ଦୈତ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ ସମାନ କୌଣସି ରାକ୍ଷସ ନାହିଁ—ସେ ଦେବତାମାନେ ହେଉ, ମାନବ ଲୋକରେ ହେଉ, ତପସ୍ୟାରେ, କିମ୍ବା ଖ୍ୟାତି ଓ ବଂଶରେ। ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ, ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ, ଧନ ଓ ଭୋଗରେ, ମୋତେ କାମଦେବଙ୍କର ବାଣ ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ କରିଛି, ଓ ବିଶାଳ ନୟନ ଧାରିଣୀ ଶୋଭାବତୀ। ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁ ଆସିଛି; ଦୟା କର, ହସି ମୋପରେ କୃପା କର। ତୁମେ ତୁମର ପ୍ରିୟା ହେଇ, ମୋର ଜୀବନ ସମାନ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀ ହେଉ। ଏହାପରେ ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ କହିଲେ: "ମୁଁ ଆମ ଯୋଗର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାରଣ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ଶୁଣ। ଏହି ଜଗତରେ ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା ନାରୀ ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ପାଇଁ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ। ସେପରି, ପତି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଗୁଣରେ ସମ ପତ୍ନୀ ପାଇଁ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ। ଏହି ହେଉଛି ଜଗତର ନୀତି, ହୁଣ୍ଡା, ଯଥାଯଥିକ ଶୁଣ। ଏହି ନୀତିର ଏକ କାରଣ ଅଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଉତ୍ତମ ପତ୍ନୀ ହେବି, ଦୈତ୍ୟରାଜ, ଏହି କଥା ମନୋପକୁ ଶୁଣ। ମୁଁ ଗଛର ରାଜାଙ୍କୁ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଛି, ଶିବଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭାଧାନ ହୋଇଛି। ଦେବୀ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ମୋର ପତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ; ସେ ଏକ ମହା ଋଷି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ଜନ୍ମିତ। ସେ ବିଜୟୀ, ବିଜୟୀଙ୍କ ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଅଗ୍ନିର ସମାନ ଉଜ୍ୱଳ, ସବୁଜଣା, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଦାନରେ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ସମାନ। ସେ ଯଜ୍ଞ କରିବେ, ଦାନର ନାୟକ ହେବେ, ଶ୍ରୀରେ କାମଦେବ ସମାନ। ତାଙ୍କ ନାମ ନହୁଷ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣର ଧାରୀ। ଦେବୀ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଦିଆଯିବା ଏହି ନହୁଷ, ମୋର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତି ହେବେ। ତେଣୁ, ମୁଁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣ ଓ ଶୋଭା ଧାରୀ ପୁତ୍ର ପାଇବି। ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ, ମୁଁ ଏହି ପୁତ୍ର ଯୟାତି ପାଇବି, ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ କରିବେ, ତିନି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଉପେନ୍ଦ୍ର ସମାନ ହେବେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶୂର। ମୁଁ ମୋର ପତିଠାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଅନ୍ୟ କାହାରି ପତ୍ନୀ ନୁହେଁ। ତେଣୁ, ହୁଣ୍ଡା, ତୁମ ମୃଗତୃଷ୍ଣା ପ୍ରତ୍ୟାଗତ କରି ଚାଲିଯାଉ। ହୁଣ୍ଡା ହସି କହିଲେ: "ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଏହା ଯଥାଯଥିକ ନୁହେଁ; ଦେବୀ ଓ ଦେବତା କହିଥିବା କଥା ମଧ୍ୟ ଯଥାଯଥିକ ନୁହେଁ। ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ନହୁଷ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ଜନ୍ମିବେ; ତୁମେ ବୟସରେ ଉଚ୍ଚ, ସେ କିନ୍ତୁ ଅପେକ୍ଷା କମ୍, ତେଣୁ ତୁମେ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ଅପେକ୍ଷା କମ୍ ବୟସର ନାରୀ ପ୍ରଶଂସିତ, କିନ୍ତୁ ପୁରୁଷ ନୁହେଁ। କେବେ ତୁମ ପତି ହେବେ? ଯୁବା ଓ ତରୁଣ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ଶୀଘ୍ର ଚଳିଯିବ; ଯୁବାବସ୍ଥା ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୋଭାବତୀ ନାରୀମାନେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ହେଉଛନ୍ତି।" "ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚେହେରା ଧାରିଣୀ, ତରୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନାରୀମାନେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରନ୍ତି; ତରୁଣ୍ୟ ହେଉଛି ତରୁଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ମହା ଆଧାର। ଏହି ରାସ୍ତାରେ, ସେମାନେ ମନରେ ଚାହିଁଥିବା ଭୋଗ ଓ ଇଚ୍ଛା ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। କେବେ ତୁମ ପୁତ୍ର ଉପଯୁକ୍ତ ହେବେ? ମୋ କଥା ଶୁଣ। ତରୁଣ୍ୟ ଏବେ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏହା ଅପଯୋଗୀ ହେଇଯିବ। ଗର୍ଭାଧାନ, ଶିଶୁବାସ୍ଥା, ତରୁଣ୍ୟ—ଏହାକୁ ମନେ ରଖ। କେବେ ସେ ତରୁଣ୍ୟ ଧାରି ଉପଯୁକ୍ତ ହେବେ? ତରୁଣ୍ୟର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମଧୁ ମିଠା ଉପଭୋଗ କର। ମୋ ସହ ଖୁସିରେ ଉପଭୋଗ କର, ଶୋଭାବତୀ।" ହୁଣ୍ଡାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶିବର ଝିଅ ଭୟରେ ଦୈତ୍ୟରାଜଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଏହି ଅଠାଇଁ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ଆସିଲେ—ବଳ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ର, ଶେଷଙ୍କ ଅବତାର, ରେବତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାକୁ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ସେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃତ ଯୁଗରେ ଜନ୍ମିଥିଲେ; ତିନି ଯୁଗର ମାପରେ, ସେ ବଳଠାରେ ବୟସରେ ଅଧିକ। ରେବତୀ, ବଳଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଜନ୍ମିଥିଲେ; ଭବିଷ୍ୟତ ଦ୍ୱାପର ଆସିଲେ, ସେ ଏଠାରେ ରହିବେ।" "ମାୟାବତୀ, ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟା, ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ; ଶମ୍ଭର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ, ତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରି ରଖିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପତି ମାଧବଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ନାୟକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାଦବର ଆନନ୍ଦ। ଏହି ଯୁଗରେ, ପୂର୍ବ ଦୃଷ୍ଟ ମତେ ଏହା ଘଟିବ—ବ୍ୟାସ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ୍ୟ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମାନେ ଦ୍ୱାରା।" "ଏହିପରି, ଦୈତ୍ୟ, ଦେବୀ ଏହି କଥା ମୋପାଇଁ ଏହି ସମୟରେ କହିଥିଲେ—ହିମବତ୍ କୂଳର କନ୍ୟା, ଜଗତର ମାତା।" "କିନ୍ତୁ ତୁମେ, ଲୋଭ ଓ ଇଚ୍ଛାରେ, ଅଧର୍ମ କଥା କହୁଛ; ପାପରେ ଲିନ୍, ଵେଦ ଶାସ୍ତ୍ର ନାହିଁ। ଯଦି କିଛି ନିଶ୍ଚିତ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ, ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ, ତାହା ପୂର୍ବ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୁଏ। ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ଯାହା ସଠିକ୍ କହାଯାଏ, ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ, ତେବେ ଏହା ଘଟିଥାଏ; ନାହିଁ ହେଲେ ଘଟେନି।" "ମୋର ଭାଗ୍ୟରେ ଏହା ଜଣାଗଲା—ନହୁଷ ଓ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ଦେବୀ ଓ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଯୁଗଳ ଉପରେ ଏହି କଥା କହାଯିଥିଲା।" "ଏହିପରି ଜାଣି, ଶାନ୍ତି ପାଉ; ତୁମ ମନର ମୃଗତୃଷ୍ଣା ପ୍ରତ୍ୟାଗତ କର। ନିଶ୍ଚୟ, ଦୈତ୍ୟ, ତୁମେ ମୋର ମନକୁ କମ୍ପିତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" "ମୁଁ ପତିନିଷ୍ଠା ମନରେ ଦୃଢ଼; କିଏ ମୋତେ କମ୍ପିତ କରିପାରିବେ? ଏକ ବଡ଼ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଦହିଦେବି; ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଉ, ମହା ଅସୁର।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟ ହୁଣ୍ଡା ମନେ ଭାବିଲେ, "କିପରି ଏହି ନାରୀ ମୋର ପତ୍ନୀ ହେବେ?" ଭାବିବା ପରେ, ଚତୁର ହୁଣ୍ଡା ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ଶୀଘ୍ର ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଇ, ଅନ୍ୟ ଦିନ ଆସିଲେ ଅନ୍ଧକାରର ମାୟା ତିଆରି କଲେ। ଦୈତ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟା ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଏକ ନାରୀ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ତାଙ୍କର ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ସେ ଏକ କନ୍ୟା ହେଇଗଲେ। ସେ ନାରୀ, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଶୋଭାବତୀ, ଭବନନ୍ଦିନୀ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଦୁଃସ୍ଥ କ୍ରୀଡା କରୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଆସିଲେ।