ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ପରି ଏଠାରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଉପଯୁକ୍ତ ସଙ୍ଗୀ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱ ରୋଗ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ମନ ସଦା ଆନନ୍ଦମୟ। ଏହି ପୁଣ୍ୟଶାଳୀମାନେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ଏକ ହଜାର ଶତାବ୍ଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚନ୍ତି, ଏବଂ କେବେ ଏକାଠୁ ଅଲଗା ହେବାନି। ଏଠାରେ ଭାରୁଣ୍ଡ ନାମକ ଏକ ପକ୍ଷୀ ଅଛି, ଯାହାର ଚୁଞ୍ଚୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟଧିକ। ସେମାନେ ଅମୃତ ଉଠାଇ ଗୁହାରେ ରଖି ଦିଅନ୍ତି। ମୁନିମାନେ, ଏଭଳି ଉତ୍ତରକୁରୁ ଦେଶର ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଲା। ଏବେ ମୁଁ ମେରୁ ପାଖର ଅଞ୍ଚଳକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି। ଭଦ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କର ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ସ୍ଥଳୀ ଏଠାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭଦ୍ରଶାଳ ବନ ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ କଳା ଆମ୍ବ ଗଛ ଅଛି। ଏହି କଳା ଆମ୍ବ ଗଛଗୁଡ଼ିକ ଅତି ପୁଣ୍ୟମୟ, ସଦା ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥାଏ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଏବଂ ଏକ ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ଥାଏ। ଏଠାରେ ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ପୁରୁଷମାନେ ଧଳା ବର୍ଣ୍ଣର, ଅତ୍ୟଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ନାରୀମାନେ କମଳ ରଙ୍ଗର, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ। ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ଚାରି ପ୍ରକାରର ଚର୍ମର ଅଛନ୍ତି, ମୁକୁର ପରି ମୁହଁ, ଶରୀର ଚନ୍ଦ୍ରପରି ଶୀତଳ ଏବଂ ନୃତ୍ୟ-ସଙ୍ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଏଠାରେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜନମାୟୁ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ; କଳା ଆମ୍ବର ରସ ପାନ କରି ସେମାନେ ସଦା ଯୁବା ରହନ୍ତି। ନୀଳ ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣେ ଓ ନିଷଧର ଉତ୍ତରେ ସୁଦର୍ଶନ ନାମକ ମହା ଜମ୍ବୁ ଗଛ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ସିଦ୍ଧ-ଚାରଣମାନେ ଏଠାରେ ଅନୁଚରଣ କରନ୍ତି। ଏହା ପରେ ପୁରାତନ ଭୂମିର ନାମ ହେଉଛି ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ। ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ଏକ ହଜାର ଏବଂ ଏକଶ ଯୋଜନ ବିସ୍ତୃତ, ଏହା ମାଲ୍ୟବତ୍ ପର୍ବତର ପୂର୍ବ ଢାଲରେ ଅଛି। ମାଲ୍ୟବତ୍ ପର୍ବତ ପଞ୍ଚାଶ ହଜାର ଯୋଜନ ଦୀର୍ଘ, ଏଠାରେ ମହା ଚାନ୍ଦୀ ପରି ଦେହବାଳା ଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକରୁ ପତିତ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ, ଦିବ୍ୟ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଓ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗାମୀ ଶକ୍ତିବାନ। ଜୀବମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଏବଂ ଷଷ୍ଟି ଶତ ଜନ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଅରୁଣଙ୍କ ଆଗରେ ଯାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ମୁଡ଼ି ରଖନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଥିବା ଲୋକମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ତାପରେ ଋଷିମାନେ ପଚାରିଲେ, “ମନୁଷ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଓ ପର୍ବତମାନଙ୍କର ନାମ, ଏବଂ ପର୍ବତମାନେ କିଏ ବସନ୍ତି, ତାହା ଏକଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ ଆମକୁ କହ।" ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଶ୍ୱେତର ଦକ୍ଷିଣେ ଓ ନିଷଧର ଉତ୍ତରେ ରମଣକ ନାମକ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଏଠାରେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ବଂଶୀୟ, ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଏବଂ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଦଶ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ୍ତ, ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ମନ ରଖନ୍ତି। ନୀଳ ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣେ ଓ ନିଷଧର ଉତ୍ତରେ ହିରଣ୍ମୟ ନାମକ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ହୈରଣ୍ୱତୀ ନଦୀ ପହଁରେ। ଏଠାରେ ଗରୁଡ଼ର ରାଜା, ଯଜ୍ଞପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଲୋକ ବସନ୍ତି। ଏଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକ, ଆନନ୍ଦିତ ମନବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତପସ୍ବୀମାନେ ଏକାଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଅବଧି ଜୀବନ୍ତ। ସେମାନେ ଜୀବନର ମାପ ଅନୁଯାୟୀ ଦଶ ଶତ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚନ୍ତି। ଏଠାରେ ତିନିଟି ଶୁଦ୍ଧ ଶିଖର ଅଛି—ଏକଟି ମଣିମୟ, ଏକଟି ସୁନାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ନିର୍ମିତ, ଏକଟି ମଣିରେ ଭରି ରହିଛି, ମହଲରେ ଶୋଭିତ। ଏଠାରେ ଦୀପ୍ତିମୟୀ ପ୍ରଭା ଦେବୀ ସଦା ବସନ୍ତି, ଶଣ୍ଡିନୀ। ଶିଖରର ଉତ୍ତରେ, ସମୁଦ୍ର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଏଇରାବତ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି; ଏଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗତି କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ, ଏଠାରେ ମନୁଷ୍ୟ ନାହାନ୍ତି। ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରାମାନେ ଏଠାରେ ଦୀପ୍ତି ଭରି ଚମକନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କର ଦୀପ୍ତି, ରଙ୍ଗ ଏବଂ ଚକ୍ଷୁ ତରଳ କମଳର ପତ୍ର ପରି। ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ କମଳ ପତ୍ରର ଗନ୍ଧ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଅସିଦ୍ଧ, ସେମାନେ ଗନ୍ଧ ହରାଇଦିଅନ୍ତି, ଖାଦ୍ୟ ଥାଏ ନାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥାନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ଦେବଲୋକରୁ ପତିତ ଏବଂ ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ; ସେମାନେ ତେର ହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତ। ସେମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ଜୀବନ ମାପ ଅନୁଯାୟୀ ବଞ୍ଚନ୍ତି; ଏହିପରି, ଦୁଧର ସମୁଦ୍ରର ଉତ୍ତରେ, ହରି ଭଗବାନ୍ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ସୁନାର ରଥରେ ଉପବିଷ୍ଟ। ଏହି ରଥର ଆଠଟି ଚକ୍ର ଅଛି, ଦେବମାନେ ଚାଲାନ୍ତି, ଏହା ମନର ବେଗରେ ଗତି କରେ। ଭଗବାନ୍ ଅଗ୍ନିପରି ରଙ୍ଗର, ଅତି ଦୀପ୍ତିମୟ, ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା; ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ନାୟକ ଏବଂ ବ୍ୟାପକ। ସେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଓ ବାହ୍ୟ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ଓ କାରଣ; ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଆକାଶ, ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନି—ସମସ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଯଜ୍ଞ ତାଙ୍କୁ ଉପହାରିତ ହୁଏ, ତାଙ୍କର ମୁଖ ହେଉଛି ହବିର ଅଗ୍ନି। ଏପରେ ଋଷିମାନେ ପୁନି ପଚାରିଲେ, “ଏହି ଭାରତ ଭୂମି ପବିତ୍ର ଏବଂ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ; ଏହା ବିଷୟର ସମସ୍ତ କଥା ଆମକୁ କହ, କାରଣ ଆମଠାରେ ତୁମେ ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବନ୍ଦିତ।" ସୂତ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ଏହି ପରମ ଭାରତ ଭୂମିର କଥା କହିବି, ଯାହା ଦିବ୍ୟ ବନ୍ଧୁ ମନୁ, ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ପୃଥୁ ମହାପ୍ରଜ୍ଞ, ମହାତ୍ମା ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ, ଯୟାତି, ଅମ୍ବରୀଷ, ମନ୍ଧାତା, ନହୁଷ, ମୁଚୁକୁନ୍ଦ, କୁବେର, ସିନି, ଋଷଭ, ଇଳା, ନୃଗ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରସଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ କହିବି।