ନହୁଷଙ୍କ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଗାଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଏକ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶକ୍ତିର ଆଲୋକରେ ଆବୃତ ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରଥଚାଳକ କହିଲେ, ସମସ୍ତ ଦାନବ ଉତ୍ତମ ବାଣରେ ନହୁଷଙ୍କୁ ବର୍ଷା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଦାନବମାନେ ତଳୱାର, ଫାସ, ବଡ଼ ବଣ୍ଡା, ଶୂଳ ଓ କୁହାଡ଼ି ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲଗିଲେ। ସେମାନେ ଆଗ୍ରହିତ ଓ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବଦଳ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ବିରତା ଦେଖି ଆୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ନହୁଷ ଉତ୍ସାହିତ ହେଇ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଉଠାଇଲେ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ସମାନ ଥିଲା। ଧନୁଷର ତଣ୍ଡ ଶବ୍ଦ ବଜ୍ର ପରି ଗର୍ଜନ କଲା, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇ ଉପରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲା, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କର ସାହସ ଭଙ୍ଗ ହେଲା। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ଭାଗରେ କୁଞ୍ଜଳ କହିଲେ, ଏହି ମହାତ୍ମା ରାଜା ଧନୁଷ ଉଠାଇ ରାଜସି ତେଜରେ ମାନ୍ୟ, ଏକ ସମୟୀରେ ଭୟଭୀତ କାଳ ପରି ସମସ୍ତ ଦାନବଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ତାଙ୍କର ଶସ୍ତ୍ରର ଜାଳ ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଥିଲା, ଦାନବମାନେ ତୀବ୍ର ତେଜରେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ। ବାୟୁ ଯେପରି ଗଛକୁ ଉପଡ଼ି ଦେଇଥାଏ, ଏହି ରାଜା ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଏମିତି ଆକ୍ରମଣ କଲେ।