥିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ନିୟମ ପାଳନ କରୁଥିଲେ, ସଦା ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ, ନିଦ୍ରା ଓ ଖାଦ୍ୟରେ ଜୟ, ପବନ ଓ ଶୀତରେ ଧୈର୍ୟ ରଖୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ଜଗତକୁ ବିଷ୍ଣୁର ରୂପ ଭାବି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଖେଳି ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ, ଏକାପରି ମୌନ ରଖିଥିଲେ। ଏହି ଯୋଗୀମାନେ କେବେ ଲାଭ ପାଇଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିନଥିଲେ; ସାକ୍ଷାତ୍ ଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ପତି, ସନ୍ଦେହ ନଥିଲା, ଚିତ୍ତର ଅବସ୍ଥା ବଦଳାଇବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ଏପରି, ତୁମ ଅଷ୍ଟମ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବରେ, ମଧ୍ୟଦେଶରେ ପୁଅ, ଜନାନୀ, ପରିବାର ସହିତ ବସୁଥିଲା। ସେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ତୁମ ଘରକୁ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ, ବୈଶ୍ଵଦେବ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଖାଲି ପେଟ ଓ ତିଆ ପିଆ ଥିବାବେଳେ ଆସିଥିଲେ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଆଙ୍ଗଣରେ ଦେଖିଲା। ତୁମେ ଗଳା ଭରି, ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ଗଭୀର ସମ୍ମାନରେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲା। ନମସ୍କାର କରି, ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ହାତ ଜୋଡି, ମୂଦୁ କଥା ଦ୍ୱାରା ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱାଗତ କଲା।