ମୋ ପିତାଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସ୍ଥଳୀରେ, ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା କାର୍ମିକ ଫଳ ଶେଷ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଲି। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ କ୍ରିୟା କରି, ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସହିତ ମୁକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶାରେ ରହିଲି। ଏଭଳି କଥାବାର୍ତ୍ତା ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ କାଳିନ୍ଦୀ ମହିମା ବିଷୟରେ ଥିଲା, ଯାହା ପଦ୍ମପୁରାଣର ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡର ଦୁଇଶେ ଚାରି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ, ଏହି ପୁରାଣରେ ପଚାସ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ ଶ୍ଲୋକ ରହିଛି। ଏହି ସମୟରେ, ସୌଭରି ନାମକ ମୁନି କହିଲେ—ବିଶିଷ୍ଟ ରାଜା ଶିବି, ନାରଦ ଋଷିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ଏପରି କହିଲେ: "ମୁନିବର, ଆପଣ ଯେଉଁ ତୀର୍ଥର ମହିମା ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରି ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ତାହା ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ଶତଶଃ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଆପଣଙ୍କ ଜ୍ଞାନରେ ଯଦି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଦୟାକରି ଆମକୁ ତାହା ବି କହନ୍ତୁ।" ନାରଦ କହିଲେ: "ହେ ରାଜା, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଅଞ୍ଚଳରେ ଡ୍ୱାରକା ନାମକ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ସେଠାରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ କହିବି। କାମ୍ପିଳ୍ୟ ନଗରରେ ପୁଷ୍ପେଶୁର ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ରୂପ ଏପରି ମନୋହର ଥିଲା ଯେ ସମସ୍ତାଙ୍କ ମନ ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଏ। ସେ ସଙ୍ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, କୋଇଲିର ମତି ମଧୁର ସ୍ୱର ଥିଲା। ସେ ନିତ୍ୟ ବୀଣା ଧରି, ମଧୁର ଧ୍ୱନିରେ ଗୀତ ଗାଇଥାନ୍ତି। ସେ ନଗରର ଗଲିଗଲି ଘୁଞ୍ଚି, କୋଇଲି ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଇଥାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ସ୍ୱର ଏବଂ ସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣି, ନଗରର ନାରୀମାନେ ଘରକାମ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ରୂପରେ ମନ ହରାଇ, ମଧୁର ଗୀତ ଶୁଣି ଅନ୍ତଃକରଣ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଚିତ୍ତକୁ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଶିବଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅର୍ଧାଙ୍ଗ ଦେଇ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ସହଯୋଗୀ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇଝିଁ ବ୍ୟତୀତ, କୌଣସି ମହାନ୍ ତପସ୍ବୀ କିମ୍ବା ଧୀର ମନୁଷ୍ୟ କାମଦେବଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବେନାହିଁ। ନାରୀମାନେ ସ୍ୱଭାବତଃ ଚଞ୍ଚଳ। ସେଠିପାଇଁ, ସେମାନେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, କାମର ଉତ୍ସାହକୁ ସହିପାରିଲେନାହିଁ। ଏହି ଜଗତରେ କାମଦେବଙ୍କୁ ଜୟ କରିବା ବହୁତ କଷ୍ଟକର। ସେ ଯେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ, ବୀଣା ଚଳାଇ ମଧୁର ଗାନ ଗାଉଥିଲେ, ସେଠି ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଘରବାଳା, ପୁଅ, ଭାଇ, ବାପାମାନେ ଆସି, ଏହି ନାରୀମାନେ ଉପରେ ରୋଷ କରି, ତାଙ୍କୁ ଘରକୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ। କିନ୍ତୁ, ସେମାନେ ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ଖୋଜି, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଲେ, ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଜଣାଉଥିଲେ। ତେଣୁ ରାଜା, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତରେ ଡାକି, ପଚାରିଲେ: "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ନଗରର ନାରୀମାନେକୁ ମୋହିତ କରିଛନ୍ତି? ସତ୍ୟ କହନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ବହୁତ ଧନ ଦେବି; ନହେଲେ ଆପଣଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରୁ ବହିଷ୍କୃତ କରିଦେବି।" ନାରଦ କହିଲେ: ରାଜାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁଠି ଧର୍ମ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରର ସାଗର, ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ: "ହେ ରାଜା, ମୁଁ ଏକ ଭିକ୍ଷୁକ ମାତ୍ର; ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଔଷଧ ନାହିଁ। ତୁମ ନଗରର ନାରୀମାନେ ସ୍ଵଂୟ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ। ମୋ ରୂପ ଦେଖି ଓ ଗୀତ ଶୁଣି, ସେମାନେ ଅନ୍ତର ଉତ୍ତେଜିତ କରିପାରିନାହାନ୍ତି। ମୁଁ କ'ଣ କରିବି, ଏହି ଦୋଷ କ'ଣ ମୋର? ମୁଁ କୌଣସି ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିନାହିଁ।" ଏହିପରି ସଂବାଦ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ହେ ରାଜା, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରା ଆମ ନଗରର ନାରୀମାନେ ମୋହିତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଘରରେ ରହୁନାହାନ୍ତି, ଆମେ ସେମାନେକୁ ରୋକିପାରୁନାହାଁ। ଯଦି ଏହି ମହିଳାମୋହକ ଏଠାରେ ରହିବେ, ତେବେ ଆମେ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବୁ। ଯେପରି ଦେବୀ ଗୌରୀ ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ଟିଏଁ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ଏଠି ଧନ୍ୟତା ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଛାଡ଼ିଦେଇଛି। ଗଁରୁମାନେ ଯେପରି ତାଙ୍କ ବୃଷଭକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଏହି ନାରୀମାନେ ସେଉଁଠି ଯିବେ। ଖାଲି ଘରରେ କେତେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ସମୃଦ୍ଧି ରହିପାରିବେନାହିଁ। ଧର୍ମ, ଧନ ଓ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ—ଏ ତିନିଟି ନାରୀମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିନଥାଏ।" ନାରଦ କହିଲେ: ଏପରି ସମୟରେ, ନଗରର ନାରୀମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସି, ଆପସରେ କଥା ହେଲେ: "ହେ ଦିନନାଥ, ଏହି ଶୋଭାମୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆମ ମନ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଭଳି ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହୁଏ। ସେ ନଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ବିନା ପଦ୍ମ ଭଳି ଆମ ହୃଦୟ କ୍ଷୀଣ ହୁଏ। ଚଳ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠି ଆସି, ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ତାଙ୍କୁ ଧରିବା। ସେ ନ କିଛି କରିପାରିବେ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ରାଜା କ'ଣ କରିପାରିବେ?" ଏପରି କହି, ସେମାନେ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧରିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀମାନେ ଓ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଲେ: "ହେ ଆମ ହୃଦୟନାଥ, ଆମ ଘରକୁ ଆସି, ଆମ ଅଭିଲାଷା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ। ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ପୂରଣ କରନ୍ତୁ, ଆପଣ ବିନା ଆମେ ରହିପାରିବୁ ନାହିଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପୁଅ, ଏବଂ ତୁମେ ମୋର ମାଆ। ଘର ଛାଡ଼ି ଏମିତି ଘୁଞ୍ଚିବା କାହିଁକି? ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପୂଜା କର; ଏହିପରି କଲେ ଦୁଇଝିଁ ଲୋକ ମିଳିଥାଏ। ସ୍ୱାମୀ ପୂଜିତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଏଠି କ'ଣ ଅପ୍ରାପ୍ୟ? କିନ୍ତୁ ଯେ ନାରୀ ସ୍ୱାମୀକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ସଂସ୍ପର୍ଶ ଚାହେ, ସେ ନିନ୍ଦିତ ହୁଏ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଠକେ, ସେ ଏହି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାରେ ଯୁଗ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ।" ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେମାନେକୁ ନିଜ ଧର୍ମ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଠ ପଢ଼ାଇଲେ।