ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଦିବୋଦାସ ରାଜାଙ୍କ ଘରେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦିବୋଦାସଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, “ଦିବ୍ୟାଦେବୀଙ୍କ ବିବାହ କରାଯାଉ।” ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଦିବୋଦାସ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ। ବିବାହ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତି ହେଲା, ଏବଂ ଦିବ୍ୟାଦେବୀଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାନ ଦେଇ ବିବାହ କରାଯିବାକୁ ଠିକ୍ ହେଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟା ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଉତ୍ତମ ରୁପସେନ ନାମକ ରାଜାଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ, ବିବାହ ସମୟରେ ଗୋଟିଏ ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ରାଜା ରୁପସେନ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ପ୍ରତିଥରେ, ଦିବ୍ୟାଦେବୀଙ୍କ ବିବାହ ସମୟରେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଯେଉଁଠି ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଏହିପରି ଏକେ ପରେ ଏକ ଏକୁଶିଜଣ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଗଲା। ଏହା ଦେଖି ଦିବୋଦାସ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଷଣ୍ଣ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରି, ଏକ ସ୍ୱୟଂବର ଆୟୋଜନ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ପ୍ଲକ୍ଷଦ୍ୱୀପର ସମସ୍ତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ଏହି ସ୍ୱୟଂବର ପାଇଁ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟାଦେବୀଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ଅନ୍ୟୋନ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ନିହତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ବିର ଖ୍ୟାତିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ। ଦିବ୍ୟାଦେବୀ ଏତେ ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ବିହ୍ବଳ ହୋଇ, ଏକ ଅରଣ୍ୟ ଗୁହାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ଯୁବତୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଦିବ୍ୟାଦେବୀ ଦୁଃଖରେ ଭାବୁକ ହୋଇ ବହୁତ କାନ୍ଦିଲେ। ଏହି ଅପୂର୍ବ ଘଟଣା ଦେଖି ମୁଁ ତାହା ଦେଖିଥିଲି। ଏହି ଦୁଃଖର କାରଣ କ’ଣ, ଏହି ଦୁଃଖ କିପରି ଆସିଲା, ଏହି କଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ କହିଦିଅ, ଓ ପିତା। ଏହି ଭାବେ ଚ୍ୟବନଙ୍କ କଥା ଏଠାରେ ସମାପ୍ତ ହେଉଛି, ଯାହା ଶ୍ରୀମଦ୍ ପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡର ଗୁରୁତୀର୍ଥରେ ବେନା ଉପାଖ୍ୟାନର ଏକାଶୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ। ଏହି ପରେ କୁଞ୍ଜଳ କହିଲେ, “ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଉପବାସ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ—ଏହି ବ୍ରତ ହେଉଛି ଜୟା, ବିଜୟା, ଜୟନ୍ତୀ, ତିନିପ୍ରସ୍ପୃଶା, ବଂଜୁଳୀ, ଟିଳଦଗ୍ଧା, ଅଖଣ୍ଡାଚାର କନ୍ୟା, ମନୋରଥା, ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ। ଏହି ବ୍ରତମାନେ ଅଶୂନ୍ୟଶୟନ, ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ଓ ମହାବ୍ରତ ଭିତରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅଛି। ଏହି ପବିତ୍ର ବ୍ରତମାନେ ଦ୍ୱାରା ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ଏହି ବିଷୟରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଶତନାମ ସ୍ତୋତ୍ର କଥା କହିବି, ଯାହା ପାପ ମେଘକୁ ନଶ୍ଟ କରେ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ‘ଶୁଭପୁତ୍ର ଶତନାମ’ ଉପାସନା କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ଦେବଙ୍କ ଶତନାମ ମୁଁ ଏବେ ପାଠ କରିବି—ଶୁଣ, ଓ ସ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର। ଏହି ଶତନାମ ଷ୍ଟୋତ୍ରର ଋଷି ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତା ଓଁ, ଛନ୍ଦ ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍। ଏହି ଶତନାମ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପାସନା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ—ଏହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ଏବଂ ପାପ ନାଶ କରିଥାଏ। ମୁଁ ହୃଷୀକେଶ, କେଶବ, ମଧୁସୂଦନ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦାନବକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ। ବିଜୟୀ, କୃଷ୍ଣ, ଅନନ୍ତ, ବାମନ, ବିଷ୍ଣୁ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଦେବମାନ୍ୟ, ବିଶ୍ୱଧାମ, ଶୁଦ୍ଧ—ଏହି ସମସ୍ତ ନାମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେଉଛି। ପାପହୀନ, ଦୁଷ୍ଟନାଶକ, ନରସିଂହ, ଶ୍ରୀର ପ୍ରିୟ, ଶ୍ରୀଧର, ଶ୍ରୀଧାମ, ଶ୍ରୀନିଧି, ମହାତେଜସ୍ବୀ, ଶ୍ରୀର ସ୍ୱାମୀ, ଶ୍ରୀଦାତା, ଶ୍ରୀଧାମ୍, ଶ୍ରୀମନ୍—ଏହି ସମସ୍ତ ନାମରେ ମୁଁ ନମନ କରେଉଛି। ଶ୍ରୀରାମ, ମାଧବ, ମୋକ୍ଷଦାତା, କ୍ଷମାମୂର୍ତ୍ତି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ସର୍ବବିଦ୍, ସର୍ବଦାତା, ସର୍ବନାୟକ, ହରି, ମୁରଦ୍ଵିଷ୍, ଗୋବିନ୍ଦ, ପଦ୍ମନାଭ, ପ୍ରଜାପତି, ଆନନ୍ଦମୟ, ଜ୍ଞାନମୟ, ଜ୍ଞାନଦାତା, ଜ୍ଞାନନାୟକ—ଏହି ସମସ୍ତ ନାମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେଉଛି। ଅଚ୍ୟୁତ, ବଳିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚନ୍ଦ୍ରସଦୃଶ, ଚକ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଯୁଗାଧାର, ଜଗତ୍ କାରଣ, ବ୍ରହ୍ମାର ରୂପ, ମହାପ୍ରଭୁ, ମୁକୁନ୍ଦ, ସୁନ୍ଦର ବୈକୁଣ୍ଠ, ଏକାକୀ ରୂପ, ଜଗନ୍ନାଥ, ବାସୁଦେବ, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରିୟ—ଏହି ସମସ୍ତ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେଉଛି। ଗୋମାତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଗୋସେବକ, ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞାଙ୍ଗ, ଯଜ୍ଞବୃଦ୍ଧିକାରୀ, ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞଭୋକ୍ତା, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ସ୍ୱାମୀ, ବେଦବିଦ୍, ବେଦମୟ, ଜ୍ଞାନନିଧି, ଦେବେଶ୍, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ମହାହଂସ, ଶଂଖଧାରୀ, ପୁରାତନ—ଏହି ସମସ୍ତ ନାମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେଉଛି। ପୁରୁଷ, କମଳନୟନ, ବରାହ, ପୃଥିବୀଧାରୀ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, କାମପାଳକ, ବ୍ୟାସ, ନାଗ, ମହାପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ସୁଖର ଉତ୍ସ, ପରମାନନ୍ଦ, ମୋକ୍ଷ, ପରମେଶ୍ୱର, ଯୋଗମୂର୍ତ୍ତି, ମହାଜ୍ଞାନ, ଯୋଗୀମାର୍ଗଦାତା, ପ୍ରିୟ—ଏହି ସମସ୍ତ ନାମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେଉଛି। ମୁରଦ୍ଵିଷ୍, ଲୋକପାଳ, ପଦ୍ମଧାରୀ, ଗଦାଧାରୀ, ଗୁହାବାସୀ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଧର୍ମନିଧି, ମହାବାହୁ, ବୃନ୍ଦାପତି, ବିପୁଳଦେହ, ପାପନାଶକ, ଗୋପୀନାଥ, ଗୋପସଖା, ଗୋପାଳ, ଗୋଧନର ଆଶ୍ରୟ—ଏହି ସମସ୍ତ ନାମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେଉଛି। ମୁଁ ପରମାତ୍ମା, ପରମେଶ୍ୱର, କପିଲ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପୀ, ଅଚଳ, ନିତ୍ୟ—ମନ, ବାଣୀ, କ୍ରିୟାରେ ନିର୍ମଳ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି। ଏହି ଶତନାମ ଯିଏ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ଓ ମହାପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଥାଏ, ସେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଛାଡି ଶୁଭ କର୍ମରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଏହି ଶତନାମ ଶୁଭ ଓ ପାପନାଶକ, ଧ୍ୟାନସହିତ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ପଠିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତିଦିନ ଏହି ଶତନାମ ପଠିଲେ, ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନର ଫଳ ମିଳେ। ତେଣୁ ଏକାଗ୍ର ଓ ଦୃଢ଼ ମନରେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଠିବା ଉଚିତ। ଯଦି କେହି ଏହି ଶତନାମ ଦିନର ତିନି ବେଳେ ନିୟମିତ ଓ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ପଠିଥାଏ, ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ—ଏହି ବିଷୟରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।