ମୋର ଭକ୍ତିଶୀଳା ପତ୍ନୀ ସେ ସନ୍ତପୁରୁଷଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କର ପାଦସ୍ପର୍ଶ କରି ଆମ ଘରକୁ ନେଇ ଆସିଲେ। ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିଲି, ତଥାପି ସେ ମହାତ୍ମା କୌଣସି କ୍ରୋଧ ପ୍ରକାଶ କଲେ ନାହିଁ; ମୋର ପତ୍ନୀଙ୍କର ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଖି, ସେ ମନେ ହେଲା ସେ ନିଜ ପରିଚିତ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ଠିକ୍ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଏକ ଆସନ ଦେଇ ବସାଇଲେ, ଏବଂ କହିଲେ, “ଓ ପ୍ରାଣନାଥ, ତିନି ଲୋକଙ୍କୁ ବିଜୟ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି ଏହି ଭୋଜନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।” ସେ ଧର୍ମପତ୍ନୀଙ୍କ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ପରେ, ମୁଁ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇ, ତାଙ୍କୁ ନମ୍ରତାର ସହିତ କହିଲି, “ଉଠନ୍ତୁ, ଦୟାକରି ଆପଣଙ୍କର ଭୋକ ନିବାରଣ କରନ୍ତୁ।” ଏହା ପରେ, ସେ କମଳା କଟିଅଳି ମହିଳା ନିଜେ ତାଙ୍କର ପାଦ ପରିଷ୍କାର କଲେ, ପୁନର୍ବାର ଭଲ ଆସନରେ ବସାଇଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ପାତ୍ର ଦେଲି, ଏବଂ ପତ୍ନୀଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ପାଣି ଦେଲି। ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ଭୋଜନ ଶେଷ କରି ଶାନ୍ତ ଓ ସୁଖୀ ଭାବରେ “ହରେ ରାମ, ହରେ କୃଷ୍ଣ” ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ବିଦାୟ ନେଲେ। ଏହି ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋର ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ମୋର ପତ୍ନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଫଳ ହେଲା; ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଫଳରେ ଏଇ ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଜଳ ପାଇପାରିଛି। ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ବ୍ୟାପାରୀ ଶିବଶର୍ମାନ୍ ଦାନବ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଁଡାଇ ରହିଲେ। ଏବେ, ତୁମ ପୂର୍ବତନ ଭୃତ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଏବେ ଦେବତା ଶରୀର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଆକାଶରୁ କଥା ହେଉଛନ୍ତି। ସେ ଭୂତପୂର୍ବ ଯାତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ, “ହେ ନରପତି, ହେ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ଆମେ ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ଦୟାରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳ ପିଇ ପରେ ଦେବତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛୁ। ଧନ ଲୋଭରେ ଆମେ ତୁମ ସାଙ୍ଗରେ ଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଧନ ଚେଷ୍ଟା ଛାଡ଼ିଦେଲୁ। ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଜଳ ଆମର ଦେହରେ ଥିବାରୁ, ତାହାର ଶକ୍ତିରେ ଆମେ କୁବେରଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ହୋଇଛୁ। ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଣା ଆକାଶ ରଥରେ ତୁମ ସହରକୁ ଯାଉଛୁ। ଏହି ବେଦ ପ୍ରକାଶିତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ବିଳମ୍ବ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ତୁମେ ଏହି ଦାନବ ସହିତ ଏଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାଅ, ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଭାବେ ପାର କରାଅ।” ଏପରି କହି ସେମାନେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଆକାଶରେ ରଥ ଘଣ୍ଟିର ଶବ୍ଦ କରି ବିଦାୟ ନେଲେ। ତାପରେ, ମୋର ପିତା, ବ୍ୟାପାରୀ ଶରଭ, ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ଦାନବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଉଠ, ମୋତେ ବେଦ ପ୍ରକାଶିତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଶୀଘ୍ର ନେଇଯା।” ଜ୍ୱରରେ ପୀଡ଼ିତ ଥିବାରୁ, ପଦେ ପଦେ ଯିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ଥିଲେ, ଏହି ତୀର୍ଥକୁ ନେଇଯିବାକୁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କେହି ନଥିଲେ। ଦାନବ କହିଲେ, “ଯଥାସ୍ତୁ,” ଏବଂ ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ କାନ୍ଧରେ ବସାଇ ଶୀଘ୍ର ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ନେଇ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ, ଦୁଇଜଣ, ରାଜା ଏବଂ ଦାନବ, କେବଳ ତୀର୍ଥସ୍ନାନ କରି ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମୋର ପିତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖର ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ମୋର ମାତା ମୋତେ ଘରରୁ ପଠାଇଲେ। ମୁଁ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ପିତାଙ୍କୁ ଜ୍ୱରରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଦେଖିଲି, ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଲି, ତେବେ ସେ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ଏତେ ଦୂର ରାସ୍ତା ଚାଲି ଏଠାକୁ କାହିଁକି ଆସିଛ? କିଛି ଦିନ ଏଠାରେ ରୁହି ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ମୋର ଏକ ମିତ୍ର ଅଛି, ବିକଟ ନାମକ ଦାନବ, ସେ ଏଠାକୁ ଆସୁଛି; ତୁମେ ଉଠି, ତାଙ୍କ ପାଦରେ ଶରୀର ପତିତ କରି ପ୍ରଣାମ କର। ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ସେ ଏବେ ହିଂସାକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି; ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ପହଞ୍ଚି, ଏଠାରେ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଁଡାଇଛନ୍ତି।” ପିତାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ଉଠି ତାଙ୍କ ପାଦେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲି। ସେ ଦାନବ ମୋତେ ଉଠାଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, “ମିତ୍ରପୁତ୍ର, ସ୍ବାଗତ,” ବୋଲି ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ଦାନବ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସି ଧନ୍ୟ ହେଲ; ତୁମ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପିତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଶୁଣି ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଛ। ଏଠାରେ କୁଞ୍ଜି, ତୀର୍ଥରେ ତିଳଜଳ ଦେଇ ପିତାଙ୍କୁ ପୁଣ୍ୟ ଦିଅ; ତୀର୍ଥସ୍ନାନ କର, ତାପରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ତୁମେ ତୁମ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରିପାରିବା।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଉତ୍ତମ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଶୁଭାଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ମରଣ କଲି। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲି, ଏବଂ ଦାନବଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଜୀବନ କଥା ପଚାରିଲି, କିପରି ଏତେ ଧର୍ମଶୀଳ ହେଲେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲି। ପିତାଙ୍କ ଠାରୁ ଦାନବ, ଯାତ୍ରୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥପତିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ଷ୍ଟୋତ୍ର ରଚନା କଲି। ମୋର ପିତା ରୋଗମୁକ୍ତ ହେବେ; ଯେତେବେଳେ ଏହା ଘଟିବ, ମୁଁ ଘରକୁ ଫେରିଯିବି। ଏଠାରେ ମୁଁ ଦଶ ଦିନ ରହିଛି। ସେହି ଦଶ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ, ପିତା ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଅର୍ଧ-ଡୁବା ଜଳରେ ଦଁଡାଇ ଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ତାପରେ, ଗରୁଡ଼ାରେ ଆସି, ଛାତିରେ ତେଜ ଧାରଣ କରି, ନବମେଘ ଦେହରେ ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁ ଆଗମନ କଲେ। ସେ ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଚାରିଟି ହାତ, ପଦ୍ମ ରଙ୍ଗ ଚକ୍ଷୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଚୀନ ଦେବମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚେଲାମାନେ ସହିତ ଆସିଥିଲେ। ଗୁଣମାଳା ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ହାହା, ହୂହୂ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଦେହ ସମାନ ଆକୃତି ଦେଇ, ପିତାଙ୍କୁ ଗରୁଡ଼ାରେ ବସାଇ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ନେଇଗଲେ। ପିତାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ସମାନ ଦେହରେ ଦେଖି, ମୋ ମନରେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା ଆସିଲା; ଏହା ଦେଖି, ମୋର ମନରେ ଜ୍ଞାନ ଉଦିତ ହେଲା। ଏହି ପରମ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନ କରିପାରିବା ନୁହେଁ; ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚାରିହାତ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥପତିଙ୍କୁ କେବେ ଛାଡ଼ିବିନାହିଁ; ଏହି ତୀର୍ଥର ମହିମା ଦୃଢ଼ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ, ଧନ, ରୋଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଇଚ୍ଛାକୁ ଦୂର କରେ।