ଏକ ଦିନ ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ଏକ ଦାନବୀ ନମ୍ର କଥାରେ ପଚାରିଲେ, "ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ କିଏ? ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଆଶ୍ରମରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାର ତୁମର କାରଣ କଣ? କେଉଁ ପିତାମାତାଙ୍କର ଝିଅ ତୁମେ?" ଏହାପରେ ସେ ପୁନି ପଚାରିଲେ, "ହେ କନ୍ୟା, ଏହି କଠିନ ତପସ୍ୟା କାହିଁକି କରୁଛ? ଏହି ଅତି ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟର ପଛରେ କ'ଣ କାରଣ ଅଛି, ମୋତେ କହ।" ଦାନବୀଙ୍କର ଏହି ଶୁଭ କଥା ଶୁଣି, ମାୟାରେ ଆବୃତ୍ତ ଏବଂ ଅଭିଲାଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ ଦ୍ରୁତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ନିଜ କଥା ଆରମ୍ଭରୁ କହିଲେ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର କାରଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବ୍ୟାକ୍ୟା କରିଦେଲେ। ମିତ୍ରତାରୁ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବୀଙ୍କ ମାୟାମୟ ରୂପକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସ୍ଫୁଟ ଭାବେ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ। ତେବେ ହୁଣ୍ଡା ନାମକ ଦାନବୀ କହିଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ପତିବ୍ରତା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଏବଂ ବୃତ୍ତିରେ ମହାନ ଏବଂ ସତୀ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମୋ ପତି ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ପତିବ୍ରତା ଓ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ତପସ୍ୟା କରୁଛି। ମୋର ପତିକୁ ଦୁଷ୍ଟ ହୁଣ୍ଡା ହତ୍ୟା କରିଛି, ତାଙ୍କର ବିନାଶ ପାଇଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରୁଛି। ଏବେ ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ଚଳ, ମୁଁ ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ବସୁଛି।" ଏହିପରି ଆକର୍ଷକ ଓ ଭରସାଯୋଗ୍ୟ କଥା କହି ସେ ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ମନାଇଲେ। ହୁଣ୍ଡା, ମିତ୍ର ଭାବେ ଅଭିନୟ କରି, ମହାମୋହରେ ପଡ଼ାଇ ଶିଘ୍ର ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଗୃହକୁ ନେଇଗଲେ, ଯାହା ଦିବ୍ୟ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରେ ଅବସ୍ଥିତ ଭୂବନ, ଯାହାକୁ ବୈଡୂର୍ୟ ନାମରେ ଜଣାଯାଏ। ସେଠାରେ କଞ୍ଚନ ନାମକ ଶୁଭ ନଗରୀ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉଚ୍ଚ ମହଳ, ଶିଖର, ଧ୍ୱଜ ଓ ଚାମରରେ ଶୋଭିତ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ, ଘନ ଅରଣ୍ୟ, ପୋଖରୀ, କୁଆଁ, ତାଳ, ନଦୀ, ଜଳାଶୟ ଦ୍ୱାରା ଅବୃତ୍ତ। ମହାମୂଳ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଚମକୁଥିବା, ସୁନାର ଦେବାଳୟ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ଦାନବଙ୍କ ରାଜ୍ୟ। ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ ଏହି ଆନନ୍ଦମୟ ନଗରୀକୁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, "ମିତ୍ର, ଏହି ସହର କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କର?" ହୁଣ୍ଡା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଏହି ଦାନବପତିଙ୍କର ନିବାସ, ଯାହାକୁ ତୁମେ ପୂର୍ବେ ଦେଖିଛ। ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ ମୁଁ ଅଟୁଟ। ମୋର ମାୟାରେ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଛି।" ଏହା କହି ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ସୁନାର ମହଳକୁ ନେଇଗଲେ। ଅନେକ ମହଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, କୈଳାସ ଶିଖର ସଦୃଶ ଏହି ଅଳଙ୍କୃତ ଗୃହରେ ତାଙ୍କୁ ଝୁଲାରେ ବସାଇଲେ, ଏବଂ ଅଭିଲାଷାରେ ଦଗ୍ଧ ହେଲେ। ପୁନି, ଦାନବପତି ନିଜ ସ୍ଵରୂପ ଧାରଣ କରି, ହାତ ଜୋଡ଼ି ଭକ୍ତି ସହିତ କହିଲେ, "ହେ ବିଶାଳନୟନୀ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହାଁ କୁହ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଦେବି। ମୁଁ ଭଲପାଇ ଦଗ୍ଧ, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।" ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ କହିଲେ, "ହେ ଦାନବପତି, ତୁମେ ମୋତେ କେବଳ ଚିନ୍ତାରେ ମଧ୍ୟ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ମୋତେ ଦୁର୍ଲଭ, ତୁମ ପରି ପାପୀ, ଦେବତା କିମ୍ବା ନିଚଦାନବ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ପୁନିପୁନି ଏପରି କଥା କହନି।" କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ଭଉଣୀ, ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, କ୍ରୋଧରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ଦାନବର ବିନାଶ ଚାହିଁ, କାଳର ଜିହ୍ବା ସଦୃଶ ଚଳିଲେ। ତାପରେ ଦେବୀ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବକୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ଓ ପାପୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ଯାହା ତୁମ ନିଜ ବିନାଶର କାରଣ।" "ତୁମ ନିଜ ବଂଶ ଓ ସ୍ଵଜନଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଏକ ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ଗୃହରେ ଆଣିଛ। ଯେପରି ଅଶୁଭ, ଧୂର୍ତ୍ତ ପକ୍ଷୀ ଘରକୁ ଆସି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନେଇ ଆସେ ଓ ଘରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ, ସେହିପରି ମୁଁ ତୁମ ଘରକୁ ବିନାଶ ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।" "ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ତୁମ ପୁଅ, ଧନ, ଧାନ୍ୟ ଓ ବଂଶ ଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି। ତୁମ ଜୀବନ, ବଂଶ, ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ପୁଅ, ନାତି — ସବୁ କିଛି ମୁଁ ଧ୍ୱଂସ କରି ନିଶ୍ଚିତ ଚାଲିଯିବି।" "ଯେପରି ତୁମେ ମୋତେ ମାୟାରେ ଆଣି, ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ବେଳେ ମୋର ପତି ନହୁଷଙ୍କୁ ଠକାଇଛ, ସେହିପରି ମୋ ପତି ତୁମକୁ ବିନାଶ କରିବେ। ଏହି ଉପାୟ ମୋ ପାଇଁ ଦେବତା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ।" "ଏହି ଲୋକକବିତା ସତ୍ୟ—'ଲୋକରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ମୂଢ଼ ଲୋକ ବୁଝି ପାରେନାହିଁ।' କେଉଁଠି, କିଏ, କି କାରଣରେ କଥା କହିବା ଉଚିତ, କାହାଠାରୁ ଆନନ୍ଦ-ଦୁଃଖ ଆସେ, ସେଠାରେ କେବଳ ସେ ଅନୁଭବ କରେ।" "ପୃଥିବୀରେ ନିଜ କର୍ମଫଳ ଭୋଗ କର। ଅନ୍ୟର ପତ୍ନୀକୁ ଅପହରଣ କରି, ତୁମେ ନରକରେ ପଡ଼ିବ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ, ଏବଂ ଆଙ୍ଗୁଳିର ଛୁଆଁ ମାତ୍ରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ମିଳେ—ମୋତେ ଏପରି ଭାବିବ।" "କିଏ ଅନ୍ଧ ଶୌର୍ଯ୍ୟରେ, କ୍ରୁଧିତ ଓ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ସିଂହର ମୁଁହ ଠାରୁ କେଶ କାଟିବାକୁ ଯିବ? କିଏ ଜୀବନ୍ତ କଳା ସାପର ଫଣା ଧରିବାକୁ ଚାହିଁବ? ଏହା ତକ୍ଦିରର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ।" "ତୁମେ କାଳର ମୋହରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, କାଳ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ଭାବନା ଧାରଣ କରିଛ। ଦେଖୁନାହାଁ କି? ଆୟୁପୁତ୍ର ଛଡ଼ା, କିଏ ମୋର ରୂପକୁ ଦେଖି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିପାରିବ?" ଏପରି କଥା କହି, ସେ ଦୁଃଖରେ ଭାଗ୍ନ ହୋଇ, ଦୁଃଖ ଓ ନିୟମରେ ଅବିଚଳିତ ହୋଇ, ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ଚାଲିଗଲେ।