ଏକ ଦିନ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ବିଶେଷ ସମୟ ଆସିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦେବତା ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଦେବ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ମୁଁ ସେସବୁ ଦେଉଛି। ଏହି ବଜ୍ର ଏକତ୍ରିକରଣ ସହିତ ତୁମେ ବୃତ୍ରାକୁ ଶୀଘ୍ର ହତ୍ୟା କରିପାରିବେ।" ତାପରେ ଶକ୍ର, ମହାଦେବଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ, ଆପଣ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ୟ ଦିତିପୁତ୍ର ବୃତ୍ରାକୁ ହତ୍ୟା କରିବି।" ଏହିପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ରା ଦିଗରେ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବସେନା ମଧ୍ୟରେ ଡମ୍ରୁ, ମୃଦଙ୍ଗ, ଢିଣ୍ଡିମା, ଭେରୀ ଓ ଅନେକ ବାଦ୍ୟବାଦନ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଲାଭ ଲୋଭ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଶକ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ପ୍ରକଟିତ ହେଲା। ଋଷି ଓ ସର୍ପମାନେ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଚିହ୍ନିଲେ ଓ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଜୟଧ୍ୱନି ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ସମୟରେ ଶକ୍ରଙ୍କ ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅସହ୍ୟ ହେଲା। ତେବେ, ମହାଦେବ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ବୃତ୍ରା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧର ଶିଖରରେ ମୋ ଦେହରେ ବିଭିନ୍ନ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରକଟିତ ହେଲା—ଭୟଙ୍କର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁଁହ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୀଣତା, ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକର ଭୟଙ୍କର କମ୍ପନ, ତାପମୟ ଶ୍ୱାସ।" ତାପରେ ଅଙ୍ଗରୋମାଞ୍ଚ, ଭୟଙ୍କର କମ୍ପନ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରସ୍ୱାସ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଉଲ୍କାପାତ ଘଟିଲା। ଗୃଧ୍ର, ବାଟ, ଶ୍ୟେନ, ଅର୍ଦ୍ଦାଳ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରି ବୃତ୍ରା ଉପରେ ଚକ୍ରାକାର ଘୂରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହିଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଏୟାରାବତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ହାତରେ ବଜ୍ର ଧରି ବୃତ୍ରା ସମ୍ମୁଖେ ଆସିଲେ। ତାପରେ ଦେବତାନାୟକ ଅମାନୁଷିକ ଗର୍ଜନ କଲେ ଓ ବୃତ୍ରା ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ ବଜ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ଏହି ବଜ୍ର ଭୟଙ୍କର ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ସମାନ ଥିଲା, ଯାହା ବୃତ୍ରାଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଆଘାତ କଲା। ଏହିଠାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, କାରଣ ଦେବତାମାନେ ବୃତ୍ରାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା। ବୃତ୍ରାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ଦାନବମହାଭୟଙ୍କ ନାଶକ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଅମରମାନେ ସହିତ ସ୍ତୁତି ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ଦିବ୍ୟପୁରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବୃତ୍ରାଙ୍କ ଦେହରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ତାହା ସହିତ, ଭୟଙ୍କର ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦୋଷ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, କଳା, ଦୁର୍ଦ୍ଦର୍ଶନ, ମୁଣ୍ଡମାଳା ଧାରିତ, ରକ୍ତ ଲିପ୍ତ, ଅପବିତ୍ର ଓ ମାଛ ଗନ୍ଧ ଭର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ନେଇ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖାଉଥିଲା। ସେ ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଧାରଣ କରି ଦେବସ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହିଠାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଦେବତାନାୟକଙ୍କ ଗଳା ଧରି ଚିପ୍ଟାଇଲେ। ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଭୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚି ଅନେକ ବର୍ଷ ରହିଲେ। ଏହି ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯିବା ପରେ, ଶକ୍ର ଅଚଳ ହେଇଗଲେ ଓ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦୋଷକୁ ଦୂର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରେ ଶକ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ବିଷୟ ବିଚାର କରିଥିବା ବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆସିଛି। ମୋତେ ଯାହା କରିବାକୁ କହିବେ, ମୁଁ କରିବି।" ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ମୃଦୁ କଥାରେ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦେବତାନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ତୁମେ କହ, ମୁଁ ଆଜି କଣ କରିବି? କି ଚାହଁ?" ଏହିପରେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦେବୀ କହିଲେ, "ହେ ଦେବ, ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଯିବି। ମୋତେ ଏକ ନିବାସ ସ୍ଥାନ ଦିଅ।" ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମହାଦେବ ଏହି ଅନୁରୋଧ ମଞ୍ଜୁର କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହିପରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଡାକି କହିଲେ, "ହେ ଜାତବେଦା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦୋଷର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଗ୍ରହଣ କର।" ତାପରେ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଦୋଷ ଗ୍ରହଣ କରିବାର ବଦଳରେ ମୋ ପାଇଁ କଣ ମୋକ୍ଷ ରହିଛି?" ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଜ୍ୱଳି ରହିଛ, ସେଠି ମାନବ ତୁମକୁ କଦାପି ବୀଜ, ଔଷଧ, ତିଳ, ଫଳ, ମୂଳ, ହୋମ ଦାଣ୍ଡ, କୁଶା ଇତ୍ୟାଦି ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବେ ନାହିଁ। ସେଠାରେ ସେ ତୁମକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ରହିବେ। ଏହିପରି ତୁମ ମନର ତାପ ଦୂର ହେବ।" ଏହିପରି ଆଶ୍ୱାସନ ପାଇ ଅଗ୍ନି ଦୋଷ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା। ଏହା ପରେ ବୃକ୍ଷ, ଔଷଧି ଓ ଘାସମାନେ ଡାକାଯିବାରେ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦୋଷ ଆମର ସ୍ୱାଭାବିକ ଅଂଶ, ଏହିକାରଣରେ ଆପଣ ଆମକୁ ଆଉ ଦଣ୍ଡ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ସେମାନେ କହିଲେ, "ଆମେ ଅଗ୍ନି, ଶୀତ, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଷା, ଏବଂ ଛେଦନ ଓ ଭାଗ ହେବା ପରି ଦୁଃଖ ସହିଥାଉଛୁ।" ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଯଦି କେହି ମନୁଷ୍ୟ ଅଜ୍ଞାନବଶତଃ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ତୁମେମାନେ କାଟିବେ କିମ୍ବା ଭାଗ କରିବେ, ଏହି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦୋଷ ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଯିବ।" ଏପରି ଭାବେ ବୃତ୍ରାସୁର ବିନାଶ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦୋଷ ଆସିବା, ତାହାର ନିବାରଣ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା, ଏବଂ ଅଗ୍ନି, ବୃକ୍ଷ, ଔଷଧି ଓ ଘାସମାନଙ୍କୁ ଏହି ଦୋଷ ଅଂଶ ଦିଆଯିବାର ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା।