ଏକ ଦିନ ଜାଇମିନି ଋଷି ରାଜା ସୁବାହୁଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ ରାଜନ୍, ସ୍ୱର୍ଗରେ ନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଆନନ୍ଦମୟ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ପବିତ୍ର ଉଦ୍ୟାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ଇଚ୍ଛିତ ସୁଖ ରହିଛି। ସ୍ୱର୍ଗର ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଏମିତି ଚମତ୍କାର ଗଛ ଅଛି, ଯାହା ଅନେକ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦିଏ। ସେଠାରେ ଦେବୀମାନେ ଦେଖାଶୁଣା କରୁଥିବା ଚମତ୍କାର ଦେବ ମହଲ୍ ଅଛି। ସ୍ୱର୍ଗର ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତୁ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ନବ ଦିନକର ଭଳି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ମୁକ୍ତା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ସେଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରବଦନ ସ୍ୱରୂପ ଓ ସୁନାରେ ତିଆରି ଶୟ୍ୟା ଓ ଆସନ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ସୁଖ ମିଳେ, ଦୁଃଖ କିଛି ନାହିଁ। ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ସେଠାରେ ପୃଥିବୀରେ ଯେପରି ଚାଲିଫିରି କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନାସ୍ତିକ, ଚୋର, ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ନଥିବା ଲୋକ ସେଠାକୁ ଯାଉନାହାନ୍ତି। ସେଠାରେ କୌଣସି କ୍ରୁର, ନିନ୍ଦକ, କୃତଘ୍ନ, ଅହଂକାରୀ ନାହାନ୍ତି; ସେଠାରେ କେବଳ ସତ୍ୟବାଦୀ, ତପସ୍ବୀ, ସୁରୋଇ, କରୁଣାମୟ ଓ ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି। ଯେମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି; ସେଠାରେ ରୋଗ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ, ଶୋକ, ତାପ କିମ୍ବା ଶୀତ ନାହିଁ। ସେଠାରେ କୌଣସି ଭୋକ କିମ୍ବା ତିରିଷ୍ଣା ନାହିଁ, କେହି କ୍ଲାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହି ସବୁ ଗୁଣ ସ୍ୱର୍ଗର ଅଟୁଟ ଗୁଣ। ଏବେ ସ୍ୱର୍ଗର ଅପରାଧ ଶୁଣ, ହେ ରାଜନ୍। ଏଠାରେ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ କୌଣସି ନୂତନ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ ନାହିଁ, ଏହା ଏକ ବଡ଼ ଅପରାଧ। ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି ଅସନ୍ତୋଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ହଠାତ୍ ତଳକୁ ପଡ଼ନ୍ତି; ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ତାହାର ଫଳ ଉପଭୋଗ ହୁଏ। ଏହି ପୃଥିବୀ କାର୍ଯ୍ୟର ଭୂମି, ସ୍ୱର୍ଗ ଫଳର ଭୂମି। ତାପରେ ସୁବାହୁ ପଚାରିଲେ: “ଏହି ସ୍ୱର୍ଗର ଅପରାଧ ବଡ଼ ଅଟୁଟ। ଏମିତି କୌଣସି ଲୋକ ଅଛି କି, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ, ସେଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ କୁହନ୍ତୁ?” ଜାଇମିନି କହିଲେ: “ଏହି ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ କିଛି ନ କିଛି ଅପରାଧ ଅଛି। ଏହିକାରଣରୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଗି ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି ନାହାନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରୁ ଉପରେ ଅଛି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ଧାମ। ସେଠାକୁ ଶୁଭ, ନିତ୍ୟ ଜ୍ୟୋତିରୂପେ ଜଣାଯାଏ, ଏହାକୁ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ କୁହନ୍ତି। ସେଠାକୁ ମୂଢ଼ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖରେ ଲିନ ଲୋକ ଯାଉନ୍ତି ନାହାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟାଚାର, ମୋହ, ଭୟ, ଶତ୍ରୁତା, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ସେମାନେ ଯାଉନ୍ତି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ମମତା, ଅଭିମାନ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଛାଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଛନ୍ତି, ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ଲିନ, ସେମାନେ ସେଠାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କହିଛି। ଏପରେ ସ୍ୱର୍ଗର ଗୁଣ ଶୁଣି, ଭୂମିର ନାୟକ ସୁବାହୁ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଜାଇମିନିଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି ନାହିଁ, ଏବଂ ତାହାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ ନାହିଁ, ହେ ମୁନି। ଯେହেতୁ ଆପଣ ସେଠାରୁ ପତନ ଘଟିବା କଥା କହିଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଅସ୍ଥାୟୀ ଫଳ ପାଇଁ କଦାପି ଦାନ କରେ ନାହିଁ; କାରଣ ଦାନର ଫଳ ଆଶା କଲେ ଲୋକ ପତିତ ହୁଏ। ଏପରି କହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ସୁବାହୁ ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବେ। ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ ଧାମକୁ ଯିବି, ଯେଉଁଠି ତାପ, ନାଶ, ଭୟ କିଛି ନାହିଁ।” ତାପରେ ଜାଇମିନି କହିଲେ: “ହେ ରାଜନ୍, ଆପଣ ଏକଦମ ସତ୍ୟ କହିଛନ୍ତି, ନିମିତ୍ତ ଶୁଭମୟ ଅଛନ୍ତି। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭରେ ଖାଦ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର, ପନ, ସୁନା, ଜମି, ଓ ଗାଈ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଦାନ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୋଷ ମିଳେ, ଭୂମିପତିମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ତପସ୍ବୀ ଓ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାମାନେ ସଦା ଏପରି ପୂଜା କରନ୍ତି। ଭିକ୍ଷା ମାଗି, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରନ୍ତି। ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ସେମାନେ ଅଂଶ ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ଅଂଶ, ଗାଈକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି। ନିକଟବର୍ତ୍ତୀଙ୍କୁ ତପସ୍ବୀମାନେ ଏକ ଅଂଶ ଦିଅନ୍ତି। ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରି ଲୋକ ତାହାର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏପରି ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଭୋକ ଓ ତିରିଷ୍ଣା ରହିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଧାମକୁ ଯାନ୍ତି। ଏହିପରି, ହେ ରାଜନ୍, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାୟରେ ଅର୍ଜିତ ଧନ ଦାନ କରନ୍ତୁ। ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ମିଳେ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ଉତ୍ତମ, ଶୁଭ ଉପାଖ୍ୟାନ ଯିଏ ଶୁଣିବେ, ସେ ସମସ୍ତ କାମରେ ସଫଳ ହେବେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହେବ; ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଯିବେ। ଏପରି ଭାବେ ଚ୍ୟବନ ଚରିତ୍ରରେ ବେଣା ଉପାଖ୍ୟାନର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ଗୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ପଚାନବେ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ତାପରେ ସୁବାହୁ ପଚାରିଲେ: “ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି? ଏବଂ କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି? ଏହି ବିଷୟରେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।” ଜାଇମିନି କହିଲେ: “ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଧର୍ମ ଓ ନୀତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଲୋଭ ଓ ମୋହରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଅଧର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ନାସ୍ତିକ, ସୀମା ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରୁଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଲିନ, ମିଥ୍ୟାଚାରୀ ଓ କୃତଘ୍ନ ଲୋକ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧନ ଦେବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି ଦେଉନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରାଇନ୍ଥିବା, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ନିନ୍ଦକ, ଅହଂକାରୀ, ମିଥ୍ୟାବାଦୀ, ଅସମ୍ବଦ୍ଧ କଥା କହୁଥିବା ଲୋକ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରି କରୁଥିବା, ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ କରୁଥିବା, ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ ସହ ସଂଯୋଗ କରୁଥିବା ଲୋକ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି।