ଏହି ଗଂଭୀର ଗଥାରେ, ଏକ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ ନାରୀ ମୃତ୍ୟୁ ଶଯ୍ୟାରେ ବିଷ ପାନ କରି ତୁରନ୍ତ ଚିରନିଦ୍ରାକୁ ଗଲେ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଅନ୍ଧାରରେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମୁଁ ଭୟରେ ପଳାଇଁ ଯାଇଥିଲି। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଦୃତ ଚାଲିଁଥିଲି, ରାଜାଙ୍କର ସେବକମାନେ ମୋତେ ଧରିଲେ ଏବଂ ଚୋର ଭାବି, ମୋ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଯମଦୂତମାନେ ମୋତେ ଯମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଭୟଙ୍କର ରୌରବ ନରକରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଛଅ ହଜାର ବର୍ଷ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥିଲି। ସେଠାରୁ ମୁଁ ଆଉ ଏହି ପାପର ଫଳରେ ରାକ୍ଷସ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଲି। ଏହି ରାକ୍ଷସ ଶରୀରରେ ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ବିତିଗଲା। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, କିପରି ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି। ହେ ଧର୍ମଶୀଳ ମହାନୁଭାବ, ମୁଁ ଆଦର ସହ କହିବି, କିପରି ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଜଳ ମୋର ମୁଁହେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି। ସେ ଜନ୍ମରେ, ଏକ ହରିବ୍ରତ ଦିନେ, ମୁଁ ଏକ ବ୍ରତ କରିଥିଲି। ଏକ ବଣିକଙ୍କ ସହ ଅନ୍ଚାହିଁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ ରାତି ଜାଗରଣ କରିଥିଲି। ତାପରେ, ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନେ ସ୍ନାନ କରି ଭୋଜନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଉଥିଲି, ଏବେଳେ ମୋ ଘରକୁ ବିଷ୍ଣୁ ରୂପୀ ଏକ ବୈଷ୍ଣବ ଆସିଥିଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଦୁଷ୍ଟ ଶବ୍ଦ କହିଦେଲି: "କେଉଁଠି ଯାଉଛ, ଚଳାକ, ପଖଣ୍ଡୀ, ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ?" ମୋ ଏହି ଅପମାନ ଶୁଣି ସେ ଧୀର ମନ୍ଦିର ଅବିଚଳିତ ଭାବେ ନିରବରେ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ। ମୋର ପତ୍ନୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପାଦେ ପଡ଼ି ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ଆଦର ସହ ଘରକୁ ନେଇଲେ। ମୁଁ ଅପମାନ କଲି ମଧ୍ୟ, ସେ ମହାନ ଆତ୍ମା କିଛି କ୍ରୋଧ ଧରିଲେ ନାହିଁ; ମୋ ପତ୍ନୀଙ୍କ ଭକ୍ତି ଦେଖି ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ଠିକ୍ ପ୍ରକାରେ ପୂଜା କରି, ଆସନ ଦେଇ କହିଲେ: "ହେ ଜନାର୍ଦନ, ତିନି ଲୋକର ବିଜୟୀ, ଏହି ଭୋଜନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।" ଏହି ଭାବେ ମୋ ପତ୍ନୀ କଥା କହିଲେ, ମୁଁ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଁହ ନମାଇ କହିଲି: "ଉଠନ୍ତୁ, ଭୋକ ଶାନ୍ତ କରନ୍ତୁ।" ପରେ, ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ନିଜେ ତାଙ୍କ ଚରଣ ଧୋଇ, ଉତ୍ତମ ଆସନ ଦେଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭୋଜନ ପାତ୍ର ଦେଲି, ଏବଂ ପତ୍ନୀଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଜଳ ଦେଲି। ତାଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଶେଷ କଲେ, ସେ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ "ହରେ ରାମ, ହରେ କୃଷ୍ଣ" ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସବୁ ମେରିଟ୍ ମୋ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ମୋ ପତ୍ନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହେଲା; ଏହାର ଫଳରେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଜଳ ପାଇଛି। ଏହିପରି କଥା କହି ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଆଗେ ଯାତ୍ରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ମୋ ଧାରକ ଥିଲେ, ଏବେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରି ଆକାଶରୁ କଥା କହିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ: "ହେ ରାଜା, ହେ ଧନୀ, ଆମେ ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲୁ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ଦୟାରେ ଏହି ତୀର୍ଥ ଜଳ ପାନ କରି ଦିବ୍ୟତା ଲାଭ କରିଛୁ। ଧନର ଲୋଭରେ ତୁମ ସହ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଲୋଭ ଶେଷ ହୋଇଗଲା। ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଜଳ ଆମ ପେଟରେ ରହିଥିଲା, ତାହାର ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ଧନପତିଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଲାଭ କରିଛୁ। ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ, ଏବଂ ଏବେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ତୁମ ସହରେ ଯାଉଛୁ।" "ଏହି ବେଦମୟ ତୀର୍ଥରେ ବିଳମ୍ବ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ତୁମେ ଏହି ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସହ ଏକାଠି ତୀର୍ଥ ଅତିକ୍ରମ କର, ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଅନ୍ୟ ପାରେ ନେଇଯାଅ।" ଏହିପରି କହି ସେମାନେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଦିବ୍ୟ ରଥର ଝଙ୍କାର ସହ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ତାପରେ, ମୋ ବାପା, ବଣିକ ଶାରଭ, ସେ ରାତି ଚରା ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଉଠ, ମୋତେ ଏହି ବେଦପ୍ରକାଶିତ ତୀର୍ଥକୁ ଦ୍ରୁତ ନେଇଯାଅ। ଜ୍ୱରରେ ଅତିଷ୍ଠିତ ହୋଇ, ମୁଁ ପଦେ ପଦେ ଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ; ତୁମେ ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କିଏ ମୋତେ ଏଠାକୁ ନେଇପାରିବ?" ସେଠାରେ ରାକ୍ଷସ କହିଲେ, "ଯଥାସ୍ତୁ," ଏବଂ ବଣିକଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି, କାନ୍ଧରେ ଉଠାଇ ଦ୍ରୁତ ତୀର୍ଥକୁ ନେଇଗଲେ। ଦୁଇଜଣେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କରି ରହିଲେ। ଏହି ବେଳେ, ମୋ ବାପାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଶୁଣି, ମୋ ମାଆ ମୋତେ ପଠାଇଲେ ଏବଂ ମୁଁ ଘର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଆସିଲି। ସେଠାରେ ପହଁଚି, ମୁଁ ବାପାଙ୍କୁ ଜ୍ୱରରେ ଅତିଷ୍ଠିତ ଦେଖି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଲି। ସେ କହିଲେ: "ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ଏତେ ଦୂର ମାର୍ଗ ଚାଲି ଏଠାକୁ କାହିଁକି ଆସିଛ? କିଛି ଦିନ ଏଠାରେ ରୁହି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କର। ମୋ ବନ୍ଧୁ ବିକଟ ନାମକ ରାକ୍ଷସ ଏଠାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି; ତୁମେ ଉଠି, ଶରୀର ସହ ତାଙ୍କ ପାଦେ ପଡ଼ି ନମସ୍କାର କର। ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ସେ ଏବେ ହିଂସା ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି; ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ପହଁଚି ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଅଛନ୍ତି।" ମୁଁ ବାପାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଉଠି ରାକ୍ଷସଙ୍କ ପାଦେ ପଡ଼ିଲି। ସେ ମୋତେ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଉଠାଇ, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, "ବନ୍ଧୁ ପୁତ୍ର, ତୁମ ଆଗମନ ଶୁଭ," ବୋଲି ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ସେ ରାକ୍ଷସ କହିଲେ: "ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସି, ତୁମ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବାପାଙ୍କ ଜ୍ୱର ଦୁଃଖ ଶୁଣି ଧନ୍ୟ ହେଲୁ। ଏଠାରେ ତିଳଜଳ ଦାନ କରି, ସ୍ନାନ କରି, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କର; ଏହା ପରେ ତୁମ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ ହେବ।" ସେଠାରେ ମୁଁ ସ୍ନାନ କରି, ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଶୁଭ-ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରିଲି। ତାପରେ, ମୁଁ ବାପାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଯାଇ, ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଅତୀତ ଗଥା ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲି, କିପରି ସେ ଏପରି ଧର୍ମଶୀଳ ହେଲେ।