ଏକ ଦିନ, ଏକ ବ୍ୟାପାରୀ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ବିଷୟରେ ଏକ ଦୂତଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣିଲେ—ସେ ତଳୱାରରେ କଟାଯାଉଛନ୍ତି, ମୁଠିରେ ମାରାଯାଉଛନ୍ତି, ପାଥର ଉପରେ ଚକ୍କି ହେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କୋଇଳା ଉପରେ ପୋଡ଼ାଯାଉଛନ୍ତି। ଏହି କଥା ଶୁଣି ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କ ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଭାଇଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ବିନୀତ ହେଲେ। ସେ ଦିବ୍ୟ ଦୂତଙ୍କୁ ମିଷ୍ଟି ଓ ଚତୁର କଥାରେ କହିଲେ, "ହେ ସଜ୍ଜନ, ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ସହ ଗୋଟିଏ ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ସାଥି ଚାଲିଲେ ମଧ୍ୟ ସେହି ମିତ୍ରତାର ଫଳ ମିଳେ। ଆମର ଏହି ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଦୃଢ଼ କରି ଆପଣ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଆପଣ ସବୁଠୁ ଜ୍ଞାନୀ, ତେଣୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ଲୋକେ କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯମଲୋକ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି? ଦୟାକରି ଏହି ଉତ୍ତର ଦିଅ।" ଦୂତ କହିଲେ, "ତୁମେ ଠିକ୍ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ହେ ବ୍ୟାପାରୀ; ଏବେ ତୁମର ପାପ ଶୁନ୍ୟ। ଯେଉଁବେଳେ ହୃଦୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ମୁଁ ସଦା ସେବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ତଥାପି ତୁମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରୁ ଯେତେ ଦୂର ପାରିବି, କହିବି। ଯେଉଁମାନେ କୌଣସି ସମୟରେ, କୌଣସି ଅବସ୍ଥାରେ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ କିମ୍ବା କଥାରେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ କଦାଚିତ୍ ଯମଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ବେଦାଧ୍ୟୟନ, ଦାନ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ କରି ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାଣୀହିଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ହିଂସାବିରତି ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ମହାନ ଦାନ—ଏହି କଥା ଋଷିମାନେ ସଦା କହନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦୟାଶୀଳ, ସେମାନେ ମାଛି, ସରୀସୃପ, କଟୁମକା ଜୀବ, ଏବଂ ମାନବକୁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପରି ଦେଖନ୍ତି। ଏମାନେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କୋଇଳା, ଲୋହାର କାଠି, ଭୟଙ୍କର ଯମଦୂତୀ କିମ୍ବା ଅପମଙ୍ଗଳକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ—ମୃତ୍ୟୁର ଆୟତନକୁ ଏଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଜଳରେ କିମ୍ବା ଭୂମିରେ ବସୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ନିଜ ପରି ପାଳନ କରିବା ପାଇଁ ହିଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖର ମାର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସେଉଁଠାରେ କିଏ କୁକୁର ମାଂସ ଖାଏ, କିଏ ପୁୟ-ରକ୍ତ ପିଏ, କିଏ ଚର୍ବିର ଦଳାରେ ଡୁବିଥାଏ, ତଳକୁ ଦେଖୁଥିବା କୀଟରେ କାମୁଡ଼ାଯାଉଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ପ୍ରତିଯୋଗୀଙ୍କୁ ମାରି, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଭକ୍ଷଣ କରି, ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି କ୍ଷୁଦ୍ର ଜନ୍ତୁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଶତଜନ୍ମ କୀଟ ଭାବେ ହେଇ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ରହି, ପରେ ଶତଜନ୍ମ ପଶୁ ଭାବେ ଉପରେ ଉଠନ୍ତି। ପରେ ସେମାନେ ଅନ୍ଧ, କଣ୍ଟା, କୁଞ୍ଚିତ, ଅଙ୍ଗହୀନ, ଦରିଦ୍ର ଏବଂ ପ୍ରାଣୀହିଂସାକାରୀ ମାନବ ଭାବେ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି। ଏହିପରି, ହେ ବୈଶ୍ୟ, ଏହି ଲୋକରେ ଓ ପରଲୋକରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଇଁ ଲୋକର ଆନନ୍ଦ ଚାହନ୍ତି, ଧର୍ମ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ କଦାଚିତ୍ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ—କାମ, ମନ, କଥାରେ। ପ୍ରାଣୀହିଂସାକାରୀ ଲୋକେ ଦୁଇଁ ଲୋକର ଉପଭୋଗ ପାଆନ୍ତି, କେଉଁଠି ହିଂସା କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଭୟ ନାହିଁ। ଯେପରି ନଦୀ ସିଧା କିମ୍ବା ବାକ୍ର ଯେଉଁଠି ହେଉ, ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଅହିଂସାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଉପସ୍ନାନ କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଦୀକ୍ଷା ନେଇଛନ୍ତି, ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୟହୀନ ହେବାକୁ ଦାନ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ବିମ୍ଶାଂବର ପ୍ରକାର। ଯେଉଁ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ମିଶ୍ର କରି ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯମଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଗୃହସ୍ଥ, ବନପ୍ରସ୍ଥ ଓ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ—ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଶିଖରରେ ବସନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପୁରୁଷ, ଚାରି ଵର୍ଣ୍ଣ ଓ ଚାରି ଆଶ୍ରମର ନିୟମ ପାଳନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା ଓ ଦାନରେ ଆନନ୍ଦ, ପଞ୍ଚମହାୟଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଦୟାଶୀଳ, ସେମାନେ କଦାଚିତ୍ ଯମଲୋକକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିଷୟ ଭୋଗରୁ ଦୂର, ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଅଗ୍ନିପୂଜା ରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ଭୟ ମୁହଁ, ବୀର, ଶତ୍ରୁମାଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପଥ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗକୁ। ଯେଉଁ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଅସହାୟ, ନାରୀ, ଦ୍ୱିଜ ଓ ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଅନ୍ଧ, ଲଙ୍ଗଡ଼ା, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ, ରୋଗୀ, ଅସହାୟ, ଦରିଦ୍ରଙ୍କୁ ସଦା ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ କାଦିରେ ଡୁବିଥିବା ଗାଈ କିମ୍ବା ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ଦ୍ୱିଜକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଗାଈ ପାଇଁ ଘାସ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଗାଈଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ଗାଈଙ୍କୁ ପୀଠ ଚଢ଼ାନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଗାଈ ପାଇଁ ଏକ ଛୋଟ ଗଡ଼ା କୁହୁଁ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କଦାଚିତ୍ ଯମଲୋକ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନି, ଦେବ, ଗୁରୁ ଓ ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସେହି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଜଳକୁ ଉପଲବ୍ଧ କରାଯାଇଥିବା କୁଆଁ, ପୋଖରୀ, ଜଳାଶୟରେ ଅନନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଅଛି; ଯେଉଁଠି ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜଳପାନ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ମନମତାଭାବେ ଭୂମିରେ ଚାଲନ୍ତି। ସେମାନେ ଦାନରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ଯେଉଁଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀ ଜଳପାନ କରନ୍ତି, ସେତେ ପୁଣ୍ୟ ବଢ଼ିଯାଏ। ଏହିପରି ଧର୍ମ ପାଳନ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ; ଜଳ ହେଉଛି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଜୀବନ, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ଜଳରେ ବସିଛି। ପ୍ରତିଦିନ ବିଶୁଦ୍ଧ ଉପସ୍ନାନ କଲେ ପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି; ପ୍ରାତଃକାଳୀନ ସ୍ନାନ ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତଃ ମଳ ଦୂର କରେ।