ହୁଣ୍ଡ ଦାନବ ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ଧରି ରାଜାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ହୁଣ୍ଡ ଦୌଡ଼ିଲେ, ରାଜା ତାଙ୍କର ତଳୱାର କାଟିଦେଲେ। ତା’ପରେ ରଜତ ଧାର ଥିବା ତୀରରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ଢାଳକୁ କାଟିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ ଥିବା ହୁଣ୍ଡ ଚାରିପାଖ ଦେଖିଲେ। ସେ ତୁରନ୍ତ ଏକ ଗଦା ଧରି, ତୀବ୍ର ତ୍ୱରାଣ୍ବିତ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ରାଜା ଏହି ଗଦାକୁ ବିଜୁଳି ଦଳି ଆସୁଥିବା ପରି ଦେଖିଲେ। ତା’ପରେ ନିଜ ପ୍ରଭାବ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ, ଦଶଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଓ ରଜତ ଧାର ଥିବା ଶର ଦ୍ୱାରା ଗଦାକୁ ଆକାଶରୁ ତଳକୁ ପଡ଼ାଇଦେଲେ। ଗଦା ଭୂମିରେ ଦଶ ଟିକୁଣ୍ଡା ହୋଇ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଲା। ଏହା ଦେଖି, ହୁଣ୍ଡ ଦାନବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଦା ଉଠାଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। କିନ୍ତୁ ରାଜା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାରରେ ତାଙ୍କର ହସ୍ତକୁ—ବାହୁଳୀ ଓ କଙ୍କଣ ସହିତ—କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ଗଦା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହି ପରେ ହୁଣ୍ଡ ଦାନବ ବିଜୁଳିର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରି, ଶରୀର ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ମହାସଂଗ୍ରାମ ମଝିରେ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଭକ୍ଷିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନହୁଷ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଛାତିକୁ ଘାତ କଲେ, ଏବଂ ହୁଣ୍ଡ ଦାନବ ପହାଡ଼କୁ ବଜ୍ରପାତ ହେବା ପରି ଭୂମିରେ ଲୁଡ଼ିପଡ଼ିଲେ। ଦାନବ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିବା ସହିତ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ କିଏ କିଏ କିଲ୍ଲାକୁ ଲୁଚିଗଲେ, କିଏ କିଏ ପାତାଳକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ବଧ ହେବା ସହିତ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ଏହି ପ୍ରମୁଖ ଦାନବ ବଧ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଫେରାଇ ପାଇ, ନହୁଷ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଗୁରୁତୀର୍ଥର ମହିମା, ଚ୍ୟବନଙ୍କ କଥା, ଭୂମିଖଣ୍ଡର ଭେନା ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ପଦ୍ମପୁରାଣର ଏହି ଏକଶତ ପଞ୍ଚଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ତା’ପରେ କୁଞ୍ଜଳ କହିଲେ—ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ, ରମ୍ଭା ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ନହୁଷଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ ଓ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେବମାନ୍ୟ ପତ୍ନୀ, ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ନାରୀ; ଯଦି ଧର୍ମ ଇଚ୍ଛା କର, ତେବେ ମୋତେ ବିବାହ କର, ହେ ବୀର।” “ମୁଁ ସଦା ତୁମକୁ ଭାବିଛି, ତପସ୍ୟାରେ ଅବିଚଳ ରହିଛି; ଧର୍ମର କୃପାରେ, ହେ ରାଜା, ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛ।” ତେବେ ନହୁଷ କହିଲେ, “ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଏପରି ତପସ୍ୟା କରିଛ, ତେବେ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମର ପତି ହେବି।” “ଚଲ, ରମ୍ଭା ସହିତ ଏହି ରଥରେ ଆମେ ଯିବା; ଏହି ମନୋହରୀ ରମ୍ଭାକୁ ରଥରେ ବସାଇବା।” ତେବେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ନେଇ ବିଶିଷ୍ଟ ନହୁଷ ବେଗରେ ବଶିଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇଲେ। ଆଶ୍ରମରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି, ନହୁଷ ଏବଂ ସେ ଜଣେ ମହାନ୍ଦା ଆନନ୍ଦରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ବଧ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ। ବଶିଷ୍ଠ ଏହି ଶୁଣି, ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ହେଲେ ଓ ନହୁଷଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ଶୁଭ ତିଥି ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆସିଲାବେଳେ, ଏହି ମହାମୁନି ଅଗ୍ନି ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ତାଙ୍କର ବିବାହ ସମ୍ପନ୍ନ କରାଇଲେ। ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି, ମୁନି କହିଲେ—“ଏବେ ଦ୍ରୁତ ଯାଅ, ତୁମ ମାତା ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖ।” “ତୁମ ମାତା ଓ ପିତା ତୁମକୁ ଦେଖି, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଦିନର ସାଗର ପରି ଆନନ୍ଦରେ ବିସ୍ତୃତ ହେବେ।” ଏପରି ମୁନି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ଶୂରବୀର ତୁରନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ମାତଳି ସହିତ ନିଜ ନଗରକୁ, ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଲେ। ତା’ପରେ ସାରଥି କହିଲେ—ଦେବତାମାନେ ପଠାଇଥିବା ମେନିକା ନାମକ ଏକ ଅପ୍ସରା ଆୟୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଥିବା ଇନ୍ଦୁମତୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଧନ୍ୟା ରାଣୀ ଇନ୍ଦୁମତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦୁଃଖ ଛାଡ଼, ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ; ତୁମ ପୁଅ ଓ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀକୁ ଦେଖ।” “ଯିଏ ତୁମ ପୁଅକୁ ଅପହରଣ କରିଥିଲା, ସେ ଅପରାଧୀ ଦାନବକୁ ବଧ କରି, ତୁମ ପୁଅ ବୀରତାର ତେଜରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଫେରୁଛନ୍ତି।” ମେନିକା ନହୁଷଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧର ଧର୍ମମୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଇନ୍ଦୁମତୀଙ୍କୁ କହିଲେ। ମେନିକାଙ୍କ ଉପରେ ଶୁଣି ଇନ୍ଦୁମତୀ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଅନନ୍ୟ ଭାବନାରେ ଗଳା ଭରିଗଲା, କହିଲେ, “ମିତ୍ରିଣୀ, ତୁମେ ସତ୍ୟ କହିଛ।” “ତୁମ ଉପଦେଶ ଅମୃତ ସମାନ, ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଓ ହୃଦୟକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିବା। ମୋ ଜୀବନ ଓ ସମସ୍ତ ତୁମ ପାଇଁ।” ଏହିପରି କହି, ରାଣୀ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମର ଶୂରବୀର ପୁଅ ଏବେ ଫେରିଛି।” “ଏହି ମୋ ପ୍ରିୟ ଅପ୍ସରା ବି ଜାଣ, ହେ ମହାରାଜ।” ଏହିପରି କହି ରାଣୀ ଚୁପ ହେଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ କହିଲେ, “ପୂର୍ବେ ଏହି ଦିନ ଋଷି ନାରଦ କହିଥିଲେ।” “ତୁମେ ପୁଅ ପାଇଁ କଦାଚିତ୍ ଦୁଃଖ କରିବ ନାହିଁ; ଦାନବକୁ ବୀରତାରେ ବଧ କରି, ତୁମ ପୁଅ ଫେରିଅସିବ।” “ଋଷି କଥା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ରାଣୀ, ତାଙ୍କ କଥା କେବେ ତ୍ରୁଟି ହୋଇପାରିବ?” ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ, ସେ ମହାମୁନି, ସ୍ୱୟଂ ଦେବତା ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେବେ; ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବେ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରେ ସେବନ କରିଥିଲୁ। ସେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦତ୍ତ ଏହି ରତ୍ନସମ ପୁଅ ବୈଷ୍ଣବ ବଂଶକୁ ଧାରଣ କରିବେ; ସେ ସଦା ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେକୁ ବିନାଶ କରିବେ। ଏହିପରି ନହୁଷଙ୍କ ଶୂରତା, ଧର୍ମ ଓ ବିଜୟର ଗାଥା ପଦ୍ମପୁରାଣରେ ଅମର ହୋଇ ରହିଗଲା।