ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ମୃଦୁସ୍ୱରା ମହିଳାମାନେ ସେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀଙ୍କ ହସ୍ତକୁ ଆଳିଙ୍ଗନ କଲେ; ସୁତରା ତାଙ୍କୁ ଆଳିଙ୍ଗନ କଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରିକା ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ତଥାପି, ସେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ନିଜ ଉପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଲେ, ସୃଷ୍ଟିର ଅନ୍ତକାଳର ଅଗ୍ନି ପରି ଅଚଳ ରହିଲେ। ତାଙ୍କ ମନରେ କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ମହିଳାମାନେ ଉପରେ ଶାପ ଦେଇଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଦୂତିମାନ୍ୟ ଭୂତିନୀମାନେ ପରି ମୋତେ ଆଳିଙ୍ଗନ କରିଛ; ତେଣୁ ଏବେ ତୁମେ ଭୂତିନୀ ହେବ।" ଏପରି ଶାପ ଦେଇ ସେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ମହିଳାମାନେ ମୁଁହ ନମାଇ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଗଲେ। ତାପରେ ମହିଳାମାନେ କହିଲେ, "ଏହି କି ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ ହେଲା? ଯିଏ ଦୟାଳୁ ତାଙ୍କୁ ଅଦୟା କରିବା ଲାଜ୍ଜାର କଥା, ଧର୍ମ ନାଶ କରୁଛ!" ସେମାନେ ଆଉ କହିଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରେମ, ଭକ୍ତି ଓ ମିତ୍ରତାରେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ସେଉଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୋହ କରିବାରୁ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ସମସ୍ତ ସୁଖ ନଶ୍ଟ ହୁଏ—ଏହି କଥା ଆମେ ଶୁଣିଛୁ। ତେଣୁ ଆମର ଏହି ଶାପ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭି ଏଉଁ ଭୂତ ହେବ।" ଏପରି କହି ମହିଳାମାନେ ଦୀଘ୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଏହି ସରୋବରରେ ସେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଓ ମହିଳାମାନେ, ଦୁହେଁ ଏକାଏକି ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଭୂତ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ କନ୍ଦି କନ୍ଦି ନିଜ ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭାବେ, ଜୀବନରେ କିଛି ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କର୍ମ ଯେପରି ଅନିବାର୍ୟ ଛାୟା ପରି ମୁହଁଦେଖାଏ, ତାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ରୋକିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ମହିଳାମାନେର ପିତାମାତା ଏବଂ ଭାଇମାନେ ଏଠାରେ ସେଠାରେ ଶୋକ କରୁଥିଲେ, କାରଣ ଭାଗ୍ୟକୁ କେହି ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଭୂତମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଖାଦ୍ୟ ଅଭାବରେ ଏଠାରେ ସେଠାରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସରୋବର କୂଳରେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବହୁ ଦିନ ପରେ, ମହାପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ମହାର୍ଷି ଲୋମଶ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଭୂତମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଲାଗି ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଏକଠା ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଲୋମଶଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ତେଜରେ ଜଳିଯିବା ଭୟରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଦୂରେ ରହିଲେ। ତାଁଠାରେ ଏକ ଭୂତ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ର, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ କର୍ମର ପ୍ରଭାବରେ ଲୋମଶଙ୍କୁ ଦେଖି ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ ଦୟାଳୁ ଶବ୍ଦରେ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, "ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମୁନି, ସଦ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଅତି ମଙ୍ଗଳମୟ। ଗଙ୍ଗା ଭଳି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିବାଠୁ ମଧ୍ୟ, ସଦ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଗୁରୁଜନଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଏହି ଲୋକରେ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଫଳ ଦେଉଛି, ସ୍ୱର୍ଗ ଦିଏ, ରୋଗ ହଟାଏ, ଅନ୍ଧକାର ନଶ୍ଟ କରେ।" ଏହିପରି କହି, ସେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଘଟଣା ବିବରଣୀ ଦେଇ କହିଲେ, "ଏମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟା, ମୁଁ ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ର। ଶାପରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ ଏମାନେ ଓ ମୁଁ ଭୂତ ହୋଇଯାଇଛୁ। ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବା, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ଅନ୍ଧକାର ହ୍ରଦରେ ଲୟ ହୁଏ।" ଲୋମଶ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୟାରେ ଭିଜି ଏହି ଦୁଃଖିତ ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ଦୟାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ମୃତି ଫେରି ଆସୁ, ଏବଂ ସେମାନେ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ, ଯେପରି ଏହି ପାରସ୍ପରିକ ଶାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।" ଭୂତ କହିଲେ, "ମହାମୁନି, ଆମେ କେଉଁ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ? ଏଠାରେ ବିଳମ୍ବ ନ କରନ୍ତୁ, ଏହି ଶାପ ଅତି ଭୟଙ୍କର।" ଲୋମଶ କହିଲେ, "ମୋ ସହିତ ତୁମେ ସମସ୍ତେ ରେବା ନଦୀରେ ନିୟମିତ ସ୍ନାନ କର; ରେବା ତୁମକୁ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ କରିବ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁଁ କହୁଛି, ରେବାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ସତ୍ଜନଙ୍କ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ସାତ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ଅପରାଧ ମଧ୍ୟ ଏହି ସ୍ନାନରେ ଅଗ୍ନିରେ କପାସ ପଡି ଯେପରି ଦହିଯାଏ, ତେଣୁ ଏଠି ମିଶିଯାଏ। ଯେଉଁ ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ, ତାହା ମଧ୍ୟ ନର୍ମଦାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଜ୍ଞାନ ସହିତ ନର୍ମଦାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ହିମବତ୍ର ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ। ଏହି ସ୍ନାନ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକ ଦେଇଥାଏ, ରେବା ସମସ୍ତ କାମ୍ୟ ଫଳ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ରେବା ପାପ ନଶ୍ଟ କରେ, ଅପରାଧ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଉଛି; ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭିତରେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକ ମିଳେ। ଯାମୁନାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକ, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ଅବରୋଧ ଦୂର କରେ, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ଦେଉଛି। ବିଶାଳା ନଦୀ ଅନେକ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ପାପର ଇଂଧନକୁ ଦହିଯାଏ, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଅବସ୍ଥା ଦୂର କରେ। ନର୍ମଦା ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଉଥିବା ନଦୀ, ସରୟୂ, ଗଣ୍ଡକୀ, ସିନ୍ଧୁ, ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା, କୌଶିକୀ ମଧ୍ୟ ଏପରି। ତାପୀ, ଗୋଦାବରୀ, ଭୀମା, ପୟୋଷ୍ଣୀ, କୃଷ୍ଣଭେଣିକା, କାଭେରୀ, ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଥିବା ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରେବା ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଏଠି ସ୍ନାନ କଲେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକ ମିଳେ, ଏହା ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟରେ ମିଳେ, ଏଠି ସ୍ନାନ କଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବତାମାନେ ସଦା ଗୀତ ଗାନ୍ତି, 'କେବେ ରେବା ଦେଖିପାରିବି?' ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ଜନ୍ମ ଯନ୍ତ୍ରଣା ନାହିଁ, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ରହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ରେବାରେ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେଉଁମାନେ ଅନେକ ପାପରେ ଢ଼ାକା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବତାମାନେ ପରି ଚର୍ଚ୍ଚା କରନ୍ତି। ପୂର୍ବକାଳରେ, ବ୍ରହ୍ମା ରେବାକୁ ତପ, ଦାନ, ଯଜ୍ଞ ସହିତ ତୁଳନା କରିଥିଲେ, ରେବା ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନାଯାଇଛି, ଏଠି ମୋକ୍ଷର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାୟ।" ଏପରି ଲୋମଶଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଭୂତ ତାଙ୍କ ସହିତ ରେବାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ପାଇଁ ଦୃତ ଚଳିଗଲେ।