ଓ ରାଜା, ପଞ୍ଚଜନା କନ୍ୟାମାନେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଯୁବକଙ୍କୁ ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଇ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—ଏହି ଯୁବକ କାମଦେବ ହେଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ସହ ରତି ନାହିଁ କି? କିମ୍ବା ସେ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ, ଯେମାନେ ସଦା ସଙ୍ଗରେ ଚଳିଥାନ୍ତି? କିମ୍ବା ସେ ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, କିମ୍ବା ସିଦ୍ଧ ଯେଉଁଠି ଚାହିଲେ ଯେଉଁଠି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି? କିମ୍ବା କୌଣସି ଋଷିପୁତ୍ର, କିମ୍ବା ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଶସ୍ତ ଜଣେ? କିମ୍ବା ସେ ତ କୃତିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା କୌଣସି ଦେବତା, ଭାଗ୍ୟବାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ, ପୂର୍ବଜନ୍ମର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଣ୍ଣିତ? ଯେପରି ଗୌରୀ ଆମ କନ୍ୟାମାନେ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପତି ଆଣିଥିଲେ, ଏହି ଦୟାର ତରଙ୍ଗରେ ଆମ ହୃଦୟ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଏହି ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁବକକୁ ମିଳିଛି। ଏହି କନ୍ୟାମାନେ କହିଲେ—“ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଛି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଚୟନ କରିଛ, ସେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଛି।” ଏପରି ରାଜା, ପଞ୍ଚ କନ୍ୟାମାନେ ଏଭଳି କଥା କହିଲେ। ସେଥିରେ, ଯୁବକ ଜଣେ ତାଙ୍କ midday କ୍ରିୟା ସମାପ୍ତ କରି, ଏସବୁ କଥା ଶୁଣି, ବିଚାର କରିଲେ—“କେମିତି ଭଲ ଫଳ ଆଣିପାରିବି?” ଗାଧି, ପରାଶର, କଣ୍ଡୁ, ଦେବଳ ଆଦି ସମସ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଋଷିମାନେ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଚମତ୍କାର କନ୍ୟାମାନେ ତାଙ୍କୁ ମନ୍ତଳିତ କରିଥିଲେ। ମକରକେତନ କାମଦେବ ନାରୀମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା କେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ପରାଜିତ ହୁଏନାହିଁ? ଜ୍ଞାନ, ନିରାପତ୍ତା, ମନସ୍ଥିରତା, ପରିବାର ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଏସବୁ ଯେତେବେଳେ ମନ ନାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମନ୍ତଳିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେଉଁଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟିକିଥାଏ। ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ପ୍ରବୃତ୍ତି ମଧ୍ୟ ଏପରି ମନ ମନ୍ତଳିତ ହେଇଯିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟିକିଥାଏ। ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଚଳାଚଳରେ ରତିମାନ୍ୟଙ୍କୁ ମନ୍ତଳିତ କରନ୍ତି, ତେବେ ଏହି କନ୍ୟାମାନେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଗୁଣରେ ଧର୍ମରକ୍ଷକ ଯୁବକକୁ ମନ୍ତଳିତ କରିଥିଲେ। ମୂଢ଼ମନା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ନାରୀଙ୍କ ଶରୀରରେ ସୌନ୍ଦର୍ୟ କଳ୍ପନା କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ମାଂସ, ରକ୍ତ, ମଳ, ମୂତ୍ର ଅଛି, ଗୁଣ ନାହିଁ, ଅଶୁଦ୍ଧ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନାରୀମାନେ କଠୋର କହିଛନ୍ତି; ଏହି କନ୍ୟାମାନେ ଆସିନଥିଲେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯୁବକ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ଏହି କନ୍ୟାମାନେ ନିକଟ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯୁବକ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯିଲେ। ତାଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ସେ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଏହି ଚମତ୍କାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, କନ୍ୟାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଭୟଭୀତ, ହରିଣୀ ପରି ଲଜ୍ଜାଳୁ ଚକ୍ଷୁରେ ସେମାନେ ଚାରିଦିଗରେ ଦେଖିଲେ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ ଆଶିଙ୍କା ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଲେ। କନ୍ୟାମାନେ କହିଲେ—“ସେ ନିଶ୍ଚୟ ମାୟା ଜାଣିଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଭ୍ରମ ବୁଝିଛନ୍ତି; ଦେଖିଲେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।” ସେମାନେ ଏପରି ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ। ଏହି ମହୁର୍ତ୍ତରେ, ବିୟୋଗର ଅଗ୍ନିରେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଜଳିଯିବାରେ, ଏକ ହରିତ ଜଙ୍ଗଲ ଦ୍ୱାରା ଦହିଯିବା ପରି ଅନୁଭବ କଲେ। ସେମାନେ ଦୟାର ଆଜ୍ଞା କରିଲେ—“ତୁମର ମାୟାକଳା ବଦ୍ଧ କର, ପ୍ରିୟ, ଶୀଘ୍ର ଦେଖାଯାଉ; ଏପରି ଲୁଚି ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” “ହାୟ! ତୁମକୁ ଆମେ ଦେଖିଲୁ, କୃତିକର୍ତ୍ତା ଆମ ପାଖକୁ ଆଣିଛନ୍ତି; ଏବେ ଆମେ ଜାଣିଲୁ ତୁମେ ଆମ ବଡ଼ ବିୟୋଗର କାରଣ, ଆମ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଛ।" “ତୁମ ହୃଦୟ ଏତେ କଠୋର କି? ତୁମ ମନ ଆମ ସହ ନାହିଁ କି? ପ୍ରିୟ, ତୁମେ କି ନିର୍ଦୟ? ତୁମେ କି ଆମ ହୃଦୟ ଚୋରି କରୁଛ?" "ତୁମେ ଆମ ପ୍ରତି କି ଚିନ୍ତା କରନାହିଁ? ତୁମେ କି ଆମକୁ ପରୀକ୍ଷା କରୁଛ? ତୁମ ପ୍ରକୃତି କି ନିଷ୍ଠୁର, କିମ୍ବା ତୁମେ ମାୟାରେ ପ୍ରବୀଣ?" "ତୁମେ କି ଜ୍ଞାନର ସୂକ୍ଷ୍ମତା ବୁଝି, ମନରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବା? କିମ୍ବା ବିଦାୟ ହେବା ପଥ ଜାଣନାହିଁ—ଏହିପରି କିମିତି?" "ଆମ ଦୋଷ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ କି ଆମ ପ୍ରତି କ୍ରୋଧିତ? ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣା ତୁମେ ଜାଣନାହିଁ କି?" "ହୃଦୟର ନାଥ, ଏବେ ଆମେ ତୁମକୁ ଦେଖିନଥିବାରେ ହରାଇଗଲୁ; ଆମେ ବଞ୍ଚୁନାହିଁ, କିମ୍ବା ବଞ୍ଚୁଛୁ, ଏହା କେବଳ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ।" "ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଗଲା, ଆମକୁ ଶୀଘ୍ର ନେଉ; ବ୍ରହ୍ମା ଆମକୁ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ବଞ୍ଚିଥିବାରେ, ଆମ ଆନନ୍ଦର ଅଙ୍କୁର କାଟିଦେଇଛି।" "ସମସ୍ତ ଉପାୟରେ ଆମେ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଆଜ୍ଞା କରୁଛୁ; ସମସ୍ତ ଦୟା କର, କାରଣ ଭଲ ଲୋକମାନେ କେଉଁଠି ଦୟାର ଶେଷ ଦେଖନାହିଁ।" ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି କନ୍ୟାମାନେ ଅନେକ ସମୟ ଅପେକ୍ଷା କରି, ପିତାଙ୍କ ଭୟରେ ଶୀଘ୍ର ଘରକୁ ଫେରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ପ୍ରେମର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧା, ବିୟୋଗରେ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଭରା, ସେମାନେ କିପରି ନିଜ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ନିଜ ମାଆଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ିଲେ; ମାଆମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଏହା କ’ଣ? କାହିଁକି ଏତେ ବିଳମ୍ବ?” କନ୍ୟାମାନେ କହିଲେ—“ମା, କିନ୍ନରୀମାନେ ସହିତ ଖେଳିବାରେ ଦିନ କେମିତି ଗଲା ଜାଣିପାରିଲୁ ନାହିଁ, ସ୍ପଷ୍ଟ ହ୍ରଦରେ।" "ପଥରେ ଆମେ କ୍ଲାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲୁ, ଏହି କ୍ଲାନ୍ତି ଆମକୁ ବିପଦ ଦେଲା। ବଡ଼ ଭ୍ରମରେ, କେହି ମଧ୍ୟ କିଛି କହିବା ସାହସ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।" ଏହି କଥା କହି, କନ୍ୟାମାନେ ମାଆଙ୍କ ସହ ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ଜୱାହର ମଞ୍ଚରେ ଶୁଇଲେ, ନିଜ ଭାବ ଲୁଚାଇ ମାଆଙ୍କ ସହ ନିର୍ମଳ କଥା କହିଲେ। ଏଠାରେ, କୌଣସି କନ୍ୟା ମୟୂରକୁ ନାଚିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଲେ ନାହିଁ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି କନ୍ୟା ଖାଇଁକୁ ଚାଁଚା କପଟରେ ତୁତୁକୁ କବିତା କହିଲେ ନାହିଁ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି କନ୍ୟା ମଙ୍ଗୁସକୁ ମାଲିଲେ ନାହିଁ, ମନା ସହ କଥା କହିଲେ ନାହିଁ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି କନ୍ୟା ଶାରସ ସହ ଖେଳିଲେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କଲେ ନାହିଁ, ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ପ୍ରାସାଦରେ ଯାଇଲେ ନାହିଁ; ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହ କଥା କହିଲେ ନାହିଁ, ଭିନା ଚାଲିଲେ ନାହିଁ। ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଛର ଫୁଲ, ଅଗ୍ନିପରି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମନ୍ଦାର ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଲାଗିଲେ ନାହିଁ।