ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ଅସୀମ ଚମକରେ ଶୋଭିତ, ଦେବତା, ଦେମନ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ, ଦେମନ ଏବଂ କିନ୍ନରମାନେ ଯାହାକୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ରାଜା ଆୟୁ ଆଶା କରିଥିଲେ। ସେ ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତି ଭକ୍ତ, ନିଜ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ରକ୍ଷାକାରୀ, ବିଦ୍ୟା ଓ ଯଜ୍ଞରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦାନର ନାୟକ, ଶୂର, ଏବଂ ଶରଣାଗତଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହେବା ଉଚିତ। ସେ ଦାନୀ, ଭୋଗୀ, ମହାତ୍ମା, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଜ୍ଞାନୀ, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶାସ୍ତ୍ର ଉପରେ ଭକ୍ତି ରଖିଥିବା। ସେ ଅଚଳ ମନ, ଦୃଢ଼, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ଏପରି ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର, ଯାହାରୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ବଂଶ ଉଦ୍ଭବ ହେବ। ରାଜା ଆୟୁ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ – “ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ପୁତ୍ର ଦିଅ, ଯେଉଁଥିରେ ମୋର ବଂଶ ଚାଲିଯିବ; ଯଦି ଆପଣ ଦୟା କରି ମୋତେ ଏକ ବର ଦେବେ।” ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ, ମହାଭାଗ, ତମ ଘରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବେ, ଯେଉଁଥି ଦୟାର ମୂର୍ତ୍ତି ହେବେ, ତୁମ ବଂଶର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେବେ।” ଏହି ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରେ ଯୁକ୍ତ, ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କଲେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ମାନିଲେ। ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ବର ଦେଇ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପୁନ୍ୟ ଦେଲେ, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଫଳ ତୁମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତ୍ନୀକୁ ଦିଅ।” ତାପରେ, ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ଆୟୁଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହିପରେ, ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ବିଦାୟ ନେଲେ; ଆୟୁ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଲେ। ଖୁସି ଭରା ହୃଦୟରେ, ସେ ଇନ୍ଦୁମତୀଙ୍କ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରର ଅନ୍ତଃପୁର ସମ ଦେଖାଯାଏ। ପ୍ରଜ୍ଞାମୟ ରାଜା ଆୟୁ ଇନ୍ଦୁମତୀ, ସ୍ୱର୍ଭାନୁଙ୍କ ଜୟା, ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗର ପୁରନ୍ଦର ସମ ରାଜ୍ୟ କରିଲେ। ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କ ଦିଆ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ଖାଇ ଇନ୍ଦୁମତୀ ଦିବ୍ୟ ଚମକରେ ଶୋଭିତ ପୁତ୍ର ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ। ଏକ ରାତିରେ, ଇନ୍ଦୁମତୀ ଏକ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଦିନ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ବହୁ ଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ମହାପୁରୁଷ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଚମକ, ମୁକୁତା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଧଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗଳାରେ ଧଳା ଫୁଲର ମାଳା, ଶରୀରରେ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିଲେ। ଚାରିଟି ହାତରେ ସେ ଶଂଖ, ଗଦା, ଚକ୍ର ଏବଂ ଖଡ଼ଗ ଧରିଥିଲେ; ଚାନ୍ଦ ତରଳ ସମ ପାରାସୋଲ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲା। ଦିବ୍ୟ ମଣି ଏବଂ ମାଳା, ବାହୁବନ୍ଦ, ଚୂଡ଼ା, ପାଦଫେରା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଚାନ୍ଦ ସମ କୁଣ୍ଡଳରେ ଅଲଂକୃତ, ଏପରି ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରକାଶ ହେଲେ। ସେ ଇନ୍ଦୁମତୀଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଏବଂ ଦୁଧରେ ଭରିଥିବା ଶଂଖର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ମଣି ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିଥିବା ଶଂଖରେ ଏକ ହଜାର ମୁଣ୍ଡି ଥିବା ଧଳା ସାପକୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। ସେ ମହାମଣିରେ ଅଳଂକୃତ, ଚମକୁଥିବା ଏବଂ ରଶ୍ମିରେ ଘିରିଥିବା ସାପର ମୁଁହରେ ଏକ ମୁକୁତା ରଖିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଇନ୍ଦୁମତୀଙ୍କ ନାଥ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଏକ ପଦ୍ମ ରଖି, ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦୁମତୀ ଏହା ଆୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ। ଆୟୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଚିନ୍ତା କଲେ; ତାଙ୍କ ଗୁରୁକୁ ଡାକି, ସ୍ୱପ୍ନର ବିଶିଷ୍ଟ କଥା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ। ସେ ଶୌନକଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଯିଏ ବହୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଦ୍ୱାନ; ଏବଂ ରାଜା କହିଲେ, “ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗତ ରାତି ମୋର ପତ୍ନୀ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲେ—” “ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ—ଏହି ସ୍ୱପ୍ନର କାରଣ କ’ଣ?” ଶୌନକ କହିଲେ, “ପୂର୍ବେ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ତୁମକୁ ଏକ ବର ଦେଇଥିଲେ। ଏବଂ ଏହି ଫଳ ତୁମେ ଧର୍ମପୁତ୍ର ପାଇଁ ଦେଇଥିଲା। ଏହି ଫଳ କାହାକୁ ଦେଇଥିଲା?” ରାଜା କହିଲେ, “ମୁଁ ମୋର ଧର୍ମପତ୍ନୀକୁ ଦେଇଥିଲି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୌନକ କହିଲେ, “ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କ ଦୟାରେ ତୁମ ଘରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରେ ଯୁକ୍ତ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” “ରାଜା, ମୁଁ ସ୍ୱପ୍ନର କାରଣ କହିଛି: ତୁମ ପୁତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଉପେନ୍ଦ୍ର ସମ, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଶୋଭିତ ହେବେ।” “ତୁମ ପୁତ୍ର ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଧର୍ମମୟ, ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶର ବୃଦ୍ଧି କରିବେ, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଓ ବେଦରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ।” ଏପରି କଥା କହି ଶୌନକ ଘରକୁ ଫେରିଲେ; ରାଜା ଅତି ଖୁସି ହେଇ ନିଜ ପ୍ରିୟା ସହିତ ଉଲ୍ଲାସ କଲେ। ଏଠାରେ ଚ୍ୟବନ କଥାର ଏକ ଶତ ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡର ଗୁରୁ ତୀର୍ଥର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ ବେନା କଥା। ପରେ, କୁଞ୍ଜଳ କହିଲେ: ଇନ୍ଦୁମତୀ ନିଜ ସଂଗୀନୀମାନେ ସହିତ ନନ୍ଦନ ବନକୁ ଖେଳିବାକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ମହା ଅସୁମଧୁର କଥା ଶୁଣିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଗାନଧର୍ବମାନଙ୍କର କଥାରୁ ସେ ଖୁସି ହେଇ ଶୁଣିଲେ: “ତୁମ ଘରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବେ, ଯେଉଁଥିରେ ବିଷ୍ଣୁ ସମ ଶୂରତା ଥିବା—” “—ଏହି ପୁତ୍ର ହୁଣ୍ଡାର ଅନ୍ତ କରିବେ; ଏହି ଥିଲା ଏକ ମହା ଦୁଃଖଦ ନିମିତ୍ତ।” ଏହି ଦୁଃଖଦ ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣି, ଇନ୍ଦୁମତୀ ଫେରି ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ରୂପରେ ଏହି ଦୁଃଖଦ କଥା କହିଲେ। ପିତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏହି କଥା କହି, ତାଙ୍କ ପିତା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ ଦେଇଥିବା ଶାପକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ଏହି କାରଣରୁ, ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ—ଇନ୍ଦୁମତୀଙ୍କ ଗର୍ଭର ଶିଶୁକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ, ଏହି ଦେମନ ତାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ଆରମ୍ଭ କଲେ।