ଏକ ସମୟର କଥା, ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ପବିତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି—ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଛି, "ହେ ଦେବତାମନ୍ଦ, ମୋ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଓ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଜନ୍ମ ନେବା ରାଜାମାନେ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ସେମାନେ ଜଗତର ଦୁଃଖର ସାଗରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଅନ୍ତୁ।" ସେ ନିଜେ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ବିଲିନ ହୋଇଛି, ରୋଗରେ ଭାଗି ହେବା ସମୟରେ ଯେପରି ଜଳ ଚଳିଥାଏ, ଜୀବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହୋଇ, ଏକ ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ ତଳେ ପଡ଼ିଛି। ସେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଛି—"ହେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଶେଷ ନାଗ ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିବା, ତୁମର ହାତ ମୋ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ; ଏହି ବ୍ରତର ଦ୍ୱାରା, ହେ ଦେବତାମନ୍ଦ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦିଅ।" ଏପରି ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଅର୍ପଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦେବାନ୍ତୁ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ସେମାନେ ଉପରେ ବିଦାୟ ଦେବା ପରେ, ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରି, ପରିବାର ସହିତ ଖାଇବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଦରିଦ୍ର ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ବ୍ରତ ନିୟମିତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସପ୍ତ ଜନ୍ମର ଏକତ୍ରିତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାନ୍ତି—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ଯେଉଁଠି ଏହି ପାପ ନାଶକ ବ୍ରତକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମାତ୍ର ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଏହି ଶୁଦ୍ଧ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ ସମ୍ବାଦ ପଠନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଓ ବ୍ରତର ଫଳ ପାନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଏହି ବ୍ରତକୁ ସଠିକ ସମୟରେ, ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ, ଯେଉଁ ସମ୍ଭବ ଉପାୟରେ, ଲୀଳାବତୀ ଓ ଋଷି ସହିତ, ଶ୍ରୀ ନୃସିଂହଙ୍କ ଦୟାରେ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରି ନିତ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ପାନ୍ତି; ଏବଂ ଯେଉଁଠି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ ଶ୍ରୀ ନୃସିଂହଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିତ୍ୟ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାନ୍ତି—ଏହା ଶ୍ରୀ ନୃସିଂହଙ୍କ ଦୟାର ଫଳ। "ହେ ଶ୍ରୀ ନୃସିଂହ, ତୁମର ରୂପ ବଡ଼, ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ଆସିପାରିବେ ନାହିଁ; ହେ ଭୈରବମାନଙ୍କ ନାଥ, ହରିଙ୍କ ଦୁଃଖ ନାଶକ, ଶିଶୁ ରୂପରେ ମୁଁ ତୁମେ ପାଇଁ ନମସ୍କାର କରେ; ଶିଶୁ ରୂପରେ ଥିବା ଶ୍ରୀ ନୃସିଂହଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିତ, ଆନନ୍ଦମୟ, ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଦେଖାଉଥିବା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଶବ୍ଦର ତତ୍ତ୍ୱ, ତୁମେ ପାଇଁ ନମସ୍କାର। ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳରେ ବସିଥିବା, ଦୟାର ସାଗର, ଚବିଶି ତତ୍ତ୍ୱରେ ରୂପ ନେଇଥିବା, କାଳ, ରୁଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିବା ତୁମେ ପାଇଁ ନମସ୍କାର। ବିଶ୍ୱର ଏକ ରୂପ, ମାନସିଂହ ରୂପରେ ଥିବା ଦେବ, ବିରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିବା, ତାଙ୍କ ଫୋରହେଡ୍ରେ ଧରିଥିବା ନୃସିଂହ ଦେବତାକୁ ନମସ୍କାର। ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦ୍ୱାଦଶ ଦ୍ୱିପ୍ତିମାନ ଚକ୍ର ଅଛି, ସେଠି ସିନ୍ଧୁ ନଦୀ ବିଶେଷ ପବିତ୍ର, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ମହାପବିତ୍ର। ତାଙ୍କ ନିକଟରେ, ମୂଲିସ୍ଥାନ ନାମକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନଗର ଅଛି, ଦେବମାନେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିବା ବୋଲି କହାଯାଏ। ସେଠି ମହାତ୍ମା ହାରିତ ଏବଂ ଲୀଳାବତୀ ଅଛନ୍ତି—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ସିନ୍ଧୁ ନଦୀ ନିକଟରେ ଏକ ଧ୍ୱନି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ କଳି ଯୁଗ ଆସିବା ପରେ, ବିଦେଶୀ ଅନ୍ୟାୟ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ସେଠି ରହିବେ। ଏଠି ଅନେକ ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ରହିବେ; ନୃସିଂହଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଯେପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଧ୍ୱନି ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲା, ସେପରି ଏଠି ମଧ୍ୟ ହେବ। ଯେଉଁଠି "ନୃସିଂହ! ନୃସିଂହ!" ବୋଲି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକିବେ, ଏପରି ଧ୍ୱନି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚୋର, ମଦପାନ କରିଥିବା, ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଜନାନୀ ନିକଟ ଯାଇଥିବା, ସେମାନେ ସିନ୍ଧୁ ନଦୀରେ ବିଶେଷ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ଶ୍ରୀ ନୃସିଂହଙ୍କ ଦୟାରେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ପାନ୍ତି। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ସେଠି ଦଶ ରାତି ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଧର୍ମକର୍ମ କରିଥିବା ବୋଲି ଜଣାଯିବେ; ମୋ ଶବ୍ଦ ଅସତ୍ୟ ନୁହେଁ। କଳି ଯୁଗରେ, ସେଠି ରହିଥିବା ଦ୍ୱିଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକମାନେ ବିଦେଶୀ ଦେଖାଯିବେ, ସେମାନେ ବେଦରୁ ବହିଷ୍କୃତ, ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ନିଶ୍ଚୟ; ସେମାନେ ମାଂସ ଖାଆନ୍ତି ଓ ସଦା ମଦପାନ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ସେମାନେ ଅଧର୍ମୀ, ଅତି ପାପୀ—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ; ଯେପରି ସନ୍ଧ୍ୟା ବନ୍ଦନା ବିନା ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଦରୁ ବହିଷ୍କୃତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏପରି। ସେଠି, ଦେବୀ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ବିଶାଳ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ନୃସିଂହ ନାମରେ; ଏହି ସ୍ଥାନର ଶ୍ରବଣ କରିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାନ୍ତି—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ଏପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରସଙ୍ଗ ପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡର ପଚାସ ହଜାର ପାଖରେ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏହି ଏକ ଶତ ସତରି ଚାରି ଅଧ୍ୟାୟ, "ନୃସିଂହ ଉତ୍ପତ୍ତି" ନାମରେ। ଏଠି ଶ୍ରୀ ଭଗବାନ କହିଲେ, "ଏପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆରମ୍ଭର କଥା ଏବେ ମୁଁ କହିଦେଲି; ଏବେ, ହେ ଇନ୍ଦିରା, ଅନ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟର ମହିମା ମଧ୍ୟ ଶୁଣ। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ପୁରନ୍ଦରା ନାମକ ଏକ ନଗର ଥିଲା, ଯାହା ପରମ୍ପରା ଅନୁସାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ସେଠି ଦେବଶର୍ମା ନାମକ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ସେ ପରମ୍ପରା ଅନୁସାରେ ଅତିଥିମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ, ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ବହୁ ଯଜ୍ଞ ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ, ତପସ୍ୱୀମାନେଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ। ସେ ବହୁ ଦିନ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତି ପାଇଲେ ନାହିଁ। ଉତ୍ତମ ଲାଭ ପାଇବା ଆଶାରେ, ସେ ପ୍ରତିଦିନ ତପସ୍ୱୀମାନେଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ, ସତ୍ୟରେ ଅଟଳ, ବହୁ ନିୟମରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ। ଏପରି କରିବା ସମୟରେ, ବହୁ ସମୟ ପରେ, କୌଣସି କର୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ଅନୁଭବ ଆଶାରୁ ମୁକ୍ତ, ନାକର ଟିପରେ ଦୃଷ୍ଟି, ମନ ଶାନ୍ତ, ସେ ଆନନ୍ଦମୟ ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ। ଦେବଶର୍ମା ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଚରଣ ଧରି, ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ଅତିଥି ସତ୍କାର କଲେ, ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ। ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଏହି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ପାଇଁ ନିର୍ବାଣ ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ।