ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଉଥିଲେ ମହାମୁନି। ସେମାନେ କହିଲେ— ହେ ରାଜନ୍, କିଏ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି ଏବଂ କିଏ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି, ଏହି କଥା ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଜନନୀ, ପିତା, ପତ୍ନୀ, ସନ୍ତାନ, ଦାସ-ଦାସୀ ଓ ଅତିଥିମାନେ ପ୍ରତି ଅନ୍ୟାୟ କରନ୍ତି, ଏବଂ ପୂର୍ବଜ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ବିସ୍ମୃତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ, ରାଜା ଓ ବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କ ନୀତି ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ, କନ୍ୟା, ସଜ୍ଜନ, ମିତ୍ର ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ରାସ୍ତା ଉପରେ କାଠ, ଖୁଟି କିମ୍ବା ପଥର ରଖି ବାଧା ଦେଇଥାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତି, ଲୋଭ ଓ ମାୟାରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଚଳାକ ହୋଇଥାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଭିକ୍ଷୁକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବାକୁ ଅଟକାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଜମି, ଘର, ସ୍ନେହ ଓ ଆଶା କୁ ଧ୍ବଂସ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ତିଆରି କିମ୍ବା ବେଚନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅସହାୟ, ଦୁଃଖି, ଦରିଦ୍ର, ରୋଗୀ ଓ ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ଦୟା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଥମେ ବ୍ରତ ନେଇ, ପରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇ ତାହା ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏପରି ଅନେକ ପାପୀ ଲୋକ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି ବୋଲି ମୁଁ କହିଲି, ଏବେ ମୁଁ କହିବି କିଏ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ, ତପ, କ୍ଷମା, ଦାନ ଓ ଅଧ୍ୟୟନ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ, ଧ୍ୟାନ, ଦେବପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଓ ମହାତ୍ମା, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଶୁଭ ସ୍ଥାନରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୃଦୟରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଭଜନ କରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରିଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିତ୍ୟ ମାତା ଓ ପିତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସେବା କରନ୍ତି, ଦିନେ ଶୁଏ ନାହିଁ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ହିଂସାରୁ ଦୂରେ ରହନ୍ତି, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସହ ମିଳିଥାଆନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଲୋଭ ଛାଡ଼ି ସାହସୀ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ହୋଇଥାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସେବା ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ଦାନ ନେଇ ନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ହଜାର ଲୋକଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଇଥାଆନ୍ତି, ହଜାର ଦାନ କରନ୍ତି ଓ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଭୟ, ପାପ, ତାପ, ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ କିମ୍ବା ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ପ୍ରାଣୀମାନେଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସୁଅର୍ଣ୍ଣ, ଗାଈ, ଜମି, ଖାଦ୍ୟ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅନୁରୋଧରେ ଖୁସି ହୋଇ ଦେଇଥାଆନ୍ତି, ମିଠା କଥା କହନ୍ତି ଓ ଫଳାଶା ଛାଡି ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ୟମରେ ଘର, ଧାନ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେଇଥାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦୋଷ ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ଗୁଣ କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପରଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଖି ଇର୍ଷ୍ୟା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ବରଂ ଖୁସି ହୋଇ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇଥାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଵେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଚଳନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ କିଛି ଅପ୍ରିୟ କଥା କହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ତ୍ରୁଷ୍ଣା, କ୍ଲାନ୍ତି ଓ ଭୋକରେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଭାଗ ଦେଇଥାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପୋଖରୀ, କୁଆଁ, ଜଳାଶୟ, ଜଳପାନିଘର, ଘର ଓ ବଗିଚା ତିଆରି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟ, କୁଟିଳ ମଧ୍ୟରେ ସିଧା, ଶତ୍ରୁ ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁ ପରିବାରରେ ଅନେକ ପୁଅ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଦୟାଳୁ ଓ ଶିଳ୍ପ ଦର୍ଶନ ଅଛି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦିନକୁ ଏକ ବ୍ରତରେ ଫଳବନ୍ତ କରନ୍ତି, ନିତ୍ୟ ନିତ୍ୟ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିନ୍ଦାକାରୀ ଓ ପ୍ରଶଂସାକାରୀକୁ ସମଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି, ଶାନ୍ତ ଓ ସଂଯମୀ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଭୟଭୀତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନାରୀ ଓ ଯାତ୍ରୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଗଙ୍ଗା, ପୁଷ୍କର ଓ ବିଶେଷ କରି ଗୟାରେ ପିତୃତର୍ପଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଲୋଭ, ଭୟ ଓ କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ିଥାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଉକୁଣ, ଦେଉଳି, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ସମାନ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅଜ୍ଞାନରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏକତ୍ର କରି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ସହିଥାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏଭଳି, ହେ ରାଜନ୍, ଯେଉଁମାନେ ପାପ କରନ୍ତି ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପୁଣ୍ୟ କରନ୍ତି ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହି ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ମହତ୍ତ୍ୱ ଜାଣି, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଜୀବନକୁ ଶୁଭ କରିପାରିବ।