ଏହି କଥା ଏହିପରି: ଏହି ପବିତ୍ର ପୁରୁଷମାନେ, ଯେଉଁମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ ଭାଷାରେ ଅନ୍ୟ ଜନଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ। ଯେଉଁମାନେ ନିନ୍ଦିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହାନ୍ତି, ବିଧିମାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ଓ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣି ଚାଲନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ। ଏହିପରି, ରାଜାଙ୍କୁ ଏହା ସତ୍ୟ କଥା ମୁଁ କହିଛି: ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ, ଦୁଇଟି ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ମିଳେ। ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ; ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଉପକୃତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ସୁଖ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇବେ। ଏହିପରି, ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡର ଗୁରୁ ତୀର୍ଥର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ଚ୍ୟବନ କଥାର ଶତ୍ତର ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପରେ, ସପ୍ତନବେ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। କୁଞ୍ଜଳା କହିଲେ: ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସୁବାହୁ କହିଲେ: ମୁଁ ଧର୍ମ କରିବି, ନାୟକ ମୁନି, ମୁଁ ସଦା ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି; ମୁଁ ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଭକ୍ତି ସହ ବନ୍ଦନା କରିବି। ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଓ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କରି ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ; ଯଜ୍ଞ କରି ତପ କରି, ସେ ରାଜା ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଚାହିଦା ମିଳି ଏକ ଶୀଘ୍ର ସୁଖ ପାଇଲେ; କିନ୍ତୁ ସେ ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ତଥାପି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ତିବ୍ର ଭୋକ ଆସିଗଲା, ଭୟଙ୍କର ତୃଷ୍ଣା ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଏହି ଦୁଇଟି ତାଙ୍କ ଜୀବନକୁ ବହୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲା। ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ଭୋକ ଓ ତୃଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ ହେଲେ; ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ବହୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅତିବାହିତ ହେଲେ। ସୂତ କହିଲେ: ଏହିପରି, ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ଦୁଃଖରେ ଅତି ଆତିତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, ଭୋକ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଇଲେ। ସେ ଏଉଁଠି-ସେଉଁଠି ଦୃତ ଗତିରେ ଦୌଡିଲେ; ସମସ୍ତ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ଚନ୍ଦନ ଲେପି, ଶୋଭିତ ହେଲେ। ଫୁଲର ମାଳା, ହାର, କଣ ଓ ବାଙ୍ଗି, ରତ୍ନର ଚମକ ଦେଉଥିବା ଅଙ୍ଗ, ଏହିପରି ରାଜା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଦୁଃଖରେ ଘେରା ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଶୋକ ଓ ବିପଦରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ କହିଲେ: "ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ତୋର ସହ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି, ଶୋଭାମୟୀ; ମୁଁ ମୁନିମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇଛି, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ିଛି। କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ତିବ୍ର ଭୋକ ଆସିଛି? ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି, କିନ୍ତୁ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲି ନାହିଁ। କିଏ ଏହି ଦୁଃଖର କାରଣ? ମୁଁ ବଡ଼ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିପାରୁନାହିଁ। କିମ୍ବା ମୋ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଃଖ ଆସିଛି?" ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତୁମେ ଠିକ କହିଛ; ଧର୍ମର କୌଣସି ଫଳ ନାହିଁ। ବେଦ, ଶାସ୍ତ୍ର, ପୁରାଣରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଠ କରନ୍ତି— ଏଠାରେ ଦୁଃଖ ଓ ବିପଦ କୁ ଦୂର କରି, ବିଷ୍ଣୁ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦୂର ହୁଏ। ସେଇ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି; ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ଦେବଙ୍କୁ ତୁମେ ଉପାସନା କରିଛ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦାନ ଓ ଭୋଜନ ଦେବା ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ନିମିତ୍ତ ନିୟମିତ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହାଁ; ତା' ପରିଣାମ ମୁଁ ଜାଣେ, ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲି ନାହିଁ। ଭୋକ ମୋତେ ଚିଁଡ଼ି ଦେଉଛି, ରାଜା, ତୃଷ୍ଣା ମୋତେ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଉଛି।" କୁଞ୍ଜଳା କହିଲେ: ଏହିପରି, ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ରାଜା ଚିନ୍ତାରେ ଅତିବାହିତ ହେଲେ। ତା' ପରେ, ଏକ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ, ଦୂଃଖ ଦୂର କରିବାର ଶକ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷ ଓ ପୋଖରୀରେ ଶୋଭିତ। ଉତ୍ତମ କୁଆଁ, ଝିଁ ଓ ଟାଙ୍କରେ ପବିତ୍ର ଜଳ ଭରିଥିଲା, ହଂସ ଓ ଶାରସ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା, ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ଆଶ୍ରମ ତଥ୍ୟଜ୍ଞ ମୁନିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷ ଓ ହରିଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ନାନା ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମନୋହର ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା, ଦ୍ୱିଜ ମୁନି ଓ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା। ଯୋଗୀ ଓ ମହାଯୋଗୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶବ୍ଦ ହୋଇଥିଲା, ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଫଳଦାୟୀ କଦଳୀ ଗଛର ଘନ ଜଙ୍ଗଲ ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିଲା। ନାନା ବୃକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିବା, ସୁଗନ୍ଧ ଚନ୍ଦନ ଓ ଫଳର ଅଧିକତା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହିପରି, ଏହି ଧର୍ମମୟ ସ୍ଥାନ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ, ରାଜା ସୁବାହୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ର ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚମକୁଥିବା, ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଏକ ମହାପୁରୁଷ ବସିଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ଯୋଗ ଆସନରେ ବସିଥିବା, ଯୋଗ ଚାଦର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ବାମଦେବ ମହାମୁନି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବ, ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ, ଯିଏ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା। ସେଇ ବାମଦେବ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ଶୀଘ୍ର ଆଗକୁ ଯାଇ, ଶିର ନମାଇଲେ। ତା' ପରେ ବାମଦେବ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ନମାନ୍ତୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଓ ପ୍ରିୟାକୁ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ସୁବାହୁ ରାଜାକୁ ପବିତ୍ର ଆସନରେ ବସାଇଲେ, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପ୍ରିୟା ସହ ଆସିଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ମୁନି ସମ୍ମାନ କଲେ; ତା' ପରେ ରାଜା ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବାମଦେବ କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଣେ, ବିଷ୍ଣୁ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାତା, ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତ, ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚୋଳ ରାଜା, ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା। ତୁମେ ଏଠାକୁ ତୁମ ପ୍ରିୟା ତାର୍କ୍ଷ୍ୟା ସହ ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ପହଁଚିଛ। ରାଜା କହିଲେ: "ମୁଁ ଏଠାକୁ ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁର ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ପହଁଚିଛ।