ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ସେମାନେ ଝିଲିକା ପାଣି ପିଇ ଖୁସି ହେଲେ, ପିତାଜୀ। କିଛି ସମୟ ସେଠାରେ ବ୍ୟତୀତ କରି, ପୁନି ଦେବବିମାନରେ ବସି ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଆଉ ଦୁଇଜଣ ସୁନ୍ଦର, ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି ନାରୀ ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ରୂପ ଏବଂ ଚେହେରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆকৰ୍ଷଣୀୟ ଥିଲା। ପିତାଜୀ, ଯେତେବେଳେ ସେଉଁଠି ଦୁଇଜଣ ମୋ ମାଂସ ଖାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ବନରେ ମୋ ଦେହ ଭୋଜନ କରି ବଡ଼ ସ୍ୱରେ ହସି ଉପହାସ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ନିଜ ଦେହର ମାଂସ ଛିରି ଖାଉଥିଲେ, ଏବଂ ନିତ୍ୟ ନିୟମିତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପରେ ଏହି କାମ କରୁଥିଲେ, ସେ ସବୁ ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଘଟୁଥିଲା। ଏଠାରେ ଆଉ ଦୁଇଜଣ ଭୟଙ୍କର ନାରୀ ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁ ଦାନ୍ତରେ ଭୟାନକ ଭାବେ ବିକୃତ ହୋଇଥିଲା, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୂର ଏବଂ ଭୟଜନକ ଦୃଶ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପିତ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ପୁନିପୁନି କହୁଥିଲେ, “ଆମକୁ ତୁମ ଦେହ ଦିଅ!” ଏହି ସବୁ ମୁଁ ଅରଣ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ବେଳେ ଦେଖିଥିଲି। ସେମାନେ ନିତ୍ୟ ତାଙ୍କ ମାଂସ ଛିରି ମାଂସ ଖାଉଥିଲେ, ଏବଂ ପୁନି ମୃତଦେହରୁ ତାଙ୍କର ଦେହ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୁନଃ ଗଠିତ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ ସେମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସବୁବେଳେ କରୁଥିଲେ, ମୁଁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲି। ପିତାଜୀ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା, ଆପଣ ପଚାରିଥିଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ଏହି ଚମତ୍କାର ଦେଖିଲି। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏହି ସବୁ କଥା ଖୋଲି କହିଦେଲି, ଯାହା ମୋର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହର କାରଣ ଥିଲା। ଦୟାକରି ଆପଣ ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ଆନନ୍ଦ ଓ କୃପାର ସହିତ। ପିତାଜୀ, ସେ ଦେବବିମାନରେ ଯିଏ ଏକ ନାରୀଙ୍କ ସହିତ ଆସିଥିଲେ, ସେ କିଏ? ସେ ଦିବ୍ୟ ଦେହଧାରୀ କିଏ, କମଳାନ୍ୟନ? ଏହି ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ନାରୀ କିଏ? ଏବଂ ସେ ପୁରୁଷ କିଏ ଯେଉଁଠି ଆସିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ନାରୀ ମଧ୍ୟ ଆସି ଖାଉଥିଲେ? ତାପରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ନାରୀ ହସିଥିଲେ, ପିତାଜୀ, ଏବଂ ସେମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପୁନିପୁନି କହୁଥିଲେ, “ଆମକୁ ତୁମ ଦେହ ଦିଅ!” ଏହି ଦୁଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ନାରୀ ବିଷୟରେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ପିତାଜୀ, ଆପଣ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ମୋ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଏପରି କଥା କହି, ଚଣ୍ଡଜଙ୍କ ସନ୍ତାନ ସ୍ଥିର ହେଲେ, ଏବଂ ତୃତୀୟ ପୁତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ ସେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କୁ ଚ୍ୟବନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଖୋଲିକି କଥା ହେଲେ। ଏହିପରି ହେଉଛି ଚ୍ୟବନଙ୍କ ଗୁରୁତୀର୍ଥର କଥା, ବେନ ଉପାଖ୍ୟାନର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ପଦ୍ମପୁରାଣର ଏହି ତିରାନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି। ତାପରେ କୁଞ୍ଜଳ କହିଲେ: “ଏବେ ଶୁଣ, ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା ଏବଂ କାରଣ କହିଦେବି, ପୁତ୍ର, କିଏଁକି ସେ ଦୁଇଜଣ ଏପରି ନିଜ ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତଠାରେ କାରଣ ହେଉଛି କର୍ମ, ଭଲ ହେଉ କି ଖରାପ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ସୁଖକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏଠାରେ ଯେଉଁ କର୍ମ ପାପ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ; ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ମାର୍ଗ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ପୁନିପୁନି ସାଧାରଣ ନୀତି ବିଚାରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମଣିଷ କର୍ମ କରିବା ଉଚିତ। ଯେପରି ଏକ ମୂର୍ତ୍ତିକାର ନିଜ ଚିନ୍ତାନୁସାରେ ଆକୃତି ତିଆରି କରେ, ଅଗ୍ନିର ତାପରେ ଧାତୁ ଗଳିଯାଏ, ସେପରି ଖାଦ୍ୟ ରାନ୍ଧି ଖାଯାଏ। ଏହିପରି ଦେହ ତିଆରି ହୁଏ, କର୍ମ ଯେପରି, ଭୋଗ ମଧ୍ୟ ସେପରି ହୁଏ। କର୍ମ ହେଉଛି ପ୍ରଧାନ, ତାହାର ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଚଳିଥାଏ; ଚାଷୀ ଯେଉଁ ବିଜ ବୋଉଛି, ତାହାର ଫଳ ମିଳେ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କର୍ମ ଯେପରି, ଭୋଗ ମଧ୍ୟ ସେପରି। କର୍ମ ହେଉଛି ବିନାଶର କାରଣ; ଆମେ ସମସ୍ତେ କର୍ମର ଅନୁଚର। ଏହି ଜଗତରେ, କର୍ମ ହେଉଛି ଏକମାତ୍ର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମ୍ପର୍କର ସୂତ୍ରଧାର। କର୍ମ ମଣିଷକୁ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖକୁ ନେଇଯାଏ; ସୁନା କିମ୍ବା ଚାନ୍ଦି ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ଆକୃତି ନେଇଥାଏ, ପୂର୍ବ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଜୀବ ମଧ୍ୟ ତେଣୁ ଗଠିତ ହୁଏ। ଗର୍ଭରେ ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଦିଆଯାଏ: ଆୟୁ, କର୍ମ, ଧନ, ଜ୍ଞାନ, ଏବଂ ସମ୍ପତ୍ତି। କୁମ୍ଭକାର ମାଟିକୁ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ଆକୃତି ଦେଇଥାଏ, ସେପରି କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜନ୍ମ ମିଳେ; ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଜୀବ ତାହା ପାଏ, ଏବଂ ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ଭୋଗ କରେ। ଦୁଃଖ ନିଜେ ନିଜକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କରେ, ସୁଖ ମଧ୍ୟ ନିଜେ; ଗର୍ଭ ଶୟ୍ୟା ଗ୍ରହଣ କରି, ପୂର୍ବ ଦେହର କର୍ମ ଫଳ ଭୋଗ କରାଯାଏ। କେହି ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବ ଦେହର କର୍ମ ଫଳ ଦୂର କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ମଣିଷ ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରେ; କାରଣ କିମ୍ବା ଉପାୟ ଯେଉଁ ହେଉ, ନିଜ କର୍ମରେ ବନ୍ଧି ଥାଏ। ହଜାର ଗାଈ ମଧ୍ୟରେ ଛୁଆ ନିଜ ମାଆକୁ ଚିହ୍ନିଥାଏ, ତେଣୁ ଭଲ କି ଖରାପ କର୍ମ କର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ। ଭୋଗ ବିନା କର୍ମ ନାଶ ହୁଏ ନାହିଁ; ଅନ୍ୟ କେହି ପୂର୍ବ କର୍ମର ବନ୍ଧନ ଖୋଲିପାରିବେ ନାହିଁ। ଭାଗ୍ୟ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଅନୁସରଣ କରେ; ପୂର୍ବ କର୍ମ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ଫଳିଥାଏ। ଏହା ଦଣ୍ଡାୟମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ଚାଲୁଥିବାକୁ ଅନୁସରଣ କରେ, କାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସହଯୋଗ କରେ; କର୍ମ ସବୁବେଳେ ଛାୟା ପରି ଉପସ୍ଥିତ। ଯେପରି ଛାୟା ଓ ଧୂପ ସବୁବେଳେ ଏକାଠି ରହେ, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ଯୁକ୍ତ।