ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୂର୍ତ୍ତି, ଝଟାଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସଦା ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର କରିବା, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଉପାସନା କରିବା ଏବଂ ବେଦମୟ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ଏଠାରେ ଯେଉଁଯେଉଁ ଯୋଗୀ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ଓ ନିୟମିତ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଛଅ ମାସରେ ଯୋଗସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ଏହିଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଶିବଙ୍କ ଉପାସନା କଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପରି ଭୟଙ୍କର ପାପ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ୱାନ୍ତି; ଏଠାର ନିର୍ମଳ ପିଶାଚମୋଚନ କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମହାଶାନ୍ତି ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଶଂକୁକର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ବୀ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରି ଶଂକରଙ୍କ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ। ସେ ଦିନ ଓ ରାତି ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରଣବ ଯାହା ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ, ଫୁଲ, ଧୂପ, ଷ୍ଟୁତି, ପ୍ରଣାମ ଓ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ, ଏହି ଯୋଗନିଷ୍ଠ ମହାତ୍ମା ଜୀବନଭର ଉପାସନା ନିୟମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ହଠାତ୍ ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ପ୍ରେତ ଆସିଛି, ଭୟଙ୍କର ଭୁଖରେ ପୀଡ଼ିତ। ସେହି ପ୍ରେତର ଦେହ ହାଡ଼ ଓ ଚର୍ମରେ ଢାକା, ପୁନଃପୁନଃ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଥିଲା। ଏହା ଦେଖି ଶଂକୁକର୍ଣ୍ଣ ମହାୟାନ କରୁଥିଲେ। ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠାରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?" ତାହାପରେ, ଭୁଖରେ ଦୁଃଖିତ ପିଶାଚ ଉତ୍ତର ଦେଲା—"ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲି, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ, ପୁଅ, ନାତି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୋ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ଘରକୁ ପୋଷଣ କରିବାରେ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ କେବେ ମହାଦେବଙ୍କୁ, ଗାଈ ବା ଅତିଥିକୁ ଉପାସନା କଲିନି; କୌଣସି ନୂନା ବା ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ କାମ କଲିନି। ଏକଥର ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ମୁଁ କାଶୀରେ ବୃଷଭାରୁଢ଼ ଭଗବାନ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ସ୍ପର୍ଶ କଲି, ପ୍ରଣାମ କଲି। ଏହା ପରେ ଶୀଘ୍ର ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା; ମୁଁ କେବେ ଯମର ଭୟାନକ ନିବାସ ଦେଖିନି। ଏବେ ତାପରେ ପୀଡ଼ିତ, ମୁଁ କି ଭଲ, କି ଖରାପ ଜାଣେ ନାହିଁ; ଯଦି ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବା କୌଣସି ଉପାୟ ଦେଖ, ପ୍ରଭୁ, ଦୟାକରି କର।" "ମୋ ପାଇଁ ଏହି କାମ କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। ମୁଁ ତୁମ ଶରଣେ ଆସିଛି।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଶଂକୁକର୍ଣ୍ଣ ସେହି ପିଶାଚକୁ କହିଲେ—"ତୁମେ ଏହି ଜଗତରେ ସବୁଠାରୁ ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ତୁମେ କେବେ ଭାଗ୍ୟବାନ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲ। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିଲ, ପ୍ରଣାମ କରିଥିଲ—ଭୂମିରେ ଅନ୍ୟ କିଏ ଏପରି କରିପାରିବ? ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ ତୁମେ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଛ। ବ୍ୟସ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଏହି କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କର, ଯାହାଫଳରେ ଏହି ଦୁର୍ଗତ ଜନ୍ମକୁ ଛାଡ଼ିପାରିବ।" ଦୟାମୟ ଋଷିଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ପିଶାଚ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଝଟାଧାରୀ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ଦିବ୍ୟ ଶାସକଙ୍କ ଧ୍ୟାନ କଲା। ଋଷିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେ କୁଣ୍ଡରେ ବିଲୀନ ହେଲା, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତ, ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା; ଏବଂ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ଚନ୍ଦ୍ରାଙ୍କିତ ଶିରୋଭୂଷଣ ସହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଗଲା। ସେ ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ବେଷ୍ଟିତ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଯୋଗୀମାନେ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା କରୁଥିଲେ; ଏହି ଭଗବାନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସମୟର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଭାମୟ କରୁଥିଲେ। ସିଦ୍ଧ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, କିନ୍ନରମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଫୁଲ ଓ ଜଳ ମିଶ୍ରିତ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏପରି ମହାମୁନିମାନେ ସ୍ଥୁତି କରି, ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାରେ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ସେ ତିନି ବେଦର ମୂଳ ରୁଦ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିବା ପରମ ମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପିଶାଚ ମୁକ୍ତ ହେବା ଦେଖି ଋଷି ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ମହାଦେବ, ଏକମାତ୍ର କବି ଓ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ପ୍ରଣାମ କରି, ଝଟାଧାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ—"ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି, କପର୍ଦ୍ଦିନ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ରକ୍ଷକ, ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ଅଭିଲାଷିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ପିଙ୍ଗଳବାହନ। ଆପଣ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ସାର, ହୃଦୟରେ ବିରାଜିତ, ସୁନାଳି, ଆଦିଯୋଗୀ; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି, ରୁଦ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଶରଣ, ମହାମୁନି, ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ, ଶୁଦ୍ଧ। ମୁଁ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି, ହଜାର ପାଦ, ଚକ୍ଷୁ, ମୁଣ୍ଡ ଓ ରୂପ ଧାରୀ, ଅନ୍ଧକାର ପାରେ, ପରମବ୍ରହ୍ମ, ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭର ନାଥ, ତ୍ରିନେତ୍ର। ଯାହାଠାରେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ ଘଟେ, ଯାହା ସମସ୍ତକୁ ମଙ୍ଗଳମୟ ଭାବେ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି—ମୁଁ ସଦା ସେହି ପରମ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଶରଣ ନେଉଛି। ଆପଣ ନିରାକାର, ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ରୂପର ପାରେ, ସ୍ୱୟଂସିଦ୍ଧ, ଚେତନାର ଏକମାତ୍ର ନାଥ, ଦ୍ୱିତୀୟ ନାହିଁ, ପରମ ପ୍ରଭୁ—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି, କାରଣ ଆପଣ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ଯେଉଁଯୋଗୀମାନେ ବୀଜାଶ୍ରିତ ଯୋଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ସମାଧିରେ ବିଲୀନ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି; ମୁଁ ସଦା ସେହି ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। ଯେଉଁଠାରେ ନାମ ଓ ରୂପର ବିଭେଦ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱରୂପ କୌଣସି ଦୃଶ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏନାହିଁ—ମୁଁ ସଦା ସେହି ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି; ଆପଣ, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି। ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଅନେକ ରୂପକୁ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି; ମୁଁ ସଦା ସେହି ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। ଯାହାଠାରୁ ପ୍ରକୃତି ଓ ପୁରୁଷ ଉଦ୍ଭବ, ଯାହାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ରୂପ ଅପାର ଓ ଆଲୋକରେ ବ୍ୟାପ୍ତ—ମୁଁ ତାହାକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। ମୁଁ ସଦା ଗୁହେଶ୍ୱର, ପ୍ରାଚୀନ ପାହାଡ଼ର ନାଥ, ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଶିବଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି, ଦୁଃଖହର, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର, ପିନାକଧାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।" ଏଭଳି କପର୍ଦ୍ଦିନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ଶଂକୁକର୍ଣ୍ଣ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ପରମ ପ୍ରଣବ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।