ଏକ ସମୟର କଥା, ଦୁଇ ଜଣ ଦୁଷ୍ଟ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଅପରାଧର ଫଳରେ ଅଜୟ ନରକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲେ । ଏହା ପରେ, ସେ ପୁରୁଷ ଜଣ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ଗୃଦ୍ଧ ପକ୍ଷୀ ହିସାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ତାଙ୍କ ସାଥୀ ଜଣୀ ମଧ୍ୟ ଗୁଦ୍ଦ୍ୱୟା ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଦେହ ଛାଡିଦେଲେ । ଦୁଇଜଣ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ଏହା ପରେ ଭୟଙ୍କର ନରକ ଭୋଗି, ସେ ଜଣୀ ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ପରିକିଆ ପକ୍ଷୀ ହିସାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ତାଙ୍କର ଚିତ୍ତ ଅନ୍ନ ଚାଲି ଉଠି, ଏଠା ଉଠା ଘୁଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସେ ଗୃଦ୍ଧ, ତାଙ୍କର ପୁରୁଣା ଶତ୍ରୁତା ମନେ ପକାଇ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନଖରେ ଏହି ପରିକିଆକୁ ଫାଡିଦେଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ପରିକିଆ ଜଳ ଭରା ମଣ୍ଡ ଭିତରେ ପଡ଼ିଗଲା । ଗୃଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆଗେ ଆସି, ତାଙ୍କର ତାଳନ୍ ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ତାଙ୍କର ସାଥୀ ଛାଡି ଦେବା ପରେ, ଗୃଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ ମଣ୍ଡ ଭିତର ଜଳରେ ଜୀବନ ହରାଇଲେ । ଦୁଇ ଜଣ ଏଠି ଡୁବିଗଲେ । ତାଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୂର ଚରିତ୍ର ଦେଖି, ଯମର ଦୂତମାନେ ଦୁଇଜଣକୁ ପିତୃଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ । ତାଙ୍କର ପୁରୁଣା ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ମନେ ପକାଇ, ଭୟରେ ସେମାନେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ । ଯମ, ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଘୃଣିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଏହି ନ୍ୟାସ୍ତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଏକ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି । ତେଣୁ, ତାଙ୍କର ଅନେକ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ରୁ ଦୁଃଖିତ ମନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯମ ଦୁଇଜଣକୁ ଏପ୍ରାପ୍ତ ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ । ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରା ମନରେ, ତାଙ୍କର ନିଜ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ମନେ କରି, ଦୁଇଜଣ ଅନୁଗତ ହୋଇ, ବୈବସ୍ବତଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଆମେ ଅଗ୍ରହିତ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛୁ, ତଥାପି ସମସ୍ତଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଲୋକକୁ କିପରି ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲୁ?" ବୈବସ୍ବତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଏକ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ସଂନ୍ୟାସୀ ଥିଲେ, ସେ ନିଜେ ଏକା, ଅସଙ୍ଗ, ଶାନ୍ତ, ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଶୂନ୍ୟ, ସଦା ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ ଗୀତା ପାଠ କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟରେ, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ପବିତ୍ର ହୋଇ, ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କଲେ । ଏଠିକି, ଏକ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଶୁଣି ଦେହ ଛାଡି ଦେଇଥିଲେ । ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ମଣ୍ଡ ର ଜଳ ପାଇଥିଲେ, ଗୀତା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଶରୀର ଓ ମନରେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ । ଏହିପରି, ଗୀତାର ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟର ମହିମା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ତୁମେ ତୁମ ଇଚ୍ଛିତ ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ପାରିବା ।" ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ଦୁଇଜଣ ଆନନ୍ଦରେ ଦେବ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ । ଏହିପରି, ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡର ଗୀତା ମହିମା ଅଂଶର ଏକ ଶତ ଉଣାଶୀ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା । ଏହା ପରେ, ଈଶ୍ୱର ଭବାନୀଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଏବେ ମୁଁ ସଂସାର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏକ ଅନ୍ୟ ଉପଦେଶ ଦେବି, ହସୁଥିବା ମୁଖରେ, ଗୀତାର ଚୌଦ୍ଦ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଅତି ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ ।" ପୃଥିବୀରେ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅଞ୍ଚଳ ହେଉଛି କଶ୍ମୀର ଏବଂ ତାହାର ରାଜଧାନୀ ସରସ୍ୱତୀ ଅତି ମନୋହର । ସେଠି, ବାଣୀ ଦେବୀ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ହଂସ ଉପରେ ବସି, ସାବିତ୍ରୀ ସୂକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇ, ବ୍ରହ୍ମ ଲୋକ ଦେଇଥାନ୍ତି । ସରସ୍ୱତୀଙ୍କର ମନ୍ଦାର ଚରଣରେ ସେବା କଲେ, ହଂସର ପଙ୍ଖରୁ ଉଠିଥିବା ବସନ୍ତ ଗନ୍ଧରେ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ । ସେଠି, ସଂସ୍କୃତ ଭାଷା କଥା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଭାଷା ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସବ ଦିନର ଭଳି ସତତ ଏବଂ ସହଜରେ ବୁଝାଯାଏ । ପ୍ରଭାତରେ, ଗୃହ ଦ୍ୱାରରୁ ଉଠିଥିବା ଶିଂଗାର ଧୂଳିରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ତିଆଁ ମନ୍ଦିର ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ ହୋଇଥିଲା । ସେଠି ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ନାମ ଶୌର୍ୟବର୍ମା, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ତୀବ୍ର ତୀର ବର୍ଷାରେ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥିଲେ । ସିଂହଳ ଦ୍ୱୀପରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ରାଜା ଥିଲେ, ନାମ ସିଂହପରାକ୍ରମ, ଯାହାକୁ ବିକ୍ରମବେତାଳ ଭି ଡାକୁଥିଲେ, ସେ ଅନେକ କଳାର ଧନ ଥିଲେ । ଏହି ଦୁଇ ରାଜା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଏକାଉଁତିକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉପହାର ଦେଇ ଏକାପର ମିତ୍ରତା ବଢ଼ାଇଲେ । ଏକ ଦିନ ଶୌର୍ୟବର୍ମା ମିତ୍ରତା ବାହାର କରି, ବିକ୍ରମବେତାଳଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ଶିକାର କୁକୁର ଦେଲେ । ବିକ୍ରମବେତାଳ ମଧ୍ୟ ଶୌର୍ୟବର୍ମାଙ୍କୁ ମଦ ଭରା ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା, ରତ୍ନ ଓ ଚାମର ଦେଇ ଉପହାର ପଠାଇଲେ । ଏକ ଦିନ, ସୁନ୍ଦର ଚାମର ଦେଇ, ସୁନା ଶୃଙ୍ଖଳ ଓ ଢୋଲ-ନାଗାଡ଼ା ଶବ୍ଦରେ ରାଜା ଦ୍ୱିପରେ ଶିକାର ଯାତ୍ରାରେ ଯାଇ, ଦୁଇଟି କୁକୁର ନେଇ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ସହ ମାଳିକା ବାଗିକୁ ଗଲେ । ସେଠି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଶାପ ଛାଡ଼ାଯାଇ, ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ସାହରେ ଅନେକ ଚର୍ଚ୍ଚା କଲେ । ଏକ ସମବୟସୀ ରାଜପୁତ୍ର ସହ, ରାଜା ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ବଡ଼ ଶାପ ରଖିଲେ । ପାଲକିରୁ ଉତରି, ବିଜୟ ମାଳାର ଗର୍ବରେ, ରାଜା ଶାପ ଉପରେ କୁକୁର ଛାଡ଼ିଲେ । ରାଜପୁତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କର କୁକୁର ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ବିଜୟ ମାଳା ଘୋଷଣା କରି ଥମିଗଲେ । ସମସ୍ତ ରାଜା ଦେଖିବାକୁ ଲାଗି, ଦୁଇ କୁକୁର ଅପରିଗଣ୍ୟ ଗତିରେ ଦୃଢ଼ ଦୃଢ଼ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଶାପ ଅତିକ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ଏକ ବଡ଼ ଗଡ଼ ଭିତରେ ପଡ଼ିଗଲା, କିନ୍ତୁ କୁକୁର ତାହାକୁ ଧରିଲା ନାହିଁ । ଶାପ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଉଠି ଦୌଡ଼ିଗଲା, ତେବେ ରାଜାଙ୍କର କୁକୁର ରାଗରେ ଫୁଲୁଥିବା ଶାପକୁ ଧରିଲା । ଶାପ ଦୌଡ଼ି ଯିବାକୁ ବେଳେ, ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ କୁକୁର ଗଳା ଦେଖି ଧରିଲା । "ଆମେ ନିଶ୍ଚିତ ଜିତିଛୁ!" ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ ହେବାରେ, ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ କୁକୁର ଭୟରେ ଶାପକୁ ମୁଁଠରୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା । ଦାନ୍ତର ଆଘାତରେ ଶାପ ର ଶରୀରରେ ଅନେକ ଘାଏ ହୋଇ, ରକ୍ତ ଝରିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଶାପ ଏକ ମାଟି ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଲା । ରାଜାଙ୍କ କୁକୁର ରାଗରେ ଧନ ଖୋଜି ମାଟି ଘୁଂଘୁଁ କଲା, ଦେଖିଲେ ଭୟରେ ଶାପ ଏକ ହାତ ଦୂରରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲା ।