ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ହାତରେ ବଜ୍ରଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କର ହାତୀ ଉପରେ ଚଢି ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କ ସମ୍ନିପାତ ହେଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଭୟାନକ ଗର୍ଜନା କଲେ, ଏବଂ ବୃତ୍ରାସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବାବେଳେ, ଶକ୍ର ତାଙ୍କ ଉପରେ ବଜ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ବଜ୍ରଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ସଦୃଶ ଥିଲା, ଯାହା ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଥିବା ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କ ବିଧ୍ୱଂସ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭୟାନକ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇଗଲେ। ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କ ବିଧ୍ୱଂସ ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବଡ଼ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା। ଦାନବମହାରାଜ ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରି, ଶୁଭ ଇନ୍ଦ୍ର ଅମରମାନେ ସହିତ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଇ ଦିବ୍ୟନଗରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କ ଦେହରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ବାହାରିଲା। ଏହି ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟାନକ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲା—ଏଁ ମହାଭୟଙ୍କର ମୁହଁ, ବିକୃତ ଆକୃତି, ଅନ୍ଧକାର ଏବଂ ପିତାଳ ରଙ୍ଗର, ମୁଣ୍ଡମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, କ୍ଷୀଣ ଶରୀର, ରକ୍ତ ଲିପ୍ତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ ଏବଂ ମାଛ ଗନ୍ଧରେ ଦୁର୍ଗନ୍ଧିତ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦେବୀ ଏଭଳି ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦେବୀ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଗଳା ଧରି ଝପଟି ଧରିଲେ। ଏହି ଭୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚି ରହିଲେ ଏବଂ ବର୍ଷ ପରି ବହୁ ବର୍ଷ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ। ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦେବୀଙ୍କ ଚଂଗୁଳି ଠାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବିଶ୍ୱପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଶିର ନମାଇ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଘଟଣା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦେବୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ନିପାତ ହୋଇ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ଆପଣ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେବେ, ମୁଁ ତାହା କରିବି।” ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ—“ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କର, ଏହା ମୋ ପାଇଁ କର। ତୁମ ଇଚ୍ଛା କ’ଣ, ମୁଁ କ’ଣ କରିପାରିବି?” ତେବେ ତା ଦୁଷ୍କୃତି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା କହିଲା, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଠାରୁ ବିଦାୟ ନେବି; ମୋ ପାଇଁ ଏକ ନିବାସ ଦିଅନ୍ତୁ।” ତାପରେ ମହାଦେବ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଦୁହେଁ “ତଥାସ୍ତୁ” କହି ଅନୁମତି ଦେଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପରୁ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦୂର କରିବା ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହା ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅଗ୍ନିକୁ ଡାକି କହିଲେ, “ଓ ଜାତବେଦା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଗ୍ରହଣ କର।” ଅଗ୍ନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପାପରୁ ମୋର ମୁକ୍ତି କେମିତି ହେବ? ସତ୍ୟ କଥା ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।” ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଦହୁଛ, ତାଁଠାରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଆସିବେ, ସେମାନେ କଦାପି ତୁମକୁ ବୀଜ, ଔଷଧି, ତିଳ, ଫଳ, କାନ୍ଦ, ହୋମଦଣ୍ଡ, କିମ୍ବା କୁଶ ଉପଯୋଗ କରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ସେମାନେ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବେ। ଏହିପରି ତୁମ ମନର ଅଶାନ୍ତି ଦୂର ହେବ।” ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଅଗ୍ନି ଆଦେଶ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଲେ। ତାପରେ ବୃକ୍ଷ, ଔଷଧି ଏବଂ ଘାସମାନଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଡାକି, ଏହି କଥା କହିଲେ। ବୃକ୍ଷ, ଔଷଧି ଏବଂ ଘାସମାନେ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଆମେ ଗୃହଣ କରିଛୁ, ଏହିପରି ଆମକୁ ପୁନି ନ ମାରନ୍ତୁ। ଆମେ ଅଗ୍ନି, ଶୀତ, ବାୟୁଦ୍ୱାରା ବର୍ଷା, କଟିବା ଓ ଚିରିବା ସହିଥାଉଛୁ।” ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଯଦି କେହି ମନୁଷ୍ୟ ଅବିବେକରେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ତୁମକୁ କାଟିବା କିମ୍ବା ଚିରିବା କରେ, ସେହି ପାପ ତାଙ୍କୁ ଲାଗିବ।” ମହାଦେବ କହିଲେ, “ଏହିପରି ମହାପୁରୁଷମାନେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ବୃକ୍ଷ, ଔଷଧି ଏବଂ ଘାସମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପୁନି ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ।” ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କୁ ଡାକି, ମୃଦୁ ବାଣୀରେ କହିଲେ, “ଏହି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ବୃତ୍ରାସୁରଠାରୁ ଆସିଛି, ତାହାର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର।” ଅପ୍ସରାମାନେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆମେ ଏହି ପାପ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, କିନ୍ତୁ ଆମ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ଯେତେବେଳେ ହେବ, ତାହା ଭାବିବେ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କ ନାରୀ ସାଥି ସହ ଋତୁକାଳରେ ଯୁକ୍ତି କରିବେ, ଏହି ଦୁଷ୍କୃତି ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେବ। ଏହିପରି ତୁମ ମନର ଅଶାନ୍ତି ଶାନ୍ତ ହେବ।” ଅପ୍ସରାମାନେ “ତଥାସ୍ତୁ” କହି, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ପାର୍ବତୀ ସହ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ପୁନି ଜଳମାନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସମସ୍ତ ପାଣୀ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆସିଛୁ, ଆପଣ ଆମକୁ ଯାହା କରିବାକୁ କହିବେ, ଆମେ ତାହା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଏହି ଭୟାନକ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା, ଯାହା ବୃତ୍ରାସୁରଠାରୁ ଆସିଛି ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଛୁଇଁଛି, ତାହାର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର।