ଏକ ସମୟର କଥା, ଜଣେ ନିଷ୍କାମ, ନିର୍ମୋହ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଦ୍ୱେଷରହିତ ବ୍ୟକ୍ତି ସଦା ଗୀତାର ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ ପାଠ କରୁଥିଲେ। ଏହି ମହତ୍ ସଂସ୍କାରରେ, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଅନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ସେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। ଗୀତା ପଢିବା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଦେହ ଓ ମନ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣେ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ହେଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଗୀତାର ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟର ମହିମାରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛିତ ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ପାରିବ। ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ ବଡ ଆନନ୍ଦରେ ଦୁଇଁଜଣେ ଦେବ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ବିଷ୍ଣୁ ଧାମକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏହିଭଳି ଗୀତା ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ବିଭାଗରେ, ପଦ୍ମପୁରାଣର ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡର ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଉଛି। ପରେ, ଈଶ୍ୱର ଭବାନୀଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି କହିବି, ହସୁଥିବା ଭବାନୀ, ଗୀତାର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ। ପୃଥିବୀରେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅଞ୍ଚଳ କଶ୍ମୀର, ତାହାର ରାଜଧାନୀ ସରସ୍ୱତୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ। ସେଠି ସ୍ଥିତି ନେଇ, ବାଣୀଦେବୀ ହଁସ ରେ ଚଢ଼ି, ସାବିତ୍ରୀ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ପୂଜିତ ହୋଇ, ଲୋକଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଦେଇଥାନ୍ତି। ସେଠି, ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ କୁମ୍କୁମ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିଲେ, ହଁସ ପଖ ର ପ୍ରସ୍ପୁଟିତ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ମିଳେ। ତାଙ୍କ ଦୟାରେ, ସଂସ୍କୃତ ଭାଷା କଥା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଭାଷା ସେ ତୁରନ୍ତ ଓ ନିରନ୍ତର ବୁଝିପାରନ୍ତି, ଯେପରି ଏହା କିଛି ଉତ୍ସବ ଦିନ। ସକାଳେ ଘର ଅଙ୍ଗଣାରୁ ଉଠୁଥିବା ସିନ୍ଦୂର ଧୂଳିରେ, ସମସ୍ତଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଠି ଥିଲେ ଏକ ରାଜା, ନାମ ଶୌର୍ୟବର୍ମା, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ ଏବଂ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟଭିତ ହୁଏ। ସିମ୍ହଳ ଦ୍ୱୀପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ସିମ୍ହପରାକ୍ରମ, ଅନ୍ୟ ନାମ ଭିକ୍ରମଭେତାଳ, ଯିଏ କଳାରେ ମହାଧନୀ ଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇଁ ରାଜା ଦେଶ ଦେଶର ଅନନ୍ୟ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ଆପସରେ ମିତ୍ରତା ବଢ଼ାଇଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ଶୌର୍ୟବର୍ମା ମିତ୍ରତାର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଦୁଇଟି ଶିକାରୀ କୁକୁର ଭିକ୍ରମଭେତାଳଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ତାହାର ଉତ୍ତରରେ, ସେ ଏକାଧିକ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା, ଜହ୍ନ ଓ ବିଳ୍ୱଳି ବନ୍ଦା ଦେଇଲେ। ଏକ ଦିନ ରାଜା ଭିକ୍ରମଭେତାଳ ମହାର୍ଥ ପାଳଙ୍କୁ ଚଢ଼ି, ସୁନ୍ଦର ଚାମର ଓ ଶବ୍ଦମୟ ଢୋଳ ତଳରେ, ଶିକାର କ୍ରୀଡ଼ା ପାଇଁ ଦୁଇ କୁକୁର ନେଇ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପଣ ଲଗାଇ, ଏକ ଶଶକ ଛାଡ଼ାଯିବା ସହ ବଡ ଉତ୍ସାହ ହେଲା। ରାଜା ଓ ଏକ ସମାନ ବୟସର ରାଜପୁତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଡ ଶର୍ତ୍ତ ଲଗିଲା। ରାଜା ପାଳଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଜୟମାଳା ଭାବରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ନିଜ କୁକୁରକୁ ଦୌଡ଼ାଇଲେ। ରାଜପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ନିଜ କୁକୁରକୁ ଚାଲିଦେଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ଦେଖିଥିବାବେଳେ, ଦୁଇ କୁକୁର ଅତି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଦୌଡ଼ିଲେ। ଶଶକ ଅତିକ୍ରମ କରି ଏକ ବଡ ଗଡ଼ିକୁ ପଡ଼ିଗଲା, ତଥାପି କୁକୁର ତାହାକୁ ଧରିଲା ନାହିଁ। ପରେ ଶଶକ ଆଉ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଉଠିଲା, କିନ୍ତୁ ରାଜାଙ୍କ କୁକୁର ରେଷାରେ ତାହାକୁ ଧରିଲା। ଶଶକ ଫୁସୁଡ଼ି ହେଉଥିବାବେଳେ, ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ କୁକୁର ମଧ୍ୟ ତାହାର ଗଳା ଧରିଲା। ସମସ୍ତେ ‘ଆମେ ଜିତିଛୁ’ ବୋଲି କହିବା ସମୟରେ, ଭୟରେ କୁକୁର ଶଶକକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା। ଦାନ୍ତର ଘାଏଁ ରୁ ରକ୍ତ ବହୁଥିବା ଶଶକ ମାଟି ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲା। କୁକୁର ଭୟରେ ମାଟିକୁ ଘ୍ରାଣ କରି, ଶଶକକୁ ଖୋଜିଲା, ଶଶକ ଭୟରେ ଅତି ଅଳ୍ପ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲା। ସେଠାରେ କମ୍ଫର, କଦଳୀ, ବନଶୁକର ଓ ବାଘ ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ଏବଂ ହଳକା ପବନ ଚଳିଥିଲା। କେତକୀ ମୁଞ୍ଚ ର ପୁଷ୍ପର ଗନ୍ଧ ଉପରେ ଛାୟା ଦେଉଥିଲା। ନାଡ଼ିଆ ଫଳ ଆପଣେ ଛାଡ଼ିଯାଉଥିଲା, ଗଛ ଉପରେ ରହୁଥିବା ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ପକ୍କ ଆମ୍ବ ଖାଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ। ସିଂହ ଓ ହାତୀ ଏକଠି ଖେଳୁଥିଲେ, ନାଗ ମୟୂର ଚଢ଼ାରେ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ଯାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ବତ୍ସ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ନିରନ୍ତର ପଢ଼ୁଥିଲେ। ସେଠି, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ଚରଣ ଧୁଆଁ ପାଣିରେ ଶଶକ ଦେହ ଧୋଇ, ଅତି କ୍ଷୀଣ ଅବସ୍ଥାରେ ମାଟି ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲା। କିନ୍ତୁ କେବଳ ଏହି ମାଟି ସ୍ପର୍ଶ କରି, ତାହାର ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ର ଶେଷ ହେଲା; ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ଶଶକ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲା। ତାପରେ, ମାଟି ଲଗି ଥିବା କୁକୁର ମଧ୍ୟ, ତାହାର ଦେହ ଉପରେ ମାଟି ଲାଗିଥିବାବେଳେ, ଭୋକ ଓ ତିର୍ଷ୍ଣାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ କୁକୁର ଦେହ ଛାଡ଼ିଦେଲା। ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଗାନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲା। ତାପରେ, ସ୍ୱକନ୍ଧରା ନାମକ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଶିଷ୍ୟ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଗତି ଦେଖି ହସି ପଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଶତ୍ରୁତାର କାରଣ ଉପରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରି ଚିନ୍ତା କଲେ।