ଏକ ଦିନ, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାର ଭୟରେ ବିଶ୍ୱଦେବ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ପଦ୍ମର ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚି ରହିଲେ। ଏହି ପାପ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲା, ତେଣୁ ଶକ୍ର ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଗଲେ। ଶକ୍ର ସେହି ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ଛାଡିଲା ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ଏକ ନିଷ୍ପ୍ରଭ ଆକାରରେ ରହିଲେ। ତାପରେ, ଶକ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ଶିର ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଘଟଣାକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ମାନ୍ୟା ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି କହିଲେ, “ଓ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ମୁଁ କଣ କରିବି, ଆପଣ ମୋତେ ନିର୍ଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ।” ବ୍ରହ୍ମା ମୂଦ୍ରା ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ କଥାରେ ସତ୍ୟ ଓ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ କହିଲେ, “ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ମୁକ୍ତି ପାଉ; ଏହି କାମ ମୋ ପାଇଁ କର; ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ, କହ।” ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା କହିଲେ, “ଓ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡି ଦେବି; ମୋତେ ଏକ ନିବାସ ଦିଅନ୍ତୁ।” ମହାଦେବ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଏହାକୁ ମନ୍ତ୍ରଣା କରି, ଏହାକୁ ଦେବିବାକୁ ଅନୁମୋଦନ କଲେ। ଶକ୍ରଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତି ଦେବା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଅଗ୍ନିକୁ ଡାକି କହିଲେ, “ଓ ଜାତୱେଦସ୍, ଶକ୍ରଙ୍କ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କର।” ଅଗ୍ନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଓ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପାପରୁ ମୋର ମୁକ୍ତି କିପରି ହେବ? ମୁଁ ଏହା ସତ୍ୟ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଲୋକ ତୁମେ ଜ୍ୱଳି ରହିବା ବେଳେ ତୁମେ ଉପରେ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁ—ବୀଜ, ଔଷଧ, ତିଳ, ଫଳ, ମୂଳ, ହୋମକାଣ୍ଡ, କୁଶ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ—ବ୍ୟବହାର କରିବେ ନାହିଁ; ସେ ସମୟରେ ସେ ତୁମକୁ ଛାଡି ଦେବେ, ତୁମର ମନର ତାପ ଅପସାରିବ।” ଅଗ୍ନି ଏହି ଆଜ୍ଞାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଚାହିଁଥିବା ଫଳ ମିଳିଗଲା। ଏହାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଗଛ, ଔଷଧ ଓ ଘାସକୁ ଡାକି, ଏହି ବିଷୟରେ କଥା କହିଲେ। ସେମାନେ ଅଗ୍ନି ପରି ପିଡିତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ପିତାମହ, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାର ପାପ ଆମର ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ; ତେଣୁ ଆପଣ ଆମକୁ punah ମାରିବେ ନାହିଁ।” ସେମାନେ ଅଗ୍ନି, ଶୀତ, ପବନରେ ବର୍ଷା, କଟିବା ଓ ଚିରିବା ଦୁଃଖ ସହିଥାନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଯଦି କୌଣସି ଲୋକ ଭାରି ମୂଢ଼ତାରେ କାରଣ ଛଡ଼ା ତୁମକୁ କଟିବା କିମ୍ବା ଚିରିବା କରିବେ, ଏହି ପାପ ତାଙ୍କୁ ଯିବ।” ମହାଦେବ କହିଲେ, “ମହାପୁରୁଷମାନେ କହିଥିବାପରି, ଗଛ, ଔଷଧ ଓ ଘାସ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ।” ଏହାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଅପ୍ସରାମାନେକୁ ଡାକି, ମୂଦ୍ରା ଓ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, “ଏହି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଆପଣମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।” ଅପ୍ସରାମାନେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି, କିନ୍ତୁ ମୋର ମୁକ୍ତି ଆପଣ ବିଚାର କରନ୍ତୁ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଲୋକ ରଜସ୍ଵଳା ମହିଳାଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ଭୋଗ କରିବେ, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଦେବ।” ଅପ୍ସରାମାନେ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଦୀର୍ଘ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ତାଙ୍କ ନିଜ ନିବାସକୁ ଗଲେ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସହିତ ଖୁସି ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଜଳକୁ ଡାକି, ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, କହିଲେ, “ଓ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆମେ ଆସିଛୁ; ଆମକୁ ନିର୍ଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଏହି ଭୟଙ୍କର ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଯାଇଛି; ଆପଣମାନେ ଏହାର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।” ଜଳମାନେ କହିଲେ, “ଓ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ କହିଥିବାପରି ଆମେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ଆମର ମୁକ୍ତି ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଯଦି କୌଣସି ଲୋକ ମୂଢ଼ତାରେ ଜଳରେ କଫ, ମୁତ୍ର, ମଳ ତ୍ୟାଗ କରିବେ, ଏହି ପାପ ତାଙ୍କୁ ଯିବ; ତାପରେ ମୁକ୍ତି ହେବ।” ଦେବଗଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଶକ୍ର ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତି ହୋଇ ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ହେଲେ। ପୁରାତନ କାଳରେ ଏପରି ଭାବରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାର ପିଡାରେ ଅନୁଭୂତି କରିଥିଲେ; ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳରେ ତପସ୍ୟା କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ନେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ତାପରେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରି ପାପମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଭାବରେ ବାର୍ତ୍ରଘ୍ନୀ ତୀର୍ଥର ମହିମା ଦେଖାଗଲା। ଏହିଭଳି ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡର ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ଏକ ଶତ ଷଠି ଅଠ ଅଧ୍ୟାୟ, “ବାର୍ତ୍ରଘ୍ନୀର ମହିମା,” ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଲା। ତାପରେ, ଦିବ୍ୟ ନଦୀ ବାର୍ତ୍ରଘ୍ନୀ ଭଦ୍ରା ସହିତ ସଙ୍ଗମରୁ ଯାଇ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ, ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସମୁଦ୍ର ତାଙ୍କ ସ୍ନେହ ଚାହି, ଭଲପାଇବାରେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ଗଠନ କଲେ।