ନାରଦ କହିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ନୀତି ଓ ବାଣୀର ସାଗର, ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ ଏକ ଭିକ୍ଷୁକ, ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଔଷଧ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ ସହରର ସମସ୍ତ ନାରୀ ଆତ୍ମ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହୀନ। ମୋ ଦେହ ଦେଖି, ମୋର ଗୀତ ଶୁଣି, ସେମାନେ କାମ ଜ୍ୱାଳାକୁ ସହିପାରୁନାହାନ୍ତି। ଏହି ଦୋଷ ମୋର କ’ଣ? ମୁଁ କୌଣସି ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିନାହିଁ।” ନାରଦ କହିଲେ, ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସହରବାସୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାରୀମାନେଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଦେଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଘରେ ରହୁନାହାନ୍ତି, ଆମେ ରଖିପାରୁନାହୁଁ। ଏହି ମହିଳାମୋହନ ଯଦି ସହରରେ ରହିବେ, ଆମେ ଆଉ ଏଠାରେ ରହିପାରିବୁନାହିଁ; ଆମର ଦେବତା ବୃଷଭ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି। ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ତଳରୁ ଗୌରୀ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଶ୍ରୀହୀନ ଲୋକମାନେ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି। ଗାଁର ବଉଲକୁ ଗାଈମାନେ ଅନୁସରଣ କରିଥାଏ; ଏହିପରି ନାରୀମାନେ ସେଉଁଥିରେ ଗନ୍ଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବେ; ଶୂନ୍ୟ ଘରରେ ଶ୍ରୀ କେମିତି ରହିବ? ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ ଗୃହ ଏହି ତିନିଟି ନାରୀଙ୍କ ଅଧୀନ; ଯେଉଁଠି ପ୍ରିୟା ନାହାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ନଷ୍ଟ।" ଏପରି ସହରବାସୀମାନେ କହିଥିବା ବେଳେ, ସହରର ନାରୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସି, ଆପଣାପଣି କହିଲେ, “ହେ ଦିନନାଥ, ଏହି ସୁନ୍ଦର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଆମର ମନ ଜଳରୁ ଉଦ୍ଭିଦ ଗାବାର ପଦ୍ମ ପରି ଖିଳିଯାଏ। ତାଙ୍କ ବିନା, ଚନ୍ଦ୍ର ବିନା ପଦ୍ମ ପରି ଆମର ହୃଦୟ ମ୍ଲାନ ହୋଇଯାଏ; ଚଳ, ଆମେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧରି ନେଇବା। ତାଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଆମକୁ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ରାଜା କ’ଣ କରିବେ?” ଏପରି କହି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ ନାରୀମାନେ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧରି ନେଲେ। ସ୍ୱାମୀ ଓ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଲେ, “ହୃଦୟନାଥ, ଆମ ଘରକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ, ଆପଣ ବିନା ଆମେ ରହିପାରୁନାହୁଁ।” ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମେ ମୋର ମାଆ; ଘର ଛାଡ଼ି କାହିଁକି ଘୁଞ୍ଚୁଛ? ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପୂଜ; ଏହିପରି କଲେ ଉଭୟ ଲୋକ ମିଳିଥାଏ। ସ୍ୱାମୀ ପୂଜିତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, କ’ଣ ଅପ୍ରାପ୍ୟ? କିନ୍ତୁ ଯିଏ ସ୍ୱାମୀକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ପାଖକୁ ଯାଏ, ସେ ଦୁଷ୍କୀର୍ତିର ଫଳ ଭୋଗ କରି ଭୟଙ୍କର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ସେଉଁଠାରେ ଅନ୍ତେ ଚେତନାହୀନ ଜନ୍ମ ମିଳେ, ପରେ ପଶୁ ହୁଏ, ପୁଣି ବିକଳାଙ୍ଗ ମାନବ ହୁଏ। ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମର ପରିଣାମ ଜାଣି, ତୁମେ ଏଠାରୁ ଫେରିଯାଅ। ନହେଲେ, ଦେହ ଛାଡ଼ି ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପଡିବ; ମୋ ପାଖରୁ ଆନନ୍ଦ ଆଶା କରିଲେ ମିଳିବ ନାହିଁ, ମାତ୍ର ପାପ ହେବ।” ନାରଦ କହିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ନିମ୍ନ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଅନ୍ତରର କାମାଗ୍ନି ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶୀତଳ ଉପଦେଶରେ ଶାନ୍ତ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଉଠି, କାମଦେବଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ—ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ କରିଥାଏ। ନାରୀମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କାମଦେବକୁ ଲଜ୍ଜା, ଯିଏ ଧର୍ମର ଗଛକୁ କାଟି ଦେଇଛି; ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ ହେଉଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ନାରୀର ଧର୍ମ ଭକ୍ଷଣ କରେ। ଏହି ଦେବତା ଆମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡିଲେ, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଆଉ ଦୃଷ୍ଟିର ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ କରିଦେବା। ଏହି ପାପୀ କାହା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ? ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା, ଯିଏ ଛାଉଦି ହଜାର ନାରୀରେ ଆସକ୍ତ; ଆମେ କ’ଣ କହିବା?” ଏପରି କାମଦେବଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରି, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଯିଏ ନାରୀମାନେ ଓ ସ୍ତ୍ରୀଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। “ଧନ୍ୟ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ମାଆ, ଯିଏ ଲୋକରେ କାମଜୟୀ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ପରଧର୍ମର ରକ୍ଷକ। ଆମେ ଲଜ୍ଜିତ, ରାଜସଭାରେ ହଁସାଯାଉଛୁ, କାମଦେବ ଆମକୁ ଜୟ କରିଛି, ମନ ଓ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ମହାପାପ ହେଲା।” ନାରଦ କହିଲେ, ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରି, ସମସ୍ତ ନାରୀ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ପରେ କାମ୍ପିଲ୍ୟର ରାଜା, ମହାମାନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହଣା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରି, ସଂଯମୀ ଏକ ଉତ୍ତମ ଘରକୁ ପଠାଇଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ କାରୂଷର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ସେନା ସହିତ କାମ୍ପିଲ୍ୟକୁ ଅବରୋଧ କଲେ। ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ରାଜା ବଧ ହେଲେ, ସହର ଲୁଟି ନେଯାଇଲା, ସମସ୍ତ ବୀର ନଷ୍ଟ ହେଲେ। ସେଠାରେ ନାରୀମାନେ ବିଷ ପିଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କଲେନାହିଁ। ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମ ଫଳରେ ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସୀ ହୋଇ ଜନ୍ମିଲେ, ଭୟଙ୍କର ନାମର ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସହରରେ। ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ହେଲେ, ଯିଏ ସହରର ମହାନ ନାଗରିକ; ଏବଂ ବିଜୟୀ, ଯଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଧ୍ୱଜାଂକିତ ରଥରେ ରହିଲେ।