ଶ୍ରୀ ମହାଦେବ ଜଗନ୍ମାତା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହିପରି ହେଉ, ମହାଦେବୀ! ମୁଁ ତୁମକୁ ଶୁଭ୍ର ନନ୍ଦନ ବନ ଦେଖାଇବି, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜ ଋଷିମାନେ ସଦା ପରିଚଳିତ ହୋଇଥାନ୍ତି।” ଏପରି କହିବା ପରେ, ମହାଦେବ ଜଗନ୍ମାତା ଏବଂ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସେବକମାନେ ସହିତ ନନ୍ଦନ ବନକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଶୁଭ୍ର ଦେହ, ଦିବ୍ୟ ଭୂପୃଷ୍ଠ ଉପରେ ଗହଣାରେ ଭୂଷିତ, ଘଣ୍ଟି ଓ ମଣିର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ବିଲ୍ବିଳା ରଣ୍ଧାନ୍ତି ଗାର୍ଲାଣ୍ଡରେ ଭୂଷିତ, ଚମକୁଥିବା ମୁକୁତ ଓ ମାଳା, ବାଲା ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଶୁଭ୍ର, ଶିବଙ୍କ ବୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ମହାଦେବ ଏହି ବୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଆସିନ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ—ନନ୍ଦି, ଭୃଙ୍ଗି, ମହାକାଳ, ଶ୍କନ୍ଦ, ଚଣ୍ଡ, ମନୋହର, ବୀରଭଦ୍ର, ଗଣେଶ, ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ, ମନୀଶ୍ବର, ଅତିବଳ, ସୁବଳ, ମେଘନାଦ, ଘଟଭା, ଘଣ୍ଟକର୍ଣ୍ଣ, କାଲିନ୍ଦ, ପୁଲିନ୍ଦ, ବୀରବାହୁକ, କେଶରୀ, କିଙ୍କର, ଚଣ୍ଡହାସ, ପ୍ରଜାପତି ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଋଷିମାନେ, ସନକ ଆଦି ଅନେକ ଦ୍ୱିଜ ଏବଂ କୋଟିକୋଟି ଦେବସେନା ସମେତ ଶିବଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ଏହିପରି ଦେବମାନେ, କିନ୍ନରମାନେ ଓ ଦେବୀ ସହିତ ମହାଦେବ ନନ୍ଦନ ବନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଶିବ ଦେବୀ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଏହି ଶୁଭ୍ର ନନ୍ଦନ ବନ ଦେଖାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଗଛ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେହି ବନ ଦିବ୍ୟ କଦଳୀ ଗଛ, ଚମ୍ପକ ଫୁଲ, ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲ ଓ ମାଲତୀ ଲତାରେ ଭରି ଥିଲା। ସେହିଠାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପାଟଳ ଗଛର ସାକା ଚିରଫୁଲିଥିଲା, ଗଣ୍ଡ ଗଛ ଓ ଚନ୍ଦନ ଗଛର ସୁଗନ୍ଧି ରହିଥିଲା। ଦେଓଦାର ଗଛ, ଉଚ୍ଚ ପାଇନ୍ ଗଛ, ନାରିକେଲ ଓ ସୁପାରି ଗଛର ଶୋଭା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦିବ୍ୟ ଖଜୁରି ଓ କଠାଳ ଗଛ, ଫଳର ଭାରରେ ଭୂମିକୁ ଜୁକିଯାଉଥିଲା। ସପ୍ତପର୍ଣ୍ଣ ଗଛ ଅଗ୍ନିର ଚମକ ଭଳି ଶୋଭିତ ଥିଲା, ରାଜା ଗଛ ଓ କଦମ୍ବ ଫୁଲର ଶୋଭା ଥିଲା। ଏହି ବନ ମହା ଜାମୁ ଓ ନିମ୍ବ ଗଛ, ଚିତ୍ର ଓ କମଳା ଗଛ, ସିନ୍ଧୁବାର, ପ୍ରିୟାଳ, ଶାଳ, ଟିଂଡୁକ ଗଛରେ ଭରି ଥିଲା। ଉଦୁମ୍ବର, କପିଥ୍ଥ, ଲକୁଚା, ନାଗ ଫୁଲ ଓ ଜାମୁ ଗଛର ଶୋଭା ଥିଲା। ଆମ୍ବ ଗଛ ଫଳ ଦେବାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଗାଢ଼ ନୀଳ ଗଛ ବାଦଳର ଭଳି, ଦିବ୍ୟ ଶାଳ ଓ ଲତାର ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତମାଳ ଗଛ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଶିବ ଦେଖାଇଥିବା ନନ୍ଦନ ବନ ସର୍ବଦା ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା। ଅନ୍ୟ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ନୀଳ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି ଓ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ନନ୍ଦନ ବନ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଗଛମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଅନେକ ପ୍ରକାର ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର ଗାନ ଗାଉଥିଲେ। କୋଇଲିର ଶୁଭ୍ର ଡାକ, ମଧୁମକୁର ଗୁଞ୍ଜନ, ମଧୁର ନେକ୍ତରେ ମତ ହୋଇଥିବା ପକ୍ଷୀର ଚିତ୍କାର ଏଠି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ ଓ ଜନ୍ତୁମାନେ ଏଠି ଥିଲେ, ଭୂମି ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧି ଓ ପତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଏହି ଭୂମି ସୁଗନ୍ଧିତ ଔଷଧିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ଶୁଭ୍ର ତାଳାବ ଓ ଲୋଟସର ସୁଗନ୍ଧିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସେହି ତାଳାବ ହଂସ ଓ କାରଣ୍ଡବ ପକ୍ଷୀରେ ପରିଚଳିତ ଥିଲା, ଏଠି ଝିଲି ଓ ତାଳାବ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ବିଶାଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ନନ୍ଦନ ବନ ସ everywhere ଭାଗରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ଦିର, ଚମକୁଥିବା ସୁନା ତମ୍ଭ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ନନ୍ଦନ ବନ ଶୋଭିତ ମହଲ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭାମୟ ଥିଲା। ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଏଠି ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ଦେବମାନେ ମନୋରଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଅନେକ ଋଷିମାନେ ଏଠି ବସିଥିଲେ। ନନ୍ଦନ ବନ ସ everywhere ଭାଗରେ ଶୁଭ୍ରତାରେ ଚମକୁଥିଲା। ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଦେଖି, ମହାଶକ୍ତି ସୁଦେବୀ ସହିତ ଭବ ଏହି ଶୁଭ୍ର ନନ୍ଦନ ବନ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଭ ଓ ଶାନ୍ତିର ଗୁଣରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। ନନ୍ଦନ ବନର ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଗଛ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚମକ ଭଳି ରେଖାରେ ଚମକୁଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ଜନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା, ସୁନା ଆଲୋକ, ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଗୁଣରେ ଭୂଷିତ ଥିଲା। ଏପରି ଶୋଭାମୟ ଗଛ ଦେଖି, ଦେବୀ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ଗଛର ନାମ କ’ଣ, ଏବଂ ଏହି ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ର ମହତ୍ତ୍ୱ କ’ଣ?” ଦିବ୍ୟ ଜନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା ଶିବ, ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହାର ସ୍ଥାପନା ମହାତ୍ମା ଏବଂ ଶୁଭ; ଦେବମାନେ ମଧୁସୂଦନ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।” ଯେପରି ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ଧାରା ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଧାତା, ଚନ୍ଦ୍ର ଶୁଭ ଦେବାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଭୂମି ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ରାଜ, ଜଳାଶୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମୁଦ୍ର, ଔଷଧିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତାର ଖାଦ୍ୟ, ଏପରି ହିମବତ୍ ପାହାଡ଼ରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଏହି ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆଦରିତ ଅତିଥି। ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆଦରିତ। ପାର୍ବତୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ଗଛର ଶୁଭ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟ ଗୁଣ କ’ଣ?” ଶିବ କହିଲେ, “ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଏହି ଗଛରେ ଅଛି।” ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ, ଦେବସମ ମାନେ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ଏହି ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଗଛ ସେମାନେକୁ ଦେଇଥାଏ; ଏହି ଗଛ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଏଠିରୁ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ; ମୁଖ୍ୟ ଦେବମାନେ ଏଠିରେ ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନ ଓ ଆବଶ୍ୟକ ଦ୍ରବ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଦେବୀ ଶିବଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି, ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ; ତାଙ୍କର ସମ୍ମତିରେ, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିଳା, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୀଳବତୀ, ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।