ଏଠାରେ, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଧିଅନୁସାରେ ସେମାନେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରି, ପୁଷ୍ପ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପୂଜା କଲେ, ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶା ନେଇ। ସେମାନେ ସପ୍ତ ଦିନ ଧରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ତା’ପରେ ଅମ୍ବିକା ସ୍ୱୟଂ ସ୍ପଷ୍ଟ ଚିତ୍ତରେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କଥା କହିଲେ। ପାର୍ବତୀ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, “ହେ ବଣିକ, ତୁମର ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତିରେ ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ଯେ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ତୁମେ ଏତେ ପ୍ରୟାସ କରିଛ, ସେହି ପୁତ୍ର ମୁଁ ଦେବି। ଏବେ ବିଳମ୍ବ ନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଖାଣ୍ଡବ ଅରଣ୍ୟରେ ଅଛିଥିବା ପରମ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଯାଅ। ସେଠାରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟ ବେଦଜାଗୃତି ନାମକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ। ସେଠାରେ ପୁତ୍ର କାମନାରେ ସ୍ନାନ କର। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ପୁତ୍ର ପାଇବ। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲି।” ଏହିପରି ଦେବୀଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ମୋର ପିତା ତାଙ୍କ ଜୀବନୀ ସହ ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ ଓ ଏଠାରେ ପୁତ୍ର ଆଶାରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଶତ ଗୋମାତା ସମେତ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କଲେ। ସପ୍ତ ରାତି ରହି, ସେମାନେ ଗୃହକୁ ଫେରିଲେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଇଚ୍ଛାପୂରଣର ଆନନ୍ଦ ଫୁଟିଉଠିଥିଲା। ସେଇ ବର୍ଷରେ ମୋର ମାଆ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ, ନଉ ମାସ ପରେ ଶୁଭ ଦଶମ ମାସରେ ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଲି। ଯାହା ଭିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ତୁମକୁ କହିଛନ୍ତି, ସେ ସବୁ ଘଟଣା ମୁଁ ଏଠି ଏକାକାରେ କହିଛି; ଏହା ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ମୁଖରୁ ବିଶ୍ ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଶୁଣିଥିଲି। ଏକ ଦିନ, ମୋତେ ଗୃହକାର୍ଯ୍ୟରେ ସକ୍ଷମ ଦେଖି, ମୋର ପିତା ଗୃହ ଦାୟିତ୍ୱ ମୋତେ ଦେଇ, ସଂସାରରେ ବିରକ୍ତି ଲାଗିଲେ। ସେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଗୋବିନ୍ଦରେ ଭକ୍ତିଶୀଳ, ମୋତେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଆସକ୍ତି ନିନ୍ଦା କରି, ବାରମ୍ବାର ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିର ଗୁଣ ଗାଇଥିଲେ। ପିତା କହିଲେ: “ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି, ମୋର କେଶ ଧଳା। ଏବେ ମୁଁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ଚରଣ ସେବା କରନ୍ତି, ସେଇ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ସେବା କରିବି। ସେଇ ସେବା ଦ୍ୱାରା ମନ ପବିତ୍ର ଓ ନିଶ୍ଚଳ ହୁଏ; ସେମାନେ ସ୍ବୟଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥାନ୍ତି, କିଛି ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହିପରି ଲୋକ, ଅଭିଲାଷା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସୁଖ-ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରି, ଶୁଭ-ଅଶୁଭ କର୍ମ ଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ଅଜନ୍ମ ହୁଏ। ଯେଉଁଯେଉଁଠି ପଦାର୍ଥ ଓ ଭୋଗ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଚେତନାନନ୍ଦର ଆନନ୍ଦ ମିଳେ ନାହିଁ; ଯେତେବେଳେ ଏହା ମିଳେ, ସବୁଠୁ ଅନ୍ୟ ସାର ନଥିବା ମଠା ଦୁଧ ପ୍ରତି ଅମୃତ ଭଳି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ। ଏହି ହରିଙ୍କ ମାୟାଶକ୍ତି ଦେହୀମାନେଙ୍କୁ ମୋହିତ କରେ; ସେ ନିଜ ଉପକୃତି ଚିହ୍ନିପାରେ ନାହିଁ, ମଦିରାପାନୀ ଯେପରି ଅବୁଧ। ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଚାହିଲେ ଯେଉଁଠି କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି, ତାହାର ଫଳ ଚାହିଁ, ସେହି କର୍ମ ବେଦାନୁସାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଂଗ୍ରହ ଓ ତାହା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ। ଯେପରି ଜଳିଥିବା ଚାଷ ବିଆ ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେପରି ଅନାସକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ କର୍ମ ଫଳ ଦିଏନାହିଁ। ସୁଖ-ଦୁଃଖ ଦାୟକ କର୍ମର ନାଶ ମୁକ୍ତି, ତାଙ୍କ ଉଦୟ ହେଉଛି ବନ୍ଧନ—ଏହି ହେଉଛି ଶାସ୍ତ୍ରର ନିଶ୍ଚୟ। ଏହିପରି, ଫଳ ଆଶା ବିନା ବେଦ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କର୍ମ କରି, ହରି ଭକ୍ତିକୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରି, ମୁଁ ପୁଣ୍ୟତୀର୍ଥ ଘୁଞ୍ଚିବି। ଏପରି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା କର୍ମକୁ ସହି, ଅନ୍ୟ କର୍ମକୁ ନିବାରଣ କରି, ଶୁଭସଙ୍ଗ ରୂପ ଔଷଧ ପାନ କରି ସଂସାର ରୋଗକୁ ନାଶ କରିବି।” ଏହିପରି ପିତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଶର୍ମା ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲି—ତୁମେ ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ। ବଣିକପୁତ୍ର କହିଲେ: “ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଦୁର୍ଲଭ; ସେ ମୋର ପ୍ରଶଂସା କରିବେ ନାହିଁ। ଦୁଷ୍ଟ କୁଳକୁ ଛାଡ଼ି ସେ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି। ଏହି ହେଉଛି ବିଷ୍ଣୁଜନ୍ମା ନଦୀ, ତିନି ଲୋକ ପବିତ୍ର କରିଥିବା, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ପାପ ହରି ନେଇଥାଏ—ତାଙ୍କୁ କାହିଁକି ତ୍ୟାଗ କରୁଛ? ମଗଧରେ ଯେଉଁ ପାପୀ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଗଙ୍ଗାରେ ମରେ, ତାହାର ଦୋଷ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ। ମହାନ ସଗରଙ୍କ ସାଠି ହଜାର ପୁଅ, କପିଳଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ଗଙ୍ଗାସ୍ପର୍ଶରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦେବନଦୀ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋକ୍ଷ ଦାୟିନୀ, ମୁକ୍ତିକାମୀମାନେ ସେଉଁଠି ସେବା କରନ୍ତି—ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଅନ୍ୟଠାରେ ଯାଅନାହିଁ। ଦେବମାନେ ଯେଉଁ ଗଙ୍ଗାକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ ଯଦି ଚାହ, ସେ ଭକ୍ତଙ୍କ ଅଭୀଷ୍ଟ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଜ୍ଞାନ ନଥିବା ପଶୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଳରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ପାଆନ୍ତି—ତେବେ ତୁମେ କିପରି ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବ?” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସତ୍ୟବାଦୀ ମୋର ପିତା ସେଉଁଠି ଘରେ ରହି, ସଂସାର ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ତିନିବେଳେ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ; ଘରେ ଯେଉଁଠି ପୁରାଣ ଥିଲା, ସେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ଯମୁନା ତୀର୍ଥର ମହିମା ଶୁଣି, ସେ ତାହାର ଗୌରବ ଶ୍ରବଣ କଲେ। ଅବିମୁକ୍ତ, ହରିଦ୍ୱାର, ପ୍ରୟାଗ, ପୁଷ୍କର, ଅୟୋଧ୍ୟା, ଦ୍ୱାରକା, କାଞ୍ଚୀ, ମଥୁରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନର ମଧ୍ୟରୁ— ଏହି ସ୍ଥାନର ମହତ୍ତ୍ୱ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳର ସାର ଧାରଣ କରିଛି; ଏହା ମୋର ପିତା ମୋ ପାଖରେ ଶତଗୁଣ ବଢ଼ିଆ ବୋଲି କହିଥିଲେ। ସେ ଘର ଛାଡ଼ି, କାହାକୁ ଜଣାଇ ନ, ଏଠି ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଆସିଥିଲେ—ସେ ମହାନ ଆତ୍ମା ଆମପରି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଚରଣରେ ଦାସତ୍ୱ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ମୋକ୍ଷ ଅଭିଲାଷୀ ମୋ ପିତା ବେଦଜାଗୃତି ତୀର୍ଥରେ ଦିନେ ତିନିଥର ସ୍ନାନ କରି ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ। ସେଠାରେ କିଛି ମାସ ରହିଲେ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥର ମହିମା ଅନୁଭବ କରିଲେ।