ଏହିପରି ଗଭୀର ରାତି, ମହାନ ନାରୀମାନେ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଅଶାନ୍ତିରେ ଏକ ଯୁଗ ପରି ଦୀର୍ଘ ରାତି କେମିତି ଯିବେ, ତାହା ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କର ମନ ଜ୍ୱର ଭଳି ଅଶାନ୍ତିରେ ତଳିଯାଇଥିଲା। ପ୍ରଭାତେ ଆକାଶର ମଣି ଦେଖି, ନିଜ ଜୀବନ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ସେମାନେ ମାନେ ନିଜ ମାଆଙ୍କୁ ଜଣାଇ ନିଜ ଗୌରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାକୁ ଗଲେ। ନିୟମିତ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରି, ଫୁଲ ଓ ଧୂପ ଦେଇ, ପୁନି ଦେବୀଙ୍କର ପୂଜା କରି, ସେମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମରୁ ଏଠାରେ ଏକ ପରିସ୍କାର ଝିଅରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ରାତି ଶେଷ ହେବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗକୁ ଦେଖି, ଝିଅମାନେ ପଦ୍ମ ଭଳି ଫୁଲିଯାଇ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ ଏଠାରେ ଗିଅି, ଏହି ଯୁବକ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀଙ୍କୁ ଦୁଇପାର୍ଶ୍ୱରୁ ନିଜ ହାତ ଦେଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଗତକାଲି ଚାଲିଗଲ ଥିଲ, ଆଜି ଆଉ ଚାଲିପାରିବ ନାହିଁ। ଆମେ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧିଛୁ—ଏଠାରେ ତୁମ ପାଇଁ ଆଉ ଚିନ୍ତା ନାହିଁ।" ବ୍ରାହ୍ମଣ, ହସି ହସି ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, "ତୁମର କଥା ଶୁଭ, ମନୋହର ଓ ଦୟାଳୁ।" "କିନ୍ତୁ, ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ଅଶ୍ରମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ପାଇଁ ମୋର ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ ହେବ। ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଶିଷ୍ୟତାରେ ଲଗିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଗୁରୁ ଆଶ୍ରମରେ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଆଶ୍ରମରେ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ ମନେ କରୁଛି; ଏଠାରେ ବିବାହ ଧର୍ମ ନୁହେଁ, ଓ ଝିଅମାନେ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନାରୀମାନେ ଅନ୍ତରରୁ ଆଶା କରି, ବସନ୍ତ ଋତୁର କୋଇଲି ଭଳି, ଉତ୍ତର ଦେଲେ। "ଧର୍ମରୁ ଧନ, ଧନରୁ କାମ, କାମରୁ ସୁଖର ଫଳ ମିଳେ—ଏଭଳି ବିଦ୍ୱାନମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଅଭିଲାଷୀ, ଧର୍ମର ଅଧିକତା ପାଇଛି, ସେ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ। ଏହି ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଭୋଗ କର।" ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, "ତୁମର କଥା ସତ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ମୋ ବ୍ରତ ମୋ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ। ଗୁରୁଙ୍କର ଅନୁମତି ପାଇଲେ, ମୁଁ ବିବାହ କରିବି; ତା'ପରେ ନୁହେଁ।" ସେମାନେ ପୁନି କହିଲେ, "ତୁମେ ଏକ ମୂଢ, ହେ ଶୋଭାମାନ!" "ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଔଷଧ, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ମନର ରସ, ସିଦ୍ଧି, ଧନ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୁଳ, ଉତ୍ତମ ନାରୀ, ମନ୍ତ୍ର, ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ତତ୍ତ୍ୱ—ଏହି ସବୁ ଯେତେବେଳେ ଏକାଠି ହୁଏ, ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଏହାକୁ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ।" "ଯଦି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ, ଭାଗ୍ୟବଶତ, ସଫଳତା ଆଣେ, ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଅବହେଳାରେ ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ, ଏହିପରି ବିଳମ୍ବ ପ୍ରଶଂସିତ ନୁହେଁ।" "ବିଷରୁ ମଧୁ ନିଅ, ଅପବିତ୍ରରୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନିଅ, ନିମ୍ନ କୁଳରୁ ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ନିଅ, ଦୁର୍କୁଳରୁ ମଣି ଭଳି ନାରୀ ନିଅ।" "ଯେଉଁ ଝିଅମାନେ ଗଭୀର ସ୍ନେହ, ପବିତ୍ର କୁଳ, ମୃଦୁ ହୃଦୟ, ମଧୁର କଥା, ସ୍ଵୟମ୍ବର, ଶୋଭାମୟ ଆକୃତି, ଯୌବନରେ ଫୁଲିଥିବା—ସେମାନେ କେବଳ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଥାନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ।" "ଏଠାରେ ଆମେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଝିଅ, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଯୁବକ; ଏଠାରେ ଅସମ୍ଭବ ବ୍ୟବସ୍ଥା, ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମାତ୍ର ବୁଦ୍ଧିମାନ।" "ଏହିପରି, ଏବେ ନିଜ ଭାଗ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଗନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ କର; ନାହିଁ ହେଲେ ଜୀବନ ଚାଲିବ ନାହିଁ।" ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାତା, କହିଲେ, "ହେ କ୍ରିୟାମାନ ନୟନବତୀ, କିପରି ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ି ଲୋକ ଧନ ପାଇଁ ଚାଲିଯିବେ?" "ଧର୍ମ, ଧନ, କାମ, ମୋକ୍ଷ—ଏହି ଚାରିଟି ଫଳଦାୟୀ ଆଣିବାକୁ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ; ବିପରୀତ କାର୍ଯ୍ୟ ଫଳ ଦେଇନାହିଁ।" "ମୁଁ ବ୍ରତୀ ଭାବେ, ଅସମୟରେ, ଜନ୍ମାଧିକାରୀ ନାହିଁ; କାର୍ଯ୍ୟ ଫଳ ଦେଇନାହିଁ ଯଦି ଉଚିତ ସମୟ ଜଣାଯିବା ନାହିଁ।" "ଏହି ବିଷୟରେ ମୋ ମନ ଧର୍ମ ଚିନ୍ତନରେ ଲଗିଛି; ଏହିପରି, ଝିଅମାନେ, ଶୁଣ, ମୁଁ ସ୍ଵୟମ୍ବର ଚାହେଁ ନାହିଁ।" ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି, ଏକାଉଁ ଦେଖି, ପ୍ରମୋହିନୀ ତାଙ୍କ ହାତ ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କ ପାଦ ଧରିଲେ। ସୁଶୀଳା ଓ ସୁସ୍ୱରା ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ; ସୁତାରା ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରିକା ମୁହଁରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ଏହି ସବୁ ହେଲେ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଅଚଳ ରହିଲେ, ବିଶ୍ୱପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନି ଭଳି; କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ସେମାନେ ଉପରେ ଶାପ ଦେଲେ। "ତୁମେ ପିଶାଚି ଭଳି ମୋତେ ଚିପି ଧରିଛ; ଏହିପରି, ତୁମେ ପିଶାଚି ହେବ।" ଏପରି ଶୀଘ୍ର ଶାପ ଦେଇ, ସେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। "ଏହି ଅପରାଧ କାର୍ଯ୍ୟ କଣ ତୁମେ କଲ ଏକ ଦୋଷରହିତ ବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ? ତୁମେ ଏକ ଉପକୃତ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତି ଘୃଣିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ; ଲଜ୍ଜା ତୁମେ, ଧର୍ମନାଶକ!" "ଶୁଣାଯାଏ, ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରେମିକ, ଭକ୍ତ, କିମ୍ବା ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇଥାଏ, ସେ ଦୁଇ ଜଗତରେ ସୁଖ ନଷ୍ଟ କରିଥାଏ।" "ଏହିପରି, ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆମ ଶାପରୁ ପିଶାଚି ହେଉ!" ଏପରି କହି, ଝିଅମାନେ କ୍ରୋଧରେ ବିରକ୍ତ ହୋଇ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଲେ। ଏହିପରି, ତାଙ୍କର ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କ୍ରୋଧରେ, ଏହି ଝିଅମାନେ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଏହି ଝିଅରେ ପିଶାଚି ଓ ପିଶାଚ ହେଲେ। ସେ ପିଶାଚ ହେଲେ, ଝିଅମାନେ ପିଶାଚି ହେଲେ, ଭୟଙ୍କର କରୁନାରେ କାନ୍ଦିଲେ; ସେମାନେ ନିଜ ପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି। ଉଚିତ ସମୟରେ, ଭଲ କିମ୍ବା ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମିଳେ, ରାଜା, ଏହିପରି ନିଜ ଛାୟା ଭଳି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାରୁ ବଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଝିଅମାନେଙ୍କର ପିତା, ମାତା, ଭାଇମାନେ ଏଠାରେ ଏଠାରେ କାନ୍ଦି ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି; କାରଣ ଭାଗ୍ୟକୁ ଜୟ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟ। ସେହିଠୁ, ଏହି ପିଶାଚମାନେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ବହୁତ ଦୁଃଖରେ ଏଠାରେ ଏଠାରେ ଘୁଞ୍ଚି, ଝିଅର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ମହାନ ଋଷି ଲୋମଶ, ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସଯୋଗେ ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପିଶାଚମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଅଭାବରେ ତିବ୍ର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଏକଠା ହୋଇ ଖାଇବାକୁ ଚାହିଲେ।