ଏକ ଦିନ ସୃଷ୍ଟିର ଅନ୍ତର୍ଗତ ବିଭିନ୍ନ ଶ୍ରେଣୀର ମହାର୍ଷିମାନେ, ସୂତଜୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଏ ଜ୍ଞାନୀ, ଏପରି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି କି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ ଲାଭ ହୁଏ?” ସୂତଜୀ କହିଲେ, “କର୍ମର ପଥ ଦ୍ୱିଜ ଆଦି ଶ୍ରେଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ଏହା ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଅଛି, କିନ୍ତୁ ତା’ମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଏକଟି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ—ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି, ମନ, ବାଣୀ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭକ୍ତି। ଏହି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଜିତ ହୁଏ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜିତ ହୁଏ; ହରି ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବତା, ତାଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ହରିଙ୍କ ନାମର ମହାମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ପାପର ଦୂତ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ହରିଙ୍କୁ ଏକ ପରିକ୍ରମା କଲେ, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ନଦୀର ସ୍ନାନର ଫଳ ମିଳେ। ହରିଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଦର୍ଶନ କଲେ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ଫଳ ଲାଭ ହୁଏ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ଫଳ ମିଳେ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ତୁଳସୀ ଗନ୍ଧ କରିଲେ, ଯମଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଦର୍ଶନ ହୁଏ ନାହିଁ। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକବାର ପ୍ରଣାମ କଲେ, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ହରିଙ୍କ ଚରଣରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ, ସୂତଜୀ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବିଧାନ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ପୁଲ୍କଶ, ଶ୍ୱପଚ ଓ ବିଦେଶୀ ମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ହରିଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ସେବା କରନ୍ତି, ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ; ତେଣୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭକ୍ତ ରାଜର୍ଷିମାନେ ତ କିପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ! ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିଲେ, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନୃତ୍ୟ କରି, ତାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ସେ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରିଥାଏ, ଗଙ୍ଗା ଆଦି ନଦୀମାନେ ଯେପରି। ଏକ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, କିମ୍ବା ଭକ୍ତିରେ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ କଥା ହେଲେ, ମହାପାପ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ନିଶ୍ଚିତ। ହରିଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ତାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ହାତ ତାଳି ଦେଇ, ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗାଇଲେ, ମହାପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି କଥା କହିନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଉପାଖ୍ୟାନ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, କୃଷ୍ଣନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ପାପ ଦୁର୍ଦ୍ୱାରା ନାହିଁ; କୃଷ୍ଣନାମ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। କୃଷ୍ଣନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଏହାର ଉପରେ କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ ନାହିଁ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହାପ୍ରସାଦ ଖାଇ, ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଲେ, ମଣିଷ ବିଷ୍ଣୁ ହୋଇଯାଏ, ଯମଙ୍କ ଦୁଃଖ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ହରିଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ପୂଜା କରିବା ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ; ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଏକାତ୍ମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ତେଣୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖ, ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଦେବତା ସମାନ ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟାନକ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏମାନେ କୁହନ୍ତି ନାହିଁ, ଚାହେ ମୂଢ଼, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା କେଶବଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ଏକ ଶ୍ୱପଚକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି; ସମସ୍ତ ପାପର ଅଗ୍ନି ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ। ମହାପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୃଷ୍ଣନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ନାମରେ ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ ଅଛନ୍ତି। ଧର୍ମଜନମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ସ୍ଥାପନ କଲେ; ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ କିବା ସହଜତା କିମ୍ବା ଅସହଜତା ଦେଖି ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ଫଳର ଭାର ଦେଖି, ସେମାନେ ଅନେକ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି; ତେଣୁ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବା ଓ ତାଙ୍କ ନାମରେ ନିବେଦିତ ହେବା ଉଚିତ। ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ପୂଜକକୁ ପ୍ରଭୁ ପଛରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ଛାତିରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ହରିନାମର ମହାବଜ୍ର ପାପର ପାହାଡ଼କୁ ଭଙ୍ଗ କରେ। ତାଙ୍କ ଚରଣ ଫଳଦାୟକ, ଯେଉଁ ଚରଣ ହରିଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ଚଲେ; ଯେଉଁ ହାତ ପୂଜା କରେ, ସେହି ହାତ ଧନ୍ୟ। ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ମୁଣ୍ଡ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ହରିଙ୍କୁ ଗାଇଥିବା ଜିହ୍ବା ଧନ୍ୟ; ମନ ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ଲାଗିଥିଲେ, ମନ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ହରିନାମ ଶୁଣିଲେ ଯେଉଁ କେଶ ଖଡ଼ି ହୁଏ, ଏହି ଅଞ୍ଜଳି ଲାଗି ଆଖିରୁ ଝରିଥିବା ଲୁହ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦୟାର ଫଳ। ଅନେକ ଲୋକ ଭାଗ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଭ୍ରମିତ, କୃଷ୍ଣନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ତଥାପି ସେମାନେ ଏହା ଚାହନ୍ତି ନାହିଁ। ଅଶୁଦ୍ଧ ଲୋକମାନେ ନାରୀ ସଙ୍ଗରେ ଲାଗି ଭ୍ରମିତ, କୃଷ୍ଣନାମ ଶୁଣିଲେ ତାଙ୍କ ଚର୍ମ ଖଡ଼ି ହୁଏ ନାହିଁ। ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅବୈଶିଷ୍ଟ, ପୁତ୍ର ଆଦିର ଶୋକରେ ଭାସି, ଅନେକ ଲୁହ ଝରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣନାମ ଗାଇ ଲୁହ ଝରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଜନ୍ମରେ ଜିହ୍ବା ମିଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୃଷ୍ଣନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିନାହିଁ, ମୁକ୍ତିର ସାଧନ ମିଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଲସତାରେ ଖୋଇଯାନ୍ତି। ତେଣୁ, ଏକ ଜନ ଉଦ୍ୟମ କରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କର୍ମଯୋଗରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; କର୍ମଯୋଗରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ବିଷ୍ଣୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଯେପରିକି ମଣିଷ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ, ପାନ, ଉପସ୍ଥାନ କରି ଫଳ ଲାଭ କରେ, ସେହି ଫଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସେବା କରି ମିଳେ। ହରିଙ୍କୁ କର୍ମଯୋଗରେ ପୂଜା କରୁଥିବା ଲୋକ ଧନ୍ୟ। ତେଣୁ, ମୁନିମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କର, ଶୁଭର ମୂଳ ଅନ୍ତିମ ଉତ୍ସ ତିନି। ଏପରି ଭାବରେ, ପଦ୍ମପୁରାଣର ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡର ‘ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିର ସ୍ତୁତି’ ନାମକ ପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପରେ ମୁନିମାନେ ସୂତଜୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଏ ସୂତ, କର୍ମଯୋଗ କିପରି କରାଯାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରାଯାଏ? ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକ କିପରି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶୁଭ ଉପାୟରେ ପୂଜା କରିବେ? ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷା ଓ ଧର୍ମର ସଂଗ୍ରହ ହୁଏ।