ଏକ ଦିନ ବିକୁଣ୍ଡଳ ନାମକ ବ୍ୟାପାରୀ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ଦୂତଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୁଁ କିପରି ସ୍ଵର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛି? ଏହି ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିଦିଅ। ମୁଁ କୌଣସି କାରଣ ଦେଖୁନାହିଁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସ୍ଵର୍ଗରେ ଆସିଛି।” ଦୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମା, ବାପା, ପୁଅ, ଜୀଉ, ଭଉଣୀ, ଭାଇ—ଏହି ସମସ୍ତ ନାମ ଜନ୍ମ ଓ କର୍ମ ଅନୁଭବ ପାଇଁ ଜନ୍ମାନ୍ତରେ ଉପଜେ। ଏକ ଗଛରେ ଚିଡ଼ିଆମାନେ ଭଳି ଏକଠା ହୁଅନ୍ତି, ଏପରି ଏକ ଜୀବ ତାଙ୍କର ସ୍ଵଭାବ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରେ; ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ନେହରେ ସତ୍ୟ କହୁଛି—କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଲୋକ ଭଲ-ମନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ବ୍ୟାପାରୀ, ଜଣେ ନିଜେ କରେ ଓ ନିଜେ ଫଳ ଭୋଗ କରେ, ଏହା ଏବେ ଏବେ ହେଉଥିବା ଦିନରେ ଲାଗୁ ହୁଏ। କୌଣସି ଲୋକ ଅନ୍ୟର କର୍ମରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏନାହିଁ; ତୁମ ଭାଇ ଭୟଙ୍କର ପାପରେ ନରକକୁ ପଡ଼ିଛି, ତୁମେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଥିବାରୁ ନିତ୍ୟ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଛ। ବିକୁଣ୍ଡଳ କହିଲେ, “ମୋ ଛୁଆଉଁ ଠାରୁ ମୋ ମନ ପାପପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ଥିଲା, ଧର୍ମପାଇଁ ନୁହେଁ। ଏହି ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଦୂତ, ପାପ କରିଛି। ମୁଁ ନିଜର କୌଣସି ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣିନାହିଁ; ତୁମେ ଜାଣିଥିଲେ, କୃପା କରି କହିଦିଅ।” ଦୂତ କହିଲେ, “ବ୍ୟାପାରୀ, ତୁମେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରିଛ, ମୁଁ ଏହା କହିବି। ମୁଁ ସବୁ ଜାଣିଛି, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭୁଲିଯାଇଛ। ହରିମିତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ସୁମିତ୍ର ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣେ ଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତପୋବନ ଯମୁନା ଦକ୍ଷିଣ ତୀରେ ଥିଲା। ସେଠି, ବିଶାଁବର, ତୁମେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସହିତ ମିତ୍ରତା କରିଥିଲା। ଏହି ସଂସ୍ଗରେ ତୁମେ ଦୁଇ ମାଘ ମାସ ଯମୁନାର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲା। କାଲିନ୍ଦୀର ପବିତ୍ର, ପାପନାଶିନୀ ଜଳରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତୀର୍ଥରେ ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲା। ଏହି ଏକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ ମାଘର ପୁଣ୍ୟରେ ତୁମେ ସ୍ଵର୍ଗ କୁ ପହଞ୍ଚିଛ। ଏହି ପୁଣ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ ତୁମେ ସ୍ଵର୍ଗରେ ସଦା ଆନନ୍ଦ କରିପାରିବା, ଯେଉଁଠି ତୁମ ଭାଇ ପାପରେ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛି। ତାଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାରରେ କଟାଯାଉଛି, ଗଦାରେ ମାରାଯାଉଛି, ପଥରରେ ଚିଁଦାଯାଉଛି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ କୋଇଳାରେ ପୋଡ଼ାଯାଉଛି।” ଦୂତଙ୍କର ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ବିକୁଣ୍ଡଳ ତାଙ୍କ ଭାଇର ଦୁଃଖରେ ବିସ୍ମିତ ଓ ବିନମ୍ର ହେଲେ, ସରୀରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଲା। ସେ ଦୂତଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଓ ଚତୁର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସହିତ ସାତ ପଦ ଚାଲିଲେ ମିତ୍ରତାର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ମିଳେ। ଆମର ମିତ୍ରତା ଚିନ୍ତା କରି, ତୁମେ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ତୁମେ ସବୁଜଣା ଭାବି, ମୁଁ ତୁମଠୁ ଏହି ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ। କିଏ କିଏ କାହା କାହା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯମର ଲୋକକୁ ଦେଖିନାହିଁ? କିଏ କିଏ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି? କୃପା କରି କହିଦିଅ।” ଦୂତ କହିଲେ, “ତୁମେ ଠିକ୍ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ବ୍ୟାପାରୀ; ଏବେ ତୁମେ ପାପମୁକ୍ତ। ଯେଉଁମାନେ ହୃଦୟରେ ପବିତ୍ର, ତାଙ୍କରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରତି ବିବେକ ଉପଜେ। ମୁଁ ସଦା କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ଅଳ୍ପ ମନ୍ତ୍ରଣା ସମୟ ମିଳେ; ତଥାପି ସ୍ନେହରେ ତୁମକୁ ମୋ ଜ୍ଞାନ ଅନୁଯାୟୀ କହିବି। ଯେଉଁମାନେ କ୍ରିୟା, ମନ, ବା ଶବ୍ଦରେ କୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିରେ କୌଣସି ସମୟରେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଯମର ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି ନାହିଁ। ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ, ଦାନ, ତପ, ଯଜ୍ଞ—ଏହାରେ ଯେଉଁମାନେ ଜୀବମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ଵର୍ଗ ଉପଲବ୍ଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଅହିଂସା ଉଚ୍ଚତମ ଧର୍ମ, ଅହିଂସା ଉଚ୍ଚତମ ତପ, ଅହିଂସା ଉଚ୍ଚତମ ଦାନ—ଏହିପରି ଋଷିମାନେ ସଦା କହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦୟାଶୀଳ, ମାଛ, ସାପ, କଟାଯାଉଥିବା ପୋକ, ଏବଂ ମଣିଷକୁ ନିଜ ସମାନ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କୋଇଳା, ଲୋହା କଠା, ମଦ ନଦୀର ନରକକୁ ଯାନ୍ତି ନାହିଁ; ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଜୀବମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି—ପାଣିରେ କିମ୍ବା ଭୂମିରେ—ନିଜ ଜୀବନ ପାଇଁ, ସେମାନେ କାଳସୂତ୍ର ନରକ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଗତିରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ସେଠି କୁକୁର ମାଂସ ଖାଇବା, ପୁସ ଓ ରକ୍ତ ପିଇବା, ଚର୍ବି ପୁଲରେ ଡୁବିବା, ତଳମୁଖୀ ପୋକରେ କଟାଯାଉଛି। ସେଠି ଏକାଏକି ଖାଇବା, ଏକାଏକି ମାରିବା, ଅନ୍ଧକାରରେ ଅନ୍ୟକୁ ମାରିବା, ଅନେକ ଯୁଗ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି। ଏକ ଶତ କୀଟ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅଚଳ ରହନ୍ତି; ତାପରେ ଏହି କ୍ରୂର ଜନ ଏକ ଶତ ପଶୁ ଜନ୍ମ ନେନ୍ତି। ପରେ ମଣିଷ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ସେମାନେ ଅନ୍ଧ, କଣା, କୁବ୍ଜ, ଲଙ୍ଗଡ଼ା, ଗରିବ, ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ହୁଅନ୍ତି—ଯେଉଁମାନେ ଜୀବମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ବ୍ୟାପାରୀ, ଦୁଇ ଜଗତରେ ଶୁଭ ଚାହିଁବା ଓ ଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା ଲୋକ କ୍ରିୟା, ମନ, ଶବ୍ଦରେ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଜୀବମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି ଓ ଦୁଇ ଜଗତରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କୌଣସିଠିରେ ଭୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଛନ୍ତି। ଯେପରି ଏସାଁ ନଦୀ ସମସ୍ତ ଏକ ସାଗରରେ ଲିନ ହୁଏ, ଏପରି ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଅହିଂସାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ। ଏଠି ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ବିଂଶାଁବର, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇଥିବା ଭଳି। ଯେଉଁ ବ୍ୟାପାରୀମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ମିଶ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଯମର ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି—ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଗୃହସ୍ଥ, ଵାନପ୍ରସ୍ଥ, ସନ୍ନ୍ୟାସୀ—ସେମାନେ ସ୍ଵର୍ଗର ଶିଖରରେ ବସନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରମ ଓ ଜୀବନ ଅନୁସାରେ ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ ଲୋକକୁ ପାଉଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦାନ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ପଞ୍ଚ ମହାଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସଦା ଦୟାଶୀଳ, ସେମାନେ ଯମର ଲୋକକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ।