ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈଶ୍ୟ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ ଶୁଣ। ଏହା ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୀକୃତ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅମୃତ ଦାନ କରେ। ବୈଷ୍ଣବମାନେ କେବେ ବି ଯମ, ଯମର ଲୋକ କିମ୍ବା ସେଠିର ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ—ଏହି ନିଶ୍ଚିତ ସତ୍ୟ। ଯମ ନିଜେ ବାରମ୍ବାର ଏହି କଥା କହିଛନ୍ତି: “ବୈଷ୍ଣବମାନେ ମୋର ଅଧିନ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କୁ ସଦା ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ।” ଯେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ କେଶବଙ୍କୁ ଏକବାର ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରେ, ଦୁର୍ଘଟନାବଶତଃ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ କରିଥିବା, ମନ୍ଦ କର୍ମ କରିଥିବା କିମ୍ବା ସଦ୍ ଆଚରଣରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ତାଙ୍କୁ ଯମ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଘରେ ବୈଷ୍ଣବ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ସହ ସଂଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯମଙ୍କ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେମାନେ ସେହି ସଂଗରେ ପାପ ଲଗିଛନ୍ତି। ଏପରି ଦଣ୍ଡଧାରୀ ଦେବତା ବୈଶ୍ୟମାନେ ସଦା ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏହି କାରଣରୁ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯମର ନଗରକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଅତି ପାପୀ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ—ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଛଡ଼ା ନାହିଁ, ଯାହା ନରକ ମହାସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରେ। ବୈଷ୍ୟମାନେ ଏକ କୁକୁର-ଭକ୍ତ ଯେଉଁ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଏକ ବୈଷ୍ଣବ, ସମାଜ ବ୍ୟବସ୍ଥାରୁ ବାହାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରେ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନାମ, ଗୁଣ, କ୍ରୀଡା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଇଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଅଜାମିଳ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ “ନାରାୟଣ” ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମୋକ୍ଷ ପାଇଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘକାଳ ନରକରେ ଡୁବିଥିଲେ, ପିତୃପକ୍ଷ କିମ୍ବା ମାତୃପକ୍ଷରୁ, ସେମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ପୂଜା କରି ମୂଁହେଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଙ୍କର ସେବକ ହେଉଥିବା, କିମ୍ବା ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ବୈଷ୍ୟମାନେ, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଶାନ୍ତି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ବୈଷ୍ଣବ ଭକ୍ତର ଭୋଜନ ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ, ଏହି ଭୋଜନ ନ ମିଳିଲେ ଜଳ ପିଇବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ “ଗୋବିନ୍ଦ” ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ ଯମକୁ ଦେଖିବାକୁ ନାହିଁ; ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେକୁ ଦେଖିବାକୁ ନାହିଁ। ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର, ଧ୍ୟାନ, ଋଷି, ଛନ୍ଦ, ଦେବତା ସହିତ, ଶୁଭ ଦୀକ୍ଷା ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଅଷ୍ଟାକ୍ଷର ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ ଏବଂ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ। ଏମାନେ ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରି, ବ୍ରହ୍ମରେ ବିଳୀନ ହେଇ, ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ଲୋକରେ ବିଷ୍ଣୁର ଆକୃତିରେ ବସନ୍ତି। ହୃଦୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ, ଜଳରେ, ପ୍ରତିମାରେ କିମ୍ବା ତୀର୍ଥରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସଦା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା, ମଣି, ଚକ୍ର କିମ୍ବା ବଜ୍ରକୀଟ ତିଆରି କରିଥିବା ଶିଳାରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଶିଳା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଲୋକ, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ସମସ୍ତ ଶୁଭକୁ ଦାନ କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଚକ୍ର କିମ୍ବା ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ହଜାର ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ପରି ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ବେଦାନ୍ତ ସଦା ନିତ୍ୟ, ଆନନ୍ଦମୟ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ପ୍ରଭୁ କୁ ଗାଉଛି; ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାରେ ପୂଜା କରିଲେ ଏହି ଦୟା ଲୋକଙ୍କୁ ମିଳେ। ଯେପରିକି ବଡ଼ କାଠରେ ଅଗ୍ନି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ରହିଥାଏ, ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥଳରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ଏହିପରି ହରି ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ। ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରୁଥିବା, ଅଯୋଗ୍ୟ ବୈଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଶାଳଗ୍ରାମ ପୂଜା କରିଲେ ଯମର ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ହରି ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ମୀ କିମ୍ବା ନିଜ ଲୋକରେ ଏତେ ଆନନ୍ଦ ନ ନେଇ, ଯେତେ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାର ଚକ୍ରରେ ନେଇଥାନ୍ତି। ଯେ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାରେ ପ୍ରକଟ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିଛି ଏବଂ ଭୂମି ସମେତ ସମୁଦ୍ର ଦାନ କରିଛି। ବୈଶ୍ୟ, ଯଦି କୌଣସି ଲୋକ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଦ୍ୱାଦଶ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ପୂଜା କରନ୍ତି, ଏହାର ଫଳ ଶୁଣ। ଦ୍ୱାଦଶ ଶିଳା ପୂଜା ଏକ ଦିନରେ ଯେତେ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଏହା କୋଟି କୋଟି ଦ୍ୱାଦଶ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିମାକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମ ଦେଇ ଦ୍ୱାଦଶ ଥରେ ପୂଜା କରିବାର ଫଳ ସମାନ। ଯେଉଁମାନେ ଶତ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜୀବନ ଶେଷରେ ହରିଙ୍କ ଲୋକରେ ବିଶ୍ୱ ରାଜା ହେଇ ଜନ୍ମ ନେନ୍ତି। ଅତି ନିମ୍ନ ମନୁଷ୍ୟ, ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭରେ ଭରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ପୂଜା କରି ହରିଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ଆନନ୍ଦରେ ଶାଳଗ୍ରାମରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ତୀର୍ଥ, ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ନିଶ୍ଚୟ କିଛି ନାହିଁ; ଶାଳଗ୍ରାମ ପୂଜା କରିଲେ ଲୋକମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି। ଏକ ପାପୀ ବୈଶ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଶାଳଗ୍ରାମ ପୂଜା କରିଲେ ନରକ, ଗର୍ଭ, ପଶୁ ଅବସ୍ଥା, କିମ୍ବା କୀଟ ଜନ୍ମକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ଦୀକ୍ଷା ରିତି, ମନ୍ତ୍ର ଜାଣି, ନିୟମିତ ଅର୍ପଣ କରୁଥିବା ଲୋକ, ଗଙ୍ଗା, ଗୋଦାବରୀ, ରେବା ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ସମସ୍ତ ନଦୀମାନେ— ଏହି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ନଦୀ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାର ଜଳରେ ଉପକୃତ ଭାବରେ ବସନ୍ତି, ଭିନ୍ନ ଅର୍ପଣ, ଫୁଲ, ଧୂପ, ଦୀପ, ଚନ୍ଦନ ସହିତ।