ମୁଁ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲି, ଦେଖିଲି ଯେ ମୋର ପିତା ଶରଭ ଭୟଙ୍କର ଜ୍ୱରରେ ପୀଡିତ ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲି, ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରିଲି, ଏବଂ ଶରଭ ମୋତେ କହିଲେ—“ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ଏତେ ଦୂର ରାସ୍ତା ଦେଇ କାହିଁକି ଆସିଛ? କିଛି ଦିନ ଏଠାରେ ରୁହ, ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କର।” ଶରଭ ଆଉ କହିଲେ, “ମୋର ଏକ ମିତ୍ର ଭିକଟ ନାମକ ଦାନବ ଆସୁଛି; ତୁମେ ଉଠି ତାଙ୍କ ପାଦରେ ଶରୀର ଦେଇ ପ୍ରଣାମ କର।” ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଦାନବୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି; ଏବେ ସେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ଆସି, ମୋର ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ, ମୋର ପିତା ଶରଭଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଉଠି ତାଙ୍କ ପାଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ଦେଇ ପ୍ରଣାମ କରିଲି। ତାପରେ ଦାନବ ମୋତେ ଉଠାଇଲେ, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, “ମିତ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସ୍ୱାଗତମ୍,” ଭାବରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଦାନବ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଛ, ଏହା ତୁମର ଭାଗ୍ୟ; ତୁମର ଧର୍ମିକ ପିତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଜ୍ୱର ବିଷୟରେ ଶୁଣି ଏଠାରେ ଆସିଛ। ଏଠାରେ ତୀଳ ଜଳ ଦାନ କରି, ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କର; ସ୍ନାନ କରି, ତୁମର ନିଜ ରିତି ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ତୁମେ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରିବା।” ଏପରେ, ମୁଁ ଏଠିର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଭଲଭାବେ ସ୍ନାନ କରି, ମୋର ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଶୁଭ ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରିଲି। ସ୍ନାନ ପରେ, ମୁଁ ପିତାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସି, ଦାନବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି—ତାଙ୍କର ଏପରି ଧର୍ମିକତା କିପରି ହେଲା? ପିତାଙ୍କୁ ଏବଂ ଦାନବଙ୍କୁ ଏବଂ ଏଠିର ଯାତ୍ରୀ ଓ ତାଙ୍କର ଘୋଡା ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ମୁଁ ଏଠିର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏକ ସ୍ତୁତି ରଚିଲି। ମୋ ପିତା ବ୍ୟାଧି ମୁକ୍ତ ହେବେ; ଏହା ହେଲେ, ମୁଁ ଘରକୁ ଫେରିବି। ଏଠାରେ ମୁଁ ଦଶ ଦିନ ରହିଛି। ସେଇ ଦଶ ଦିନରେ, ମୋର ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା, ସେ ଏଠିର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଅର୍ଧ-ଡୁବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ତାପରେ, ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ଅସିନ୍ନ, ଚେଷ୍ଟରେ ତେଜ ଧାରଣ କରି, ନବ ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଦେହରେ, ଶ୍ରୀ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଚାରି ହାତ, ପଦ୍ମ ପରି ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ପୁରାତନ ଦେବତା ଏବଂ ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ସହିତ ଆସିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଗୁଣମାନେ ସେବା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଇ, ହାହା, ହୂହୂ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ଆକୃତି ଦେଇ, ମୋର ପିତାଙ୍କୁ ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ବସାଇ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ, ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ନେଇଗଲେ। ପିତାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ପରି ଆକୃତି ଲାଭ କରିଥିବା ଦେଖି, ମୁଁ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କଲି; ଏହା ଦେଖି, ମୋତେ ଅନୁଭୂତି ହେଲା। ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ମହିମା ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ; ଏଠିର ଜଳରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ଚାରି ହାତ ଆକୃତି ଲାଭ ହୁଏ। ମୁଁ ଏଠିର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କେବେ ବି ପରିତ୍ୟାଗ କରିବି ନାହିଁ; ଏଠିର ମହିମା ଦୃଢ଼ ଓ ସାକ୍ଷାତ୍, ଧନ, ବ୍ୟାଧି ଓ ଅନ୍ୟ ଆଶାକୁ ଦୂର କରେ। ଏଠି, ପିତାଙ୍କର ସ୍ମୃତିରେ, ମୁଁ ଏଠି ରହିବି, ଯାଏଁ ମୋର ଭୂମିରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଶେଷ ହୁଏ। ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ମୁଁ ଦାନବ ସହିତ ଏଠି ରହିଲି, ମୁକ୍ତି ଆଶା କରି। ଏଠିରେ ଦ୍ୱାରକା ତୀର୍ଥର ମହିମା ବିଷୟରେ କଥା ଶେଷ ହେଲା, ଏହା ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡର ଦୁଇଶ ଚଉଥା ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟ୍ଟାବନ୍ଧ ହଜାର ଶ୍ଲୋକରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ଏହାପରେ, ସୌଭାରୀ କହିଲେ—ରାଜା ଶିବି, ମହାର୍ଷି ନାରଦଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଖୁସି ହୃଦୟରେ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଉତ୍ତମ ମୁନି, ଆପଣ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଏହି ପ୍ରଧାନ ତୀର୍ଥର ମହିମା ଏବଂ ଏହାର ପାପ ନାଶ କ୍ଷମତା ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଏକାଏକି ଶୁଣାଇଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ଅନେକ ତୀର୍ଥ ଅଛି; ଆପଣ ଜାଣିଥିବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ତୀର୍ଥ ମହିମା ଅଛି କି? ଦୟାକରି ମୋତେ କହନ୍ତୁ।” ନାରଦ କହିଲେ—“ରାଜା, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ଦ୍ୱାରକା ନାମକ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି; ପୁରାତନ କାଳରେ ଏଠି କି ଘଟିଥିଲା, ମୁଁ କହିବି, ଶୁଣ। କାମ୍ପିଲ୍ୟରେ ପୁଷ୍ପେଷୁର ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ସେ ସୁନ୍ଦରତାର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜନନୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲେ। ସେ ସଙ୍ଗୀତରେ ପ୍ରବୀଣ, କୋଇଲା ପରି ମଧୁର କଣ୍ଠ, ବୀଣା ହାତରେ ନେଇ ନିରନ୍ତର ରାଗ ଚେପିଥିଲେ। ସେ ନଗରର ଏକ ଏକ ଗଲିରେ ଗୀତ ଗାଇ, ସଂଗୀତ ତାଳରେ ଘୁମି ଚାଲିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗୀତ ଶୁଣି, ନଗରର ମହିଳାମାନେ ଗୃହ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେଇ ଦେଖି, ଅନ୍ତରେ କାମ ଉତ୍ସାହ ଦମନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେଙ୍କୁ ଶିବି ଶିବି ଶୁଣି, ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହାରାଇଥିଲେ। ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଉଛି, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନକୁ ସରସ୍ବତୀ ପାଇଁ ଆକର୍ଷିତ କଲେ, ଏବଂ ଶିବଙ୍କୁ ପାର୍ବତୀ ପାଇଁ ଶରୀରର ଅର୍ଧ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ। ଏହି ଦୁଇଜଣ ଛାଡ଼ି, ଏହି ପୃଥିବୀରେ କାମଦେବଙ୍କୁ ବିଜୟ କରିପାରିବା ନାହିଁ; ମହିଳାମାନେ ସ୍ୱଭାବରେ ଚଞ୍ଚଳ। ଏହି ମହିଳାମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, କାମ ଆକ୍ରମଣ ଦମନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏହି ବିଷୟରେ ଅଧିକ କିଛି କହିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ, କାରଣ କାମଦେବ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଜୟ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ, ଗୀତ ଗାଇ, ବୀଣା ଚେପି, ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପତି, ପୁଅ, ଭାଇ, ପିତାମାନେ ଆସି, ମହିଳାମାନେ ଦୂଷଣ କରି, ଘରକୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ। କିନ୍ତୁ, ମହିଳାମାନେ ପୁନଃ ଏଠି ତାଙ୍କୁ ଖୋଜି ଆସୁଥିଲେ; ଏହି ଘଟଣା ଯେତେବେଳେ ହେଉଥିଲା, ନଗରବାସୀ ଏହା ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଥିଲେ। ତାପରେ, ରାଜା ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଡାକି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ବ୍ରାହ୍ମଣ, କେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନଗର ମହିଳାମାନେ ଆକର୍ଷିତ କରୁଛ? ଏହା କୁହ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବହୁତ ଧନ ଦେବି; ନାହିଁ ହେଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମକୁ ରାଜ୍ୟରୁ ନିଷ୍କାଷିତ କରିଦେବି।