ଏକ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଏବଂ ନିର୍ଲୋଭ ବ୍ୟକ୍ତି, ସ୍ବ ଦାୟିତ୍ୱ ପାଳନ କରୁଥିବା ଏବଂ ସରଳ ଘରରେ ବସିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଭୟାନକ ଜ୍ୱର ଆକ୍ରମଣ କରିଲା। ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ ହେଇ, ସେ ଅଚେତନ ହୋଇଗଲେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ସେ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଅସ୍ଥିର ରହିଲେ। ପରେ, ଜୀବନ ଫେରିଲାପରେ ସେ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନ କରି ଚିନ୍ତା କଲେ: "ହାୟ, ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ପଡିଛି, ଏବଂ ମୋର ଧର୍ମପୁତ୍ର ଦୂରେ ଅଛି।" "ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଥିଲେ, ମୋତେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇପାରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ମୋର ଶରୀର ଜ୍ୱରରେ ଜଳିଯାଉଛି; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଅନୁଚିତ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବାର ଭୟଙ୍କର ପାପ କରିଛି।" "ମୁଁ ଏହାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିନାହିଁ; ସମ୍ଭବତଃ ମୋ ପାଇଁ ଭଲ ଗତି ନାହିଁ। ମୋ ପୁତ୍ର ଆସିବେ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ମୋର ସମ୍ପଦ ଦେଇଦେଇବି।" "ଘରେ ଲୁଚାଇଥିବା ଯାହା, ମୁଁ ଦେଖିନଥିବା ଯାହା, ସେଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେଇବି।" ଶିବଶର୍ମା କହିଲେ: ଏପରି ଭାବିଥିବା ସମୟରେ, ଏକ ଯାତ୍ରୀ, ବର୍ଷାରେ ପୀଡିତ, ଅତି ଥଣ୍ଡାରେ କମ୍ପିତ ଶରୀର ନେଇ ଘରକୁ ଗସ୍ତ କଲେ। ଯାତ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ ଶୟା ଉପରେ ଦେଖି, ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ଋଷି; ଯାତ୍ରୀ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ, "ଓ ଋଷି, ଆପଣ କାହିଁକି ଶୁଇଛନ୍ତି? ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳ ଆସିଗଲା।" "ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଉଛି; ଏହା ଶୁଇବାର ସମୟ ନୁହେଁ।" ଯାତ୍ରୀ ଏହି କଥା କହିବା ସହ ମୋର ପିତା, ଜ୍ୱରରେ ଜଳିଥିବା ଶରୀର ନେଇ, କିଛି ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ଶରଭ କହିଲେ: "ଯାତ୍ରୀ, ମୋର କଥା ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମେ ପାଖରେ କହୁଛି।" "ଶୁଣିବା ପରେ, ଭାଗ୍ୟବଶତ, ତୁମେ ଏହା ଅନୁସାରଣ କର। ମୁଁ ଏକ ବଣିକ୍ ନାମ ଶରଭ; ମୋ ଘର କାନ୍ୟକୁବ୍ଜରେ।" "ମୋ ଜନନୀ, ଶତ୍ରୁ ଓ ପୁତ୍ରମାନେ ନିଷେଧ କଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, କାରଣ ମୋ ପୁତ୍ର ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ମହତ୍ତ୍ୱ କଥା କହିଥିଲେ।" "ଏଠାରେ ଆସି ଦେଖିବାକୁ କିଛି ମାସ ହେଇଯାଇଛି, ବିପ୍ର, ଏବେ ତିନି ଦିନ ହେଉଛି ମୁଁ ଜ୍ୱରରେ ପୀଡିତ।" "ମୋର ପ୍ରାଣ ଯାଇଥିଲା, ଆଜି ଫେରିଛି; ବିପ୍ର, ମୋର ଆୟୁ କେତେ ଅବଶିଷ୍ଟ?" "ଶମନାର ଘର ଦେଖି, ମୁଁ ଫେରିଛି; ଭାଗ୍ୟବଶତ, ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ।" "ମିତ୍ର, ମୋତେ ଘରକୁ ନେଉ; ମୁଁ ତୁମକୁ ବହୁ ସମ୍ପଦ ଦେଇବି। ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲାପରେ ଏହା ଦେଇଦେଇବି—ଦୟା କର, ଦୟାର ସାଗର।" "ଏଠାରେ ଜମି ଖୋଡି, ମୋର ସମ୍ପଦ ନେଉ।" ଶିବଶର୍ମା କହିଲେ—ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଲୋଭୀ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଗ୍ରାମବାସୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରଣ କରିବି।" କହି, ସେ ଏହି ଜମି ଖୋଡି ସମ୍ପଦ ଉତ୍ତଳି କଲେ। ସେ ଏହାକୁ ଶରଭଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖି, ଯାତ୍ରୀ କହିଲେ: "ଏହି ସମ୍ପଦ, ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ଜମିରୁ ନେଇଛି।" "ଶୀଘ୍ର ଦିଅ, ଯେପରି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପାଳକୀ ଆଣିପାରିବି। ଆପଣ ଜ୍ୱରରେ ପୀଡିତ, ପାଳକୀରେ ରଖି ଘରକୁ ନେଇଯିବି।" ଶିବଶର୍ମା କହିଲେ—ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଶରଭ ତାଙ୍କୁ ତିନିଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ଦେଲେ। ପିତାଙ୍କ ସମ୍ପଦ ନେଇ, ସେ ଲବଣ ନଗରକୁ ଗଲେ। ଏକ ରାତି ବିତିଲାପରେ, ପାଳକୀ, ତାହାର ସହାୟକ ଓ ଉଠାଇବା ଲୋକ ନେଇ, ଦୁଇଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ଦେଇ, ପୁତ୍ରକୁ ଆଣିଲେ। ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ଲୋକ ଦୁଇଟି ମୁଦ୍ରା ନେଲେ; ଶରଭଙ୍କୁ ପାଳକୀରେ ରଖି, ଯାତ୍ରୀ ଶୀଘ୍ର କାନ୍ୟକୁବ୍ଜ ଦିଗକୁ ଉଠାଇବାକୁ ଦେଲେ। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ସେ ତାଙ୍କର କଳଶରୁ ଜଳ ନେଲେ। ଏହି ଭାବରେ ଯାତ୍ରୀ ଶରଭ, ଯିଏ ଜ୍ୱରରେ ପୀଡିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ଜଳ ଦେଲେ। ପରେ, ଏକ ଝିଲିର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଯାତ୍ରା ବେଳେ ଖାଇବା ପାଇଁ ରୁକିଲେ। ଗୁସ୍ତ ହେଇ ଖାଇ ନିଆ, ସେମାନେ ଆଉ ଏକବାର ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଅନେକ ଦୂର ଯାଇ, ପିଆସି ହେଇ, ସେମାନେ କଳଶରୁ ଜଳ ପିଲେ, ଶରଭକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ନାମ ବିକଟ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭୟରେ, ଖୋଦାରେ, ମୁହଁ ଖୋଲି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ପୃଥିବୀ କମ୍ପାଇ ଦେଲେ। ଶୀଘ୍ର ଆସି, ଉଠାଇବା ଲୋକ ଓ ଯାତ୍ରୀକୁ ଧରିଲେ। ସେମାନେ ସମ୍ପଦ ସହ ଉଠାଇ, ଆକାଶରେ ଘୁମାଇଲେ। ଏହି ଘୁମାଇବାରେ, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ଚାଲିଗଲା, ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କଲେ, ରକ୍ତ ପାତ୍ରରୁ ପିଲେ। "ଏହି ରୋଗୀ କେଉଁଠି ଯିବେ?" "ମୁଁ ଏହାକୁ ଭକ୍ଷିବି, ପରେ ଜଳ ପିବିବି।" ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ନଦୀକୁ ଚାଲିଗଲେ, କଳଶ ନେଇ। ରାକ୍ଷସ ଜଳ ଗଳାରେ ରଖି, ପିବିଲେ; ଜଳ ପିବିବା ସହ ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ମନ୍ତ୍ରଣା ଫେରି ପାଇଲେ। ଏହି ହତ୍ୟାରୁ ଜନ୍ମ ହୋଇ, ସେ ମୃଗ ଉପରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରୁ ଦୂର ହେଲେ; ପୂର୍ବଜନ୍ମର ପାପ ମଧ୍ୟ ମନେ ପକାଇଲେ। ଏହି ପାପ ଦ୍ୱାରା ସେ ରାକ୍ଷସ ହୋଇଥିଲେ, ଯଦିଓ ବ୍ରାହ୍ମଣରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ପାପ ସ୍ମରଣ କରି, ଶୀଘ୍ର ମୃଗ ପାଖକୁ ଗଲେ; ଜ୍ଞାନ ଫେରି, ରାକ୍ଷସ ମୋ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମହାମାନବ, ଆପଣ କିଏ, ଏମାନେ କିଏ, ଯେଉଁମାନେ ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଭକ୍ଷଣ କରିଛି?" "ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଜଳ କେଉଁଠି, ଯାହାର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ପାପୀ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ପାଇଛି?" ବୈଶ୍ୟ କହିଲେ: "ମୁଁ ଏକ ବୈଶ୍ୟ, ଭଲ ରାକ୍ଷସ, ମୋର ଘର କାନ୍ୟକୁବ୍ଜରେ। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖିବାକୁ ଯାତ୍ରା କରି, ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଆସିଛି।" "ଏଠାରେ ଭାଗ୍ୟବଶତ ଜ୍ୱରରେ ପୀଡିତ ହେଲି; ତାପରେ ମନେ ଫେରିଯିବା ଭାବ ଆସିଲା, ଅନୁଚିତ ମାର୍ଗରେ। ଏଠାରେ ବର୍ଷାରେ ପୀଡିତ ଏକ ଯାତ୍ରୀ ଆସିଲେ।" "ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲି: 'ପାଳକୀ ଆଣି ମୋତେ ଘରକୁ ନେଉ।' ସେ ଯାତ୍ରୀ ଶୀଘ୍ର ପାଳକୀ ଆଣିଲେ।