ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଏକ ମହାତ୍ମା ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ, ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ତୁଳସୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦୃଢ଼ ମନେ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେ ପୁଣ୍ଡରୀକ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଯେଉଁଠି ଶାଳଗ୍ରାମ ଅଥବା ଦ୍ୱାରାବତୀ ଶିଳା ଅଛି, ସେଠାରେ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯଦି ଦୁଇଏ ଥାଏ, ତେବେ ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକ ଶୁଭ ଫଳ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ପାଠ କଲେ ଏକ ଶତ ପରିବାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏହି ନାମମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ସ୍ନାନ କରି ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ନିଜେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼େ, ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ମାଘ ମାସରେ ସ୍ନାନ କରି ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଯିଏ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ମଦ୍ୟପାନ ଭଳି ପାପ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ପରମ ଧାମ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି। ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୋଜନ କରୁଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଯିଏ ଏହି ଶତନାମ ପଢ଼େ, ସେ କୌଣସି ବାଧା ବିନା ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଶତନାମ ପଢ଼ିଲେ ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି ଏବଂ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ନାମମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବେଦଜ୍ଞ କରେ, କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଭୂମି ଦେଇଥାଏ, ବ୍ୟାପାରୀ ଯଦି ନିତ୍ୟ ପଢ଼ନ୍ତି ତେବେ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏକ ଶୂଦ୍ର ଏହି ନାମ ପଢ଼ି ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ପୁନଃଜନ୍ମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ ବେଦଜ୍ଞ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ସୁଖ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ। କେଶବଙ୍କ କୃପାରେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ ହୁଏ। ଏହିପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ, ବେନା ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ଗୁରୁତୀର୍ଥ ବର୍ଣ୍ଣନାରେ, ଚ୍ୟବନ ବିବରଣରେ, ଏହା ଅଷ୍ଟାଶୀତି ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟେ। ତାପରେ, କୁଞ୍ଜଳ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ କହିଲେ—"ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ରତ, ସ୍ତୋତ୍ର, ମହାଜ୍ଞାନ ଓ ଧ୍ୟାନ ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପାପ ନାଶ କରେ। ଏହି ଚାରିଟି ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କିଏ କରିଥାଏ, ସେ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।" "ଏବେ ଯାଅ, ପୁତ୍ର, ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କୁ 'ଅଶୂନ୍ୟଶୟନ' ନାମକ ବ୍ରତ ଜଣାଅ, ଯାହା ସମସ୍ତ ବ୍ରତର ରାଜା। ତାଙ୍କୁ ଏହି ବିଷୟରେ ଜଣାଅ। ଏହି ପୁଣ୍ୟ, ପାପନାଶୀ ବ୍ରତ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି, ଏହା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ମହାପାପରୁ ଉଦ୍ଧାର କର।" ଏପରି କହି, "ଯାଅ, ଯାଅ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ," ବୋଲି କୁଞ୍ଜଳ ନିରବ ହେଲେ। ତାପରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପିତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ନମସ୍କାର କରି, ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ପ୍ଲକ୍ଷଦ୍ୱୀପକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେ ଏକ ଶୁଭ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହା ବିଭିନ୍ନ ଖଣିଜ ଏବଂ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ପର୍ବତଶୃଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ। ସେଠାରେ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ପ୍ରଭାମୟ ନଦୀମାନେ ବହୁଛି, ଏବଂ ଅନେକ ଝରଣା ରହିଛି। ସେଠି କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ବଜାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି। ଦେବମାନେ ଚାରିପଟେ ଅଛନ୍ତି, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ଆଲୋଚନା କରୁଛନ୍ତି, ଋଷିମାନେ ମିଶିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅନେକ ପକ୍ଷୀର କୁହୁକୁହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏପରି ଶୁଭ ପର୍ବତକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯେତେବେଳେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେ ଏକ ଅପୂର୍ବ କନ୍ୟାଙ୍କ କନ୍ଦନ ସୁନିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଏକ ମହିଳା ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ କିଏ? କାହିଁକି ଏପରି କାନ୍ଦୁଛ?" "ତୁମେ କାହା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଛ? କିଏ ତୁମକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଛି? ତୁମର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର କାରଣ ଆଜି ମୋତେ କୁହ।" ସେ ଦେବୀ କହିଲେ—"ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୋର କର୍ମର ଫଳ ଏବେ ମୋ ଉପରେ ଆସିଛି। ମୁଁ ବିଧବା ହୋଇ ଦୁଃଖରେ ଏଠାରେ ବସିଛି। ତୁମେ କିଏ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଯେ ମୋର ଦୁଃଖ ଦେଖି ଦୟା କରୁଛ? ତୁମେ ପକ୍ଷୀ ଆକାରରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛ।" ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ପକ୍ଷୀ ଆକାର ଧାରଣ କରିଛି, ମୁଁ ସିଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନୀ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ତୁମକୁ ଏଠି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖି ମୋର ଦୟା ଜଗ୍ରତ ହୋଇଛି। ଏହିପରି ଦୁଃଖ କାହିଁକି ହେଲା, ମୋତେ ସମସ୍ତ କଥା କୁହ। ତୁମ ଘରେ କ'ଣ ଘଟିଲା, ତୁମ କଥା କୁହ।" ତାଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର କଥା ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ ଶୁଣି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମନୋଯୋଗ ସହିତ ଶୁଣିଲେ। ତାପରେ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମର ବିବାହ ସମୟରେ, ତୁମ ସ୍ୱାମୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲେ। ତୁମ ସ୍ୱୟଂବର ପାଇଁ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ମୁଁ ମୋର ପିତାଙ୍କୁ କହିଥିଲି।" "ତୁମେ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ଯେ ପାପ କରିଥିଲ, ତାହାର କାରଣରେ ଏହି ଦୁଃଖ ଆସିଛି, ମୋର ପିତା ଦୟାବଶତଃ ଏହି କଥା ମୋତେ କହିଥିଲେ। ତାହାର ଫଳ ଏବେ ତୁମେ ଭୋଗୁଛ। ଏହି କଥା ମୋର ପିତା ଖୋଲାସା କରିଥିଲେ। ଏହି ଫଳ ସହିଥିବାକୁ ଶିଖ, ଏବଂ ଅନ୍ତରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ରଖ।" ଏପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ ଦୁଃଖଭରା କଣ୍ଠରେ ନମ୍ରତା ସହିତ କହିଲେ—"ପକ୍ଷୀ, ମୋତେ ଦୟା କର। ଏହି ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କ'ଣ, ମୋତେ କୁହ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପବିତ୍ର ହେବି, ସବୁ ଦୁଷ୍ଟତା ଦୂର ହେବ।" ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କହିଲେ—"ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ମୋର ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲି, ତାଙ୍କଠାରୁ ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଶିଖିଛି।