ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି ମହିଳା ମାଣିକ୍ୟ ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛନ୍ତି; ସେ ତୁମ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ ଗଭୀର ତପସ୍ୟା କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସେ ସବୁବେଳେ ତୁମକୁ ଆଶା କରନ୍ତି; ଏହା ଜାଣି, ହେ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଏହି ତପସ୍ବିନୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର। ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ତିନି ଚାହୁଁନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହି କଥା ନାହୁଷ ତାଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରିଲେ। ତାପରେ ନାହୁଷ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ରମ୍ଭା, ମୋ କଥା ଶୁଣ; ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ସେ ସବୁ ମୁଁ ଜାଣେ। ଏହି କଥା ମୋତେ ପୂର୍ବରୁ ମହାତ୍ମା ଵଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁହାଯାଇଥିଲା; ମୁଁ ସବୁ କଥା ଜାଣେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ହେ ଶାନ୍ତ ଭାବା, ସୁଖ କେଉଁଠୁ ଆସିବ, ତାହାର କାରଣ ଶୁଣ: ହୁଣ୍ଡ ଦାନବଙ୍କୁ ମାରିବା ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟା ନାରୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବିନାହିଁ। ତୁମ ପାଇଁ ମୋତେ ଜନ୍ମ ଦିଆଯାଇଛି, ତୁମ ତପସ୍ୟା ସଠିକ୍ ଭାବେ ହୋଇଛି, ଏହି ସବୁ ମୁଁ ଜାଣେ। ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ମୋ ଭାଗ୍ୟରେ ନିର୍ମିତା ପତ୍ନୀ; ମୋ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ତପସ୍ୟା କରିଛ। ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମକୁ ଶିଷ୍ଟ ଦୂଷ୍ଟ ଦାନବ ସୁପାପେନା ତୁମ ଜନ୍ମଗୃହରୁ ଅପହରଣ କରିଥିଲା। ମୁଁ ଶିଶୁ କାଳରେ ପିତା ଓ ମାତୃହୀନ ହୋଇଥିଲି; ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ହୁଣ୍ଡକୁ ମାରିଦେବି। ପରେ ତୁମକୁ ମୁଁ ଵଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ନେଇଯିବି। ଏହିପରି କଥା କହ, ହେ ଶୁଭ ରମ୍ଭା, ଯିଏ ମୋ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।" ଏପରି ଭାବେ ନାହୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ରମ୍ଭା ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ଏହି ସବୁ କଥା ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ଖବର କଲେ। ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରମ୍ଭା ସମସ୍ତ କଥା ସଂକ୍ଷେପରେ ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, ଏବଂ ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ କଥାକୁ ବୁଝିଲେ। ସେ ନାହୁଷଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ତା ସମୟରେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ସଖୀ ରମ୍ଭାଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ। ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ ମନେ କଲେ, "ମୁଁ ସଦା ଇଚ୍ଛା କରେ, ମୋ ସ୍ୱାମୀ କେମିତି ପ୍ରତାପଶାଳୀ, ତାହା ଦେଖିବାକୁ।" ଏଭଳି ଭାବେ ନାହୁଷ ଉପାଖ୍ୟାନର ଏକଶତ ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଯାହା ଚ୍ୟବନ ଉପାଖ୍ୟାନ, ଗୁରୁତୀର୍ଥ ମାହାତ୍ମ୍ୟ, ଵେନା ଖଣ୍ଡ ଏବଂ ପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି। ତାପରେ କୁଞ୍ଜଳ କହିଲେ: ସେହି ସମସ୍ତ ଦାନବ, ହୁଣ୍ଡଙ୍କ ସେବକମାନେ, ନାହୁଷ ଓ ରମ୍ଭାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ କଥା ହେଇଥିଲା, ତାହା ଯେପରି ଶୁଣିଥିଲେ, ସେପରି ହୁଣ୍ଡଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ କଥା ଉତ୍ତମ ଭାବେ ଦୈତ୍ୟପତି ହୁଣ୍ଡଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହୁଣ୍ଡ ରାଗିଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦୂତକୁ କହିଲେ: "ହେ ବୀର, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଯାଅ, ଏବଂ ଶିବପୁତ୍ରୀ ସହ କଥା ହେଉଥିବା ସେଇ ପୁରୁଷ କିଏ, ତାହା ଜାଣ।" ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ସେ ଦ୍ରୁତ ଦାନବ ଯାଇ, ନାହୁଷଙ୍କୁ ଏକାକି ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ସେ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ସଭାରେ ଦିବ୍ୟ ରଥ, ସାରଥି ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଦିବ୍ୟ ବାଣ ଧାରଣ କରି ଦଢ଼ ଅବସ୍ଥାନ କରୁଛନ୍ତି। କିଏ, କାହିଁକି, କେଉଁ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? ଆଜି ରମ୍ଭା ଓ ଏହି ଶିବପୁତ୍ରୀ ସହ ତୁମେ ଅଛ। ଯେଉଁ କଥା ହେଲା, ସେ ସବୁ ଏଠା ମୋ ସାମ୍ନାରେ ସଫା କହ। ତୁମେ ଦେବ-ହନ୍ତା ହୁଣ୍ଡକୁ କାହିଁକି ଭୟ କରୁନାହଁ? ଏହି ସବୁ କଥା କହ, ଯଦି ତୁମେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛ; ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଯାଅ, ଦେରି କରନାହଁ, ଦାନବପତି ଅସହିଷ୍ଣୁ।" ନାହୁଷ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ସେଇ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପର ନାଥ, ମୋ ପିତା; ମୋତେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ନାହୁଷ ବୋଲି ଜାଣ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କରେ। ମୁଁ ଦେବ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପାସକ ନାହୁଷ, ଯେଉଁକୁ ଶିଶୁକାଳରେ ତୁମ ପ୍ରଭୁ ହୁଣ୍ଡ ଅପହରଣ କରିଥିଲେ, ହେ ଦାନବ। ଏହି ଶିବପୁତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକଥର ଅପହୃତ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ ହୁଣ୍ଡ ନାଶ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି। ମୁଁ ଶିଶୁକାଳରେ ତୁମେ ମୋତେ ଜନ୍ମଗୃହରୁ ନେଇ, ଏକ ଦାସୀଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ତାପରେ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ରାନ୍ଧୁଣିଙ୍କୁ। ଏବେ ଶୁଣ, ମୁଁ ଆଜି ଏଠାକୁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ହୁଣ୍ଡକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଆସିଛି। ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି; ଏଭଳି ମୋତେ ଜାଣ, ହେ ପାପୀ, ଏହି କଥା ହୁଣ୍ଡଙ୍କୁ କହ।" ମହାତ୍ମା ନାହୁଷଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଏହି ସବୁ ଶୁଣି, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ ଦୂତ ହୁଣ୍ଡଙ୍କୁ ଗିଏ ଏବଂ ସବୁ କଥା ଖବର କଲା। ଏହି କଥା ତ୍ୱରିତ ଶୁଣି, ଦୈତ୍ୟପତି ହୁଣ୍ଡ ରାଗିଗଲେ: "ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାନ୍ଧୁଣି ଦାସୀ ସହିତ ଏହାକୁ କାହିଁକି ମାରିଦେଇନଥିଲା? ଏଠି ଏବେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଆସିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଅସୁସ୍ଥତା ଭାବରେ ଅବହେଳା କରିଥିଲି; ଏବେ ମୁଁ ଏହାକୁ ଶିବପୁତ୍ରୀ ସହିତ ମାରିଦେବି। ମୁଁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଆୟୁପୁତ୍ରକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାଷାଣ-ଶିରା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେବି।" ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ତାଙ୍କ ସାରଥିକୁ କହିଲେ: "ଶୁଭ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ରଥକୁ ଯୋଜନ କର; ସେନାପତିଙ୍କୁ ଡାକ।" "ମୋ ସେନାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର; ବିର ହାତୀ ଯୋଜନ କର; ଘୋଡ଼ା ଓ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପତାକା, ଛତ୍ର, ଚାମର ସହିତ ରହନ୍ତୁ। ମୋ ଚତୁର୍ବିଧ ସେନାକୁ ଏହି ଦିନ ଶୀଘ୍ର ଏକତ୍ର କର।" ଏହି ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ହୁଣ୍ଡଙ୍କ ସେବକମାନେ ତ୍ୱରିତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଦୂତିମାନ୍ ସେନାପତି ସବୁ କାମ ନିୟମିତ ଭାବେ କଲେ; ଏହି ମହା ଚତୁର୍ବିଧ ବଳ ସହିତ ହୁଣ୍ଡ ଆବୃତ ହେଲେ। ସେ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ବାଣ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବୀର ନାହୁଷଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ବୀରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯିଏ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ପାଇଁ ଅଗମ୍ୟ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ବିମାନରୁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।