ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ମହାନ ଋଷି ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମର ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ ଦେଉଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ବେଦ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ କେବେ ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି କେହି ଦ୍ୱିଜାତି ଲୋକ ଦେବତା, ଋଷି, ବେଦ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିବା ଉପାୟକୁ ଅପମାନ କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ଏମିତି ଲୋକ ଅନେକ କୋଟି ବର୍ଷ ରୌରବ ନରକରେ ପଡ଼ିଥାନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ନିନ୍ଦା ହୁଏ, ଶାନ୍ତ ରହିବା ଓ ଉତ୍ତର ନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ କାନ ଢାକି ଚୁପଚାପ ଚଲିଯିବା ଉଚିତ୍, ନିନ୍ଦକଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମଧ୍ୟ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଜଣେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଲୋକ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦୁର୍ବଳତା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଦୋଷ ଖୋଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ବିବାଦ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଉତ୍ତମ ଦ୍ୱିଜାତି ଲୋକ କେବେ ଅପରାଧୀଙ୍କ ଅପରାଧ ବା ନିର୍ଦ୍ଦୋଷଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷତା ଘୋଷଣା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବା ଓ ସତ୍ୟ କଥା କହିବା ଦୁହିଁ ଦୋଷର ସମାନ। ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଓ ଗୋଅଁ ବିନଶ୍ଟ ହୁଏ, କାରଣ ଅନ୍ୟାୟରେ ଦୁଃଖିତ ଲୋକଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ଅପମୃତ୍ୟୁ ଆଣେ। ଏହି ଦୋଷ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା, ମଦ୍ୟପାନ, ଚୋରି, ଗୁରୁପତ୍ନୀ ସଂଗମ ଭଳି ମହାପାପ ସମାନ। ଦୃଶ୍ୟ ଅପରାଧ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ। ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଜଳରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ମଧ୍ୟବନ୍ଧ୍ୟ, ଅଦୃଶ୍ୟ, କିମ୍ବା ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନଗ୍ନ ନାରୀ କିମ୍ବା ପୁରୁଷ, ମୁତ୍ର, ମଳ, କିମ୍ବା ଯୌନ କ୍ରିୟା ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଶୁଚି ସ୍ଥିତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଗ୍ରହ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଖାଇବାବେଳେ କିମ୍ବା ମୁଁହ ଢାକି ଥିବାବେଳେ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୃତଦେହ ସ୍ପର୍ଶ ଦେଖିବା, କ୍ରୁଧ୍ଧ ଗୁରୁଙ୍କ ମୁହଁ, ତେଲ କିମ୍ବା ଜଳର ଛାୟା, ଖାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଶାରି ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅବିବେକୀ ହାତୀ, ଖୋଲାଯାଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଜନନୀ ସହ ଏକାଠି ଖାଇବା, କିମ୍ବା ତାଙ୍କୁ ଖାଉଥିବାବେଳେ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନାରୀ ଛିଁକୁଥିବା, ହାଡ଼ୁଥିବା, କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛାମତେ ବସିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଜଳରେ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବେଦ ଉପରେ ପଦ ଦେବା କିମ୍ବା ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ମନ, ଚାଉଳ, ଖିର, ଦହି ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ, ମଧୁ, ଘିଅ, କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ଉପରେ ହବି, ବ୍ରତ ଶିଖ୍ୟା, ଧର୍ମ କଥା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କ୍ରୋଧ, ଦ୍ୱେଷ, କାମନା, ଲୋଭ, ଢୋଙ୍ଗ, ଚତୁରାଇ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଜ୍ଞାନ ନିନ୍ଦା ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍। ଇର୍ଷ୍ୟା, ଅଭିମାନ, ଶୋକ, ମୋହ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍। କାହାକୁ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ପୁଅ କିମ୍ବା ଶିଷ୍ୟକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ। ନିମ୍ନ ଲୋକଙ୍କ ସହ ସାଙ୍ଗତି କରିବା, ଲୋଭୀ ହେବା, ନିଜକୁ ଅପମାନ କରିବା, ମନମନେ ଦୁଃଖ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଗୁଣୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଜ୍ଞାନୀ ନିଜକୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନଖରେ ମାଟି ଖୋଦିବା, ବସି ଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ମାଟି ସଜାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନଦୀକୁ ଅନ୍ୟ ନଦୀ ନାମରେ, ପର୍ବତକୁ ଅନ୍ୟ ପର୍ବତ ନାମରେ ଡାକିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବସିବା କିମ୍ବା ଖାଇବାବେଳେ ସାଥୀକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା, ଅତିରିକ୍ତ ଭାବେ ଅଗ୍ନି ଅଟକାଇବା, ମୁଣ୍ଡ ମସାଜ ପରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ତେଲ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସାପ କିମ୍ବା ଅସ୍ତ୍ର ସହ ଖେଳିବା, ନିଜ ଶରୀର ଗୁହ୍ୟ ଅଂଶ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ଅଶୁଚି ଲୋକ ସହ ଯାତ୍ରା କରିବା, ଗୁପ୍ତ ଅଂଶ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ହାତ, ପା, ମୁଁହ, ଚକ୍ଷୁ, ଜନନେନ୍ଦ୍ରିୟ, ପେଟ, କିମ୍ବା କାନର ଅସ୍ଥିରତା ରଖିବା ଅନୁଚିତ। ନଖରେ ଶବ୍ଦ କରିବା, ହାତ ଯୋଡ଼ି ପାନୀୟ ପିଇବା, ପା କିମ୍ବା ହାତରେ ଜଳ ମାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଢେଙ୍କା ଦେଇ ମୂଳ ବା ଫଳ ଭାଙ୍ଗିବା, ଅଶିଷ୍ଟ ଭାଷା ଶିଖିବା, ପା ଦ୍ୱାରା ଆସନ ଟାଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ନଖ ଭାଙ୍ଗିବା, ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରିବା, କାଟିବା, ଖୋଚିବା ଅନାବଶ୍ୟକ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମସାଜ କରିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ନୁହେଁ। ପଡ଼ି ଥିବାବେଳେ ଖାଇବା, ବେଉଠା କାମ କରିବା, ନୃତ୍ୟ, ସଙ୍ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦୁଇ ହାତରେ ମୁଣ୍ଡ ଖୋଚିବା, ଲୋକସାର ଗୀତରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପାଶା ଖେଳିବା, ଦୌଡ଼ିବା, ଜଳରେ ମୁତ୍ର/ବିସର୍ଜନ କରିବା, ଅଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ ଶୋଇବା, ନଗ୍ନ ହୋଇ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଚାଲିବାବେଳେ ପାଠ କରିବା, ମୁଣ୍ଡ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ଦାନ୍ତରେ ନଖ ବା କେଶ କାଟିବା, ଶୁଅଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଜଗାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖାଇବା, ଶବଧୂଆ ଧୂଆଁ ନିକଟ ଯିବା, ଖାଲି ଘରେ ଶୋଇବା, ଘରଭିତରେ ଚପ୍ପଲ୍ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅନାବଶ୍ୟକ ଥୁ କରିବା, ଦୁଇ ହାତରେ ନଦୀ ପାର୍ ହେବା, ପା ଦ୍ୱାରା ପା ଧୁଅଁ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ପା ଗରମ କରିବା, କଞ୍ଚାଳି ପାତ୍ରରେ ପା ଧୁଅଁ, ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ, ନଦୀ ପାଖରେ ପା ସିଧା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ଅଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ ଶୋଇବା, ପାନ କରିବା, ପାଠ କରିବା, ସ୍ନାନ କରିବା, ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ କେବେ ବାହାରେ ଯିବା, ଶୋଇବା, ପାଠ କରିବା, ସ୍ନାନ କରିବା, ତେଲ ଲଗାଇବା, ଖାଇବା, ଯାତ୍ରା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଅଧୋଧୋଇ ହାତରେ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନି ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପା ଦ୍ୱାରା କିଛି ଚଳାଇବା, ଦେବତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ଅଶୁଚି ଅଗ୍ନିରେ କାମ କରିବା, ଦେବତା କିମ୍ବା ଋଷିଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।