ଦାନ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଏକ ସିଢ଼ି ଭଳି, ଏହି ଦାନ ପାପକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଉପାସନା ଓ ଭକ୍ତି ମହାପୁଣ୍ୟକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ବଢ଼ାଇଦିଏ। ଯଦି କାହାରି ଶରୀରରେ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେ ତାହାକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅଳସ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ସେ ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନୃତ୍ୟ କରିବା ଓ ଗୀତ ଗାଇବା ଉଚିତ୍। ଯାହା କିଛି ଅଛି, ତାହା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେବା ଉଚିତ୍; କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ତାହା ମଙ୍ଗଳମୟ ହୁଏ, ଅନ୍ୟଠାରେ ଦିଆଯାଇଲେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ ନାହିଁ। ଆମେ ଆମ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍, ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଦିନ ଓ ରାତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣ ଓ ନାମ ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍। ଜିହ୍ୱା ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କ ଚରଣାମୃତ ଚାଖିବା, ଘ୍ରାଣେନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଚରଣରୁ ଆସିଥିବା ତୁଳସୀ ପତ୍ରର ଗନ୍ଧ ନିଅବା ଉଚିତ୍। ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ହରିଭକ୍ତଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ମନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଚରଣରେ ଧ୍ୟାନ ଧରିବା—ଏଭଳି କରିଲେ ଜୀବନ ସଫଳ ହୁଏ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିନ୍ତାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ମନ ଓ ଇଚ୍ଛାକୁ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନିବେଶ କରିବା ଉଚିତ୍; ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ ଧରି, ସେ ଶେଷରେ ସେହି ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ଯିଏ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେ ନିଜ ନିବାସ ଦେଇଥିବା ଅନାଦି-ଅନନ୍ତ ନାରାୟଣଙ୍କୁ କିଏ ଉପାସନା କରିବେ ନାହିଁ? ମନକୁ ସଦା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଭକ୍ତି ଓ ଦୃଢତା ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ସେବା ଦେବା ଉଚିତ୍; ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଚରଣକୁ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଏହିପରି ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଗୌରବ ପାଏ। ସୂତ ମୁନି କହିଲେ: ଏହା ହେଉଛି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହିମା, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ମୋକ୍ଷ ରହିଛି; ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ରୂପ ଅଛି, ସେହି ହେଉଛି ପ୍ରମୁଖ ପାଦ୍ମ ରୂପ; ମୁଣ୍ଡ ହେଉଛି ବ୍ରାହ୍ମ, ହୃଦୟ ହେଉଛି ପାଦ୍ମ, ଯାହା ହରିଙ୍କର ନିଜ ଅଂଶ। ଡାହାଣ ହାତ ବୈଷ୍ଣବ, ବାମ ହାତ ଶୈବ, ଯାହା ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କର; ଉରୁ ଭାଗ ଭାଗବତ, ନାଭି ନାରଦଙ୍କ ଅଂଶ। ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଡାହାଣ ପାଦ, ବାମ ପାଦ ଅଗ୍ନିଅଂଶ; ଡାହାଣ ଗୁଡ଼ି ଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣ, ବାମ ଗୁଡ଼ି ବ୍ରହ୍ମୱୈବର୍ତ୍ତ। ଡାହାଣ ଗୋଡ଼ ଗୁଠି ଲିଙ୍ଗପୁରାଣ, ବାମ ଗୋଡ଼ ଗୁଠି ବରାହପୁରାଣ। କେଶ ସ୍କନ୍ଦପୁରାଣ, ଚର୍ମ ବାମନ, ପିଠ କୂର୍ମ, ଚର୍ବି ମତ୍ସ୍ୟ। ମଜ୍ଜା ଗାରୁଡ଼, ଅସ୍ଥି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ; ଏପରି ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁ, ହରି, ପୁରାଣମୟ ହେଇ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏଠି, ହୃଦୟ ହେଉଛି ପାଦ୍ମପୁରାଣ; ଏହା ଶୁଣିଲେ ଅମରତ୍ୱ ମିଳେ। ଏହି ପାଦ୍ମପୁରାଣ ନିଜେ ହରି, ଦେବତା। ଯିଏ ଏହାର ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ମଧ୍ୟ ପଢ଼ିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଏଠାରେ ଅଛି ସ୍ୱର୍ଗର ମୂଳ, ଏହା ପାଦ୍ମର ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ମହାପାପୀ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡ ଶୁଣିଲେ, ସେମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଯେପରି ସାପ ପୁରୁଣା ଚର୍ମ ଛାଡ଼ିଦିଏ। ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ବ୍ୟବହାର କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ବହିଷ୍କୃତ, ଯଦି ଆଦି-ସ୍ୱର୍ଗ ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ତାହାର ଫଳ ପାଏ। ଏହି ଆଦି-ସ୍ୱର୍ଗ ଶୁଣିଲେ, ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ସେହି ଫଳ ପାଏ; ଯଦି ସେ ମାଘ ମାସରେ ପ୍ରୟାଗରେ ଦୈନିକ ସ୍ନାନ କରେ—ଯେପରି ସ୍ନାନ କରି ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ, ତେଣୁ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହିଁ ହୁଏ; ଏହା ଏପରି ଯେ, ସେ ନିଜ ଓଜନ ସମାନ ସୁନା ଦାନ କଲେ, ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ ଦାନ କଲେ। ଯେଉଁ ଦାନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁ ଋଣ ଦରିଦ୍ରକୁ ଦେଇ ଶେଷ କରିଛନ୍ତି, ଏହା ଏପରି ଯେ ହରିଙ୍କ ହଜାର ନାମ ପୁନିପୁନି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଦାନ, ପାଠ, ଏବଂ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଏହା ଶୁଣିଲେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ; ଅନେକ ଆଚାର୍ୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେ ସମ୍ମାନିତ କରିଛନ୍ତି। ଭୟରେ ଅଛିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥିଲେ, ଦ୍ୱିଜଗଣ; ଗୁଣ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଧର୍ମରେ ନିପୁଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରିଥିଲେ। ମେଷ ଓ କର୍କଟ ରାଶି ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଶୀତଳ ଜଳ ଦାନ କଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗାଈ ପାଇଁ ନିଜ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଦାନ କରିଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ କାମ କରିଥିଲେ; ବୃହତ୍ ସଭାରେ ପ୍ରାଚୀନ ଖଣ୍ଡ ପାଠ ଓ ଶ୍ରବଣ କରାଇଥିଲେ। ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ; ଅନ୍ତଃପୁର ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସଉଖ୍ୟରେ ଜାଗେ। ଘଂଟା ଓ ମିଷ୍ଟ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ, ମଧୁର ବାଣୀରେ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସିଂହାସନର ଅର୍ଧଂଶ ଉପଭୋଗ କରି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକରେ ବସିଥାଏ। ଏହା ପରେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋକକୁ, ତାଠାରୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ, ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଗୃହରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ତାଠାରୁ ଧ୍ରୁବ ଲୋକକୁ ଯାଏ। ଏହା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେ ଦୀପ୍ତିମୟ ଦେହ ଲାଭ କରେ; ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ରହିବା, ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରିବା, ସଦା ଉତ୍ତମ କଥା ହେବା, ଓ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍। ଏଠି, ପାଦ୍ମପୁରାଣ ଏହି ମହାଶାସ୍ତ୍ର, ଯାହା ସମସ୍ତ ପରମ୍ପରାର ଫଳ ଦିଏ, ଏହାର ଭିତରେ ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡ ଉତ୍ତମ ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଦିଏ। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜିବା, ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା, ଏକମାତ୍ର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭଜିବା—ତେଣୁ ଶୁଦ୍ଧ ସୁଖ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ହେ ଲୋକମାନେ, ହରିଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନାମ ଶୁଣିବା ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ କର; ଯଦି ତୁମେ ଦୁଃଖ ସାଗର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚାହ, ତେବେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଇପାରିବ। ଏପରି ଭାବେ ପଦ୍ମପୁରାଣର ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡର ବାଏଷଠି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ହୃଦୟରେ ବିରାଜିତ, ମହାନଙ୍କର ପରମ ଆଶ୍ରୟ, ସେହି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏକଥିରେ, ଏକ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ—ଅଗ୍ନିପ୍ରଭା ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ, ହିମାଲୟରେ ବସିଥିବା, ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ—ତିନି କାଳ ଜ୍ଞାନୀ, ମହାପୁଣ୍ୟଶୀଳୀ, କେହି ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରେ, କେହି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରେ ନିବାସ କରୁଥିଲେ। କେହି ଅର୍ବୁଦା ଅରଣ୍ୟ, କେହି ପୁଷ୍କର ଅରଣ୍ୟ, କେହି ଶ୍ରୀଶୈଳ, କେହି କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ନିବାସ କରୁଥିଲେ।