ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସଦୃଶ ନହୁଷ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି, ସେମାନଙ୍କ ସମାନ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଲେ। ଏହା ପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦେବତାମାନଙ୍କ ଚରିଅଟ୍ ନହୁଷଙ୍କୁ ଦିଅ, ହେ ଦେବେଶ୍ୱର।” ଦେବତାମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଚରିଅଟିୟର ମାତଳିଙ୍କୁ ଡାକି, ଦିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମହାତ୍ମା ନହୁଷଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ, ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଧ୍୵ଜପତାକା ଶୋଭିତ ରଥ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ କର, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ମାତଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରିବି।” ଏପରି କହି, ସେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ନହୁଷଙ୍କ ପାଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେବେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, “ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହୁଅ।” ଏହା ପରେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ହୁଣ୍ଡଙ୍କୁ ବଧ କର।” ଏହି ଶୁଣି ରାଜା ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶରୀରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଲା, ଏହି ସବୁ ଦେବେଶ୍ୱର ମହାତ୍ମା ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ କୃପାରେ ଘଟିଲା। ନହୁଷ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ହୁଣ୍ଡ ଦାନବକୁ ଦେବମାନେ ଓ ମୋ ନିଜ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିନାଶ କରିବି, ଯିଏ ମୋର ମାୟାକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଛି।” ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶବ୍ଦ କହିବା ପରେ, ସ୍ୱୟଂ ଦେବତା ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ରକୁ ଉଖାଡ଼ି ଦେଲେ, ଯାହା ସୂର୍ୟ ମଣ୍ଡଳ ପରି ବିଶାଳ, ତେଜସ୍ୱୀ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୁଭ ରୂପୀ। ସେହି ଚକ୍ରକୁ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ନହୁଷଙ୍କୁ ଦେଲେ; ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ଶୂଳ ଦାନ କଲେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ନହୁଷ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ, ମନେ ହେଲା ଯେଉଁପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଶଙ୍କର, ଯିଏ ତ୍ରିପୁରାସୁରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର, ବରୁଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାଶ, ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ନିଜ ରୂପ ସଦୃଶ ଶୁଭ୍ର ଶଂଖ ଦେଲେ, ଯାହା ଶୁଭ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଓ ଶକ୍ତି, ବାୟୁ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ବାଣ, ଅଗ୍ନି ଅଗ୍ନିସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଏପରିଭାବରେ ମହାତ୍ମା ଦେବଗଣ ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ। ତାପରେ ଅୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ନହୁଷ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ଓ ସତ୍ୟଜ୍ଞ ଋଷିମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ସେହି ରଥ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ଘଣ୍ଟାର ଧ୍ୱନି ଓ ଛୋଟ ଘଣ୍ଟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ନହୁଷ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତାପ ଦେଉଥିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗ ମାର୍ଗରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଚମକେ। ସେ ନିଜ ତେଜରେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରି, ବାୟୁ ସମ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଶତତା ଚଳିଥିଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ହୁଣ୍ଡ ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଥିଲେ, ଶେଉଁଠାକୁ ମାତଳି ସହ ନହୁଷ ଗଲେ। ଏହିପରି ନହୁଷଙ୍କ କଥା ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, କୁଞ୍ଜଳା କହିଲେ— ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସମ ଶୂର ନହୁଷ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ମଙ୍ଗଳ ଗୀତ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଯାଉଥିଲେ। ଦେବମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରମ୍ଭା ନେତୃତ୍ୱରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଓ ଉତ୍ସୁକ୍ତ କିନ୍ନରମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗାଇଥିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବମହିଳାମାନେ ଶ୍ରଙ୍ଗାର ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଦୁଷ୍ଟ ହୁଣ୍ଡଙ୍କ ସହ ଥିବା ମହୋଦୟା ନାମକ ନଗର ସବୁଠାରେ ଦିବ୍ୟ ନନ୍ଦନ ବାଟିକାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ସେଠାରେ ସାତ ଅଙ୍ଗନା ବିଶିଷ୍ଟ ଗୃହ, ଜଳପାତ୍ର, ପତାକା ଓ ବିଶାଳ ସ୍ତମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗର ଭାବେ ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ନଗର ଦିବ୍ୟ ତେଜ, ଉଚ୍ଚ ଗୃହ, କୈଳାସ ଶିଖର ପରି ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ସମ ଶୋଭା ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲା। ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ, ବୃକ୍ଷ, ସମୁଦ୍ର ସମ ହ୍ରଦ, ଶୁଭ୍ର ଜଳରେ ଭରିଥିବା, ପଦ୍ମ ଓ ରକ୍ତ କମଳରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ମହାମୂଲ୍ୟ ମଣିରେ ତିଆରି ଦେଉଳ, ଶତଧିକ ଗୋପୁର, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖାଇ ଥିଲା। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାମୂଲ୍ୟ ମଣି, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ମହାନ ମହିଳା ଓ ପୁରୁଷମାନେ ଏହି ନଗରକୁ ଅଲଙ୍କୃତ କରିଥିଲେ। ମହୋଦୟା ନଗର ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଶୋଭାରେ ଚମକୁଥିଲା; ମହାବଳୀ ରାଜା ନହୁଷ ଏହି ନଗରକୁ ଦେଖିଲେ। ନଗର ସୀମାରେ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତା ବୃକ୍ଷ ଅଛି; ଶୂରବୀର ନହୁଷ ଏଠାକୁ ଅମରମାନେ ନନ୍ଦନବନକୁ ଯେପରି ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେପରି ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମାତଳି ସହ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ରଥରେ ଚଢ଼ି ନଦୀ କୂଳରେ ଥିବା ଉଦ୍ୟାନର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟ ଶୋଭାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ମହିଳାମାନେ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସଙ୍ଗୀତର ରସରେ ପାରଙ୍ଗତ, ରାଜାଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଉଥିଲେ। ସମସ୍ତ ସୂତ, ମାଗଧ ଓ ଗାୟକମାନେ ଅୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ନହୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ନହୁଷ କିନ୍ନରମାନେ ଗାଇଥିବା ମଧୁର ଗୀତ ଶୁଣିଲେ। ଏଠାରେ ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଉଛି। ପୁନି କୁଞ୍ଜଳା କହିଲେ— ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ଏହି ଏକାତ୍ମ ମେଳ ଓ ପଦାବୃତିରେ ଗାଇଥିବା ଗୀତ ଶୁଣି, ଶିବଙ୍କ କନ୍ୟା ଅତି ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଆସନରୁ ଦ୍ରୁତ ଉଠି, ଉତ୍ସାହରେ ଓ ତପସ୍ୟାଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତ, ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ।