ଏହା ପରେ, ଯେଉଁମାନେ ଜୀବଗୁଡ଼ିକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ମନୁଷ୍ୟ ହେଇ ଅନ୍ଧ, ଏକ ଚକ୍ଷୁ, କୁଭୃକ୍ତ, ଲଙ୍ଗଡ଼, ଦରିଦ୍ର ଓ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଦୁଃଖଦ ଫଳ ଦେଖି, ହେ ବୈଶ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଇ ଜଗତରେ ସୁଖ ଚାହାନ୍ତି ଏବଂ ଧର୍ମକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ବି କାୟ, ମନ, ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଏପରି କର୍ମ କରିବାଠାରୁ ରୋକିବା ଉଚିତ, ଏଠାରେ କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଜୀବମାନେଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି ଏବଂ ଦୁଇ ଜଗତର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେଉଁଠି ବି ଭୟ ପାଆନ୍ତିନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ଜୀବମାନେଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯେପରି ସମସ୍ତ ନଦୀ ନିଜ ଚାଲି ହେଉ, ସିଧା କିମ୍ବା ଏଡ଼ା ହୋଇ, ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଶୁଭ କର୍ମ ଅହିଂସାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଯେଉଁଜଣେ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ହେ ବିମ୍ଶାଂବର, ସେ ଯେପରି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଛନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ଦିକ୍ଷିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେପରି ଗଣ୍ୟ। ଯେଉଁ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ମିଶ୍ରିତ, ସେମାନେ ଯମଲୋକକୁ ଯାନ୍ତିନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ନିଜ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି—ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଗୃହସ୍ଥ, ବନପ୍ରସ୍ଥ କିମ୍ବା ସନ୍ନ୍ୟାସୀ—ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଶିଖରରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ନିଜ ଆଶ୍ରମ ଓ ଚତୁର୍ବର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମକୁ ପାଳନ କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦାନ, ଯଜ୍ଞ ଓ ପଞ୍ଚମହାୟଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଦୟାଶୀଳ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଯମଲୋକ ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ। ଯେଉଁ ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରୁ ଦୂରେ ରହନ୍ତି, ବେଦ ପାଠରେ ଦକ୍ଷ, ନିତ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି। ଯେଉଁ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ହସନ୍ତି, ସାହସି, ଶତ୍ରୁମାଧ୍ୟରେ ଅବିଚଳ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଳିଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମାର୍ଗ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଯେଉଁ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଅସହାୟ, ନାରୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଶରଣାଗତଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଡ଼ନ୍ତିନାହିଁ। ଯେଉଁ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଅନ୍ଧ, ଲଙ୍ଗଡ଼, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ, ରୋଗୀ, ଅସହାୟ ଓ ଦରିଦ୍ରଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ମାଟିରେ ଅଡ଼ି ଯିବା ଗାଈକୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତି କିମ୍ବା ରୋଗାଗ୍ରସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଗାଈକୁ ଚାରା ଦେଇ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଉଦ୍ୟମରେ ଗାଈମାନେ ଉଚ୍ଚତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବଲୋକରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ତରଳ ଗାଈ ପାଇଁ ଏକ ଛୋଟ କୁଆଁ କିମ୍ବା ଗଡ଼ିଏ ଖୋଳି ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଯମଲୋକ ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଗ୍ନି, ଦେବତା, ଗୁରୁ ଓ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। କୁଆଁ, ପୋଖରୀ, ହ୍ରଦର ମହିମାର କେବେ ଶେଷ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଜଳଚର ଓ ସ୍ଥଳଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ପାନ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଜଣେ ନିତ୍ୟ ଦାନରେ ଲିନ, ସେଉଁଥିରେ ପ୍ରାଜ୍ଞମାନେ ବି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ଯେପରି ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜଳ ପିଅନ୍ତି, ସେପରି ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଅପାର। ଏହିପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଅକ୍ଷୟ, କାରଣ ଜଳ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଜୀବନ, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଜଳରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିଲେ ବି, ନିତ୍ୟ ସ୍ନାନ କଲେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି; ବୈଶ୍ୟମାନେ ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନ କଲେ ବାହ୍ୟ ଓ ଆଭ୍ୟନ୍ତର ମଳ ଦୂର ହୁଏ। ଯେଉଁଜଣେ ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ପାପମୁକ୍ତ ହୁଏ ଓ ନରକକୁ ଯାଏନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ନିସ୍ନାନ ଥିଲେ, ସେ ସବୁବେଳେ ଅଶୁଦ୍ଧ ଭୋଜନ କରେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ସ୍ନାନ କରେନାହିଁ, ପିତୃଦେବତା ଓ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି; ନିସ୍ନାନ ଲୋକ ପାପୀ ଓ ଅପବିତ୍ର। ଯେଉଁ ଲୋକ ସ୍ନାନ କରେନାହିଁ, ସେ ନରକ ଭୋଗ କରେ, କୀଟ ଓ ଏପରି ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରେ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାଦି ତିଥିରେ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତିନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେନ୍ତିନାହିଁ; ତଥାପି ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ, କୁସଙ୍କଳ୍ପ ଓ ବନ୍ଧ୍ୟାତ୍ୱ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ରହେ। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନ କରି ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ତିଳ, ତିଳପାତ୍ର ଓ ତିଳ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଦାନ ପୃଥିବୀରେ ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଇଲେ, ସେମାନେ କେବେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଯାନ୍ତିନାହିଁ; ପୃଥିବୀ, ସୁନା ଓ ଗାଈ—ଏହି ଷୋଳ ଦାନ କଲେ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ ଆଉ ଫେରନ୍ତିନାହିଁ। ଶୁଭ ତିଥିରେ, ସଙ୍ଗମ ଓ ଯୋଗ ଶେଷରେ, ସ୍ନାନ କରି ଯେଉଁ ଦାନ କରାଯାଏ, ସେମାନେ କେବେ ଅପମାନ ଭୋଗ କରନ୍ତିନାହିଁ; ଦାତାମାନେ ରୌରବ ନାମକ ଦୁଃଖମୟ ମାର୍ଗ ଚାଲନ୍ତିନାହିଁ, ଏହି ଜନ୍ମରେ ଧନହୀନ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେନ୍ତିନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ସଦା ସତ୍ୟ କହେ, ମୌନ ରହେ, ମିଷ୍ଟି କଥା କହେ, କ୍ରୋଧ ରହିତ, ଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର, ଅଧିକ କଥା ନକହି, ଇର୍ଷ୍ୟା ନ କରେ, ସେମାନେ ନରକ ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ।